imaginaire radical

Αλληλεγγύη στον αγωνιστή Β. Χήτο

2009-04-28T04:19:00.003+03:00

Ο αγωνιστής αστυνομικός ρεπόρτερ του Αντένα, Βασίλης Χήτος έπεσε θύμα άνανδρης επίθεσης από φαλτσετοφόρο Ζητά και αναγκάστηκε να δείξει το όπλο του. Μπορεί να μη μπορεί να μιλήσει (όχι μόνο ελληνικά, αλλά γενικά να αρθρώσει λόγο), ωστόσο πηγαίνει γυμναστήριο και οπλοφορεί νομίμως, με άδεια (αφού τον απειλούν "άνθρωποι της νύχτας"). Το κανάλι του Παπαδόγκονα και του Ζακ Ντρογκ διαθέτει άξια στελέχη σε όλα τα κλιμάκια και τους τομείς.

http://www.espressonews.gr/default.asp?pid=21&la=2&catid=1&artid=983899

21η Απριλίου 2009

2009-04-22T05:05:00.008+03:00

Επέτειος σημαντική η σημερινή μέρα, αρκεί να ξέρουμε τι γιορτάζουμε:

α) Τη μεγάλη Εθνική Επανάσταση της 21ης Απριλίου 1967, όταν με αρετή και τόλμη (χωρίς γοητεία όμως) ο Στρατός επέδειξε θάρρος, αυτοθυσία και υψηλό αίσθημα ευθύνης, αναλαμβάνοντας σωτήρειο δράση προκειμένου να γλυτώσει τη χώρα από τα χέρια των Κομμουνιστών. Ο εγχώριος γαμπρός του Λεπέν, με το αυτοσχέδιο τσεκούρι μέσα στο δικηγορικό του χαρτοφύλακα (και του οποίου το επίθετο κάνει ρίμα με το όνομα ανδρικού γεννητικού οργάνου που στα γαλλικά είναι ομόηχο του Κούγια), κρατά ζωντανή την κληρονομιά. Μαζί του, αυτό το πολλά υποσχόμενο καθυστερημένο με τα μεγάλα δόντια και το ύφος νεολαίας Χίτλερ, που έχει πατέρα τον ασπρομάλλη έγκριτο επιστημονικό ερευνητή επί του εβραϊκού ζητήματος, και είναι επίσης δικηγόρος. Ως γνωστόν, οι δικηγόροι είναι επαναστατική κοινωνική κατηγορία, αφού έβγαλαν το Ροβεσπιέρο, το Λένιν κ.λπ. Σήμερα απαρτίζουν το κόμμα του πρώην μποντι-μπίλντερ και ιδιοκτήτη πρακτορείου μοντέλων με τη μεγάλη κοιλιά που έδινε γροθιές στο κατεστημένο από τις στάσεις των λεωφορείων.

(Zorba the Greek)

β) Την πρεμιέρα της Βίκυς Καγιά στον Πρωινό Καφέ. Μια νέα Επανάσταση ξεκινά αύριο, πολιτιστική αυτή τη φορά κι όχι εθνική. Μετά την εκκαθάριση του προδότη, αρναουτοπράκτορα σκίνχεντ, Μουτσινά, και το πετσόκομμα της εκπομπής της Τατιάνας Ευαγγελάτου που μας φέρνει αλβανάκια στο στούντιο, το κανάλι που εκφράζει τα ιδανικά του Παπαδόγγονα και των αγανακτισμένων πολιτών αποφάσισε να επαναφέρει τα χρηστά ήθη. Η cool, επικοινωνιακή Βίκυ, με τα αγγλικά της σε αμερικανική προφορά, το τσάτινγκ στο Διαδίκτυο και τα κρίμκράκερς Παπαδοπούλου ("αλλά και το βράδυ στο σπίτι, δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο") θα αναλάβει την εξύψωση του πολιτιστικού επιπέδου της ελληνίδας νοικοκυράς, ούτως ώστε να την καταστήσει ικανή να ανταποκριθεί στις προκλήσεις της παγκοσμιοποίησης. Πώς θα αντισταθεί στη Νέα Τάξη και τον Σόρος, με το σκουπόξυλο και το τσεμπέρι; Όχι. Χρειάζεται εκπαίδευση, κατάρτιση. Ο Πολίτης σκωτώθηκε σε μια μάχη ενάντια στους Γερμανούς (μετά από ενέδρα που έστησαν στον Τρύφωνα Πλατανιά), ο Θεοχάρης πήρε μετάθεση και ζεσταίνει πια με τις κλανιές του τη δερμάτινη επένδυση των βουλευτικών εδράνων, ενώ η γυναίκα του Μίνωα απέτυχε στο ρόλο της, καθώς τα προπονητικά συστήματα του Ηλία Ζούρου δεν της επέτρεψαν να αναπτύξει τα προσόντα της ως αθλήτριας. Έτσι, τώρα καλείται η "ψαγμένη, μοντέρνα και ενημερωμένη" Βίκυ, που "ξέρει πού να πάει για να περάσει καλά" και "πού θα συναντήσει τα πιο cool άτομα", να σηκώσει το βαρύ φορτίο της εθνικοσοσιαλιστικής ανοικοδόμησης. Θα τα καταφέρει; Για να δούμε! Εμείς έχουμε στηθεί από τώρα στην τηλεόραση και την περιμένουμε: Βίκυ! Βίκυ! Πάμε μαζί! Χάιλ, Μίνως!

Ζήτω το Έθνος. Ζήτω η Βίκυ. Ζήτω κι ο αδερφός της ο μπιεμεξάς απ' το Πολύδροσο.

Τελικά ο Λαμπράκης έκανε λάθος: δεν είναι ο σερ Μαρκεζίνης αυτός που θα σώσει το Έθνος, αλλά η Βίκυ. Εξάλλου πάντοτε οι Βίκες μας έσωζαν: η Μοσχολιού, η Κουλιανού, η Φλέσσα, η στρουμπουλή πρωταγωνίστρια του Είσαι το ταίρι μου και πάει λέγοντας (και κλέγοντας, αλλά και εκλέγοντας).

Ξεκινάμε το νέο Ανένδοτο...

2009-04-09T01:04:00.008+03:00

ΠΡΕΤΕΝΤΕΡΗ, ΞΕΡΕΙΣ ΤΙ ΣΟΥ ΛΕΝΕ ΟΙ ΝΕΟΙ;

ΚΙ ΕΣΕΝΑ ΚΑΙ ΤΟΥ MONT BLANC ΣΟΥ;

ΓΙΑ ΤΡΑΒΑ ΠΑΡΕ ΚΑΜΙΑ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΑΠ’ ΤΟΝ ΚΟΝ ΜΠΕΝΤΙΝΤ, ΝΑ ΤΟΝ ΡΩΤΗΣΕΙΣ «ΓΙΑ ΤΟ ΡΟΛΟ ΤΗΣ ΜΗ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ» ΣΤΟ ΜΑΗ ΤΟΥ 68.

ΓΙΑ ΤΡΑΒΑ ΝΑ ΠΕΤΑΞΕΙΣ ΚΑΝΕΝΑ ΜΠΟΥΚΑΛΙ ΣΤΟ ΜΠΑΣΚΕΤ ΤΟΥ ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΥ, ΓΙΑ ΑΝΤΕ ΝΑ ΞΕΣΠΑΘΩΣΕΙΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΕΠΙΚΡΑΤΕΙΑΣ, ΕΠΕΙΔΗ ΕΘΙΞΕ ΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΣΟΥ, ΚΙ ΑΣΕ ΤΟΥΣ ΝΕΟΥΣ ΗΣΥΧΟΥΣ.

ΥΠΑΛΛΗΛΕ, Ε ΥΠΑΛΛΗΛΕ. ΠΟΥ ΘΑ ΣΕ ΚΑΝΟΥΝ ΚΑΙ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΜΕΘΑΥΡΙΟ ΣΤΟ ΒΗΜΑ. ΛΕΣ ΚΑΙ ΔΕ ΜΑΣ ΦΤΑΝΑΝΕ ΟΙ ΡΩΜΑΪΚΕΣ ΤΡΟΜΠΕΤΕΣ ΣΤΗΝ ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΤΗΣ ΑΝΑΤΡΟΦΗΣ ΜΕ ΦΟΝΤΟ ΤΗ ΜΟΥΡΗ ΣΟΥ. ΠΟΙΟΣ ΕΙΣΑΙ ΠΙΑ, Ο ΚΟΜΟΔΟΣ; ΠΟΥ ΜΑΣ ΠΛΑΣΑΡΕΙΣ ΜΙΣΗ ΩΡΑ ΝΤΟΡΑ ΣΤΟ ΔΕΛΤΙΟ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΚΑΡΝΑΒΑΛΙΟΥ, ΕΣΥ ΚΙ Η ΑΛΛΗ ΠΟΥ ΤΡΕΜΕΙ.

ΕΛΕΟΣ ΠΙΑ ΔΗΛΑΔΗ. ΕΛΕΟΣ.

(γλύψε γλύψε, κάτι θα βγει)

ΚΙΝΚΥ ή ΠΙΝΚΥ ή και ΠΙΓΚΥ

2009-01-19T23:42:00.007+02:00

ΟΙ ΜΠΑΤΣΟΙ ΑΡΧΙΖΟΥΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΟΙ ΤΕΛΙΚΑ...ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΝΑ ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΣΤΟΥΝ ΜΕ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ..πηγή:http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&

Ο σουρεαλισμός όλους μας ενώνει -μπάτσοι γουρούνια ανεμώνοι!

2009-01-10T20:31:00.024+02:00

Ευφάνταστες και σουρεαλιστικές στιγμές του κινήματος...

(Κάψατε τα δάση, φυλάξτε το δέντρο. Αρχείδια)

Βραστό, βραστό θα φάμε τον κοντό....και όλους του τους πελάτες...στο φούρνο με πατάτες!

(Δυστυχώς δεν προλάβαμε ενσταντανέ με το -γηπεδικό- Μητσάρα να κάθεται στα σκαλιά με τα πλακάτ του...)

(Από εδώ ψωνίζουν ο Πρετεντέρης κι ο Καραδήμας)

...γιατί εκτός απ' το να εξεγείρεσαι, είναι δίκαιο και να διεγείρεσαι!

To αυγό του φιδιού!

2009-01-08T21:19:00.004+02:00

Μετά τα ατέλειωτα σενάρια φαντασίας του κου κου ε για όλους όσους κατέβαίνουν στο δρόμο από την έκτη δεκέμβρη και μετά ,ένα είναι σίγουρο, το αυγό του φιδιού έσπασε...και βγήκε ότι πιο συντηρητικό και εθνικιστικό θα μπορούσε να γεννήσει ένα "κομμουνιστικό" κώμα!

HINT:
*το σφυροδρέπανο και τον όρο κομμουνιστικό τα χρησιμοποιώ για την περιπτωση του κκε και μόνο.οι γνήσιοι συντροφοι λοιποί κομμουνιστές δεν πρέπει να θίγονται από αυτή τη μνεία.

Χοντροζί

2008-12-26T22:03:00.003+02:00

Να γίνει Σαρκοζί ζητούσαν όλο το διάστημα της εξέγερσης κατι νταλαροειδή της καθήμε/νης και γνωστοί χουλιγκάνοι του μέγκα a.k.a πρετεντερης. Oβερ και εγενετο....

2008-12-23T17:50:00.000+02:00

χοχοχοχο

2008-12-20T22:28:00.001+02:00

όλοι στο κέντρο να κάψουμε το δένδρο...

Αυτό θα πει ρε μαγκα αθλητισμός

2008-12-20T22:22:00.001+02:00

Ανακοινωθέν του πρακτορείου Σρόιτερς

2008-11-18T06:09:00.006+02:00

ΣΡΟΪΤΕΡ,

ΕΙΣΑΙ

ΜΕΓΑΛΟ

ΝΤΑΛΑΡΟΕΙ

ΔΕΣ.

Να τού ρθεί ;;;;Να τού ρθει!!!!

2008-10-22T08:16:00.001+03:00

Δίχως πολλά λόγια (από τα γέλια) στην φωτό φαίνεται το κυβερνητικό ρομπότ Αντώναρος με sauce γιαουρτιου μετά απο την ποδηλατια του να περάσει απ' τα X-@Rχει@.
*η photo ειναι απο το ATHENS INDYMEDIA

Μίλαν-Κούντερα 0-2

2008-10-18T17:16:00.003+03:00

Έχει γίνει πολύς λόγος τώρα τελευταία για το αν όντως ο Κούντερα υπήρξε χαφιές ή όχι, μετά από σχετικό δημοσίευμα ενός τσέχικου περιοδικού. Η ίδια η κατηγορία είναι αστεία: χαφιεδισμό έχουμε, όταν απλοί πολίτες πηγαίνουν στην αστυνομία και καταδίδουν συνανθρώπους και γείτονές τους. Όταν ένα σχεδόν εικοσάχρονο μέλος του ΚΚ καταδίδει κάποιον που θεωρεί "αντεπαναστάτη", τότε πρόκειται για εντελώς άλλο πράγμα. Καταδικαστέο φυσικά, αλλά να ξέρουμε και τι λέμε. Εξάλλου, όσοι διαδίδουν τη θεωρία περί χαφιεδισμού προσπαθούν να εκμεταλλευτούν το γεγονός ότι ο Κούντερα έχει εδώ και χρόνια αποσυρθεί απ' τη δημοσιότητα, αρνούμενος να κάνει δηλώσεις και να δίνει συνεντεύξεις. Έφτασαν μάλιστα να πουν ότι αυτή του η μυστικοπάθεια είναι συνέπεια της προσπάθειάς του να κρύψει το "ένοχο παρελθόν" του.

Αυτό που έχει όμως σημασία είναι το εξής. Ακόμα κι αν όντως ο Κούντερα υπήρξε "χαφιές" (με την έννοια που διευκρινίσαμε προηγουμένως), η σημασία του έργου του και όσα έκανε και είπε έκτοτε δε μειώνονται ούτε στο ελάχιστο. Επίσης, περνώντας στο κοινωνιολογικό επίπεδο αυτή τη φορά, θα πρέπει να δώσουμε την απαιτούμενη προσοχή στην "απομυθοποιητική" μανία της εποχής μας.

Πολύ πριν αρχίσουμε να ψάχνουμε το "ένοχο παρελθόν" των μεγάλων συγγραφέων, είχαμε σπεύσει να εγκαινιάσουμε ένα νέο είδος ανάλυσης, το οποίο έχει για αγαπημένο του θέμα τις σχέσεις των καλλιτεχνών και των φιλοσόφων του 20ού αιώνα με τα ολοκληρωτικά καθεστώτα. Ο Πάουντ κι ο Μαρινέτι ήταν φασίστες, ο Χάιντεγκερ κι ο Γκάνταμερ ναζιστές, ο Μαγιακόφσκι έγραφε για το Λένιν, ο Σαρτρ κι ο Λούκατς ήταν σταλινικοί. Η προσπάθεια να δούμε για ποιο λόγο δημιουργοί και στοχαστές τέτοιου μεγέθους σαγηνεύτηκαν απ' αυτού του είδους τα συστήματα και τις ιδεολογίες είναι καθόλα νόμιμη και επιπλέον χρήσιμη και απαραίτητη. Δεν αναφερόμαστε όμως σ' αυτή εν προκειμένω. Αυτό στο οποίο αναφερόμαστε είναι η ιδεολογική εκμετάλλευση αυτού του είδους της έρευνας. Ιδεολογική εκμετάλλευση με δύο κατευθύνσεις: μια φιλελεύθερη και μια μεταμοντερνιστική. Αμφότερες έχουν για στόχο τους τον φιλοσοφικό και καλλιτεχνικό μοντερνισμό.

Η πρώτη θέλει ν' αποδείξει ότι κάθε πρόταγμα συνολικής και ριζικής αλλαγής της εκάστοτε υπάρχουσας κοινωνίας -ή, για την ακρίβεια, των φιλελεύθερων καθεστώτων- δε μπορεί παρά να οδηγεί στον ολοκληρωτισμό. Είτε πρόκειται για πρόταγμα πολιτικό είτε πρόκειται για πρόταγμα καλλιτεχνικό. Κάθε πρόταγμα που επιθυμεί ν' αλλάξει συνολικά την κοινωνία υποτίθεται ότι εμφορείται απ' την εμμονή της tabula rasa και της απόλυτης ανανέωσης η οποία, ως τέτοια, βλέπει τους ανθρώπους ως πρώτη ύλη για την εφαρμογή του επαναστατικού προγράμματος. Φυσικά αυτή η ερμηνεία είναι εντελώς αυθαίρετη, καθώς ταυτίζει τη δημοκρατική κι επαναστατική πολιτική αντίληψη με το λενινισμό και το φασισμό. Είναι όμως αυθαίρετη και στο καλλιτεχνικό/αισθητικό επίπεδο, καθώς ταυτίζει το μοντερνισμό με ορισμένες πτυχές του ρομαντισμού (υπάρχει τεράστια διαφορά ανάμεσα, π.χ., στον αγγλοσαξονικό και στο γερμανικό ρομαντισμό), παραβλέποντας ότι υπάρχει ένα ολόκληρο μοντερνιστικό ρεύμα (που, υπό μία έννοια, κορυφώνεται με το Η ζωή είναι αλλού του Κούντερα)το οποίο έκανε από μόνο του κριτική στο "πομπώδες" και "ουτοπιστικό" στοιχείο του μοντερνισμού. Σε κάθε περίπτωση, αυτές οι ερμηνευτικές προχειρότητες οδηγούν σε θεωρίες του είδους (δες π.χ. το Γάλλο θεωρητικό της τέχνης Π. Ρεστανί): "δεν είναι τυχαίο που ο Μαρινέτι υπήρξε φασίστας ούτε που οι σουρεαλιστές υπήρξαν λενινιστές" κ.λπ. Ξεχνώντας φυσικά -όπως ωραία το έχει πει ο Νάνος Βαλαωρίτης- ότι ο Μαρινέτι έκανε κριτική "από αριστερά" στο Μουσολίνι, λέγοντάς του ότι τα περί ρωμαϊκού μεγαλείου έρχονται σε αντίθεση με τη δικιά του πρόθεση απόλυτου νεωτερισμού. Ποιος ήταν ο πιο φασίστας;

Αυτά τα φιλελεύθερα πολιτικώς επιχειρήματα, που θεωρούν ότι το μείζον κοινωνικοπολιτικό πρόβλημα είναι το φάντασμα του ολοκληρωτισμού, χρησιμοποιούνται στο φιλοσοφικό και καλλιτεχνικό πεδίο για να δικαιώσουν το μεταμοντερνισμό. Ο οποίος μεταμοντερνισμός, ως γνωστόν, αντιστρατεύεται τη μοντερνιστική απελευθέρωση της αισθητικής κι επαναφέρει τη λογική του πολιτικώς ορθού. Κι έτσι καθόμαστε και ασχολούμαστε με αστεία πράγματα (ήταν ο Τζόις φεμινιστής, υπήρξαν οι σουρεαλιστές φαλλοκράτες κ.λπ. -βλ. το βιβλίο του R. Kimball, The Rape of the Masters. How Political Correctness Sabotages Art, San Fransisco, Encounter Books, 2004), παραβλέποντας το ουσιώδες ζήτημα, δηλαδή το αισθητικό ερώτημα. Η ευαρέσκεια με την οποία η σύγχρονη κοινή γνώμη υποδέχεται την "απομυθοποίηση" των πνευματικών μορφών του παρελθόντος -αλλά και του παρόντος- εκφράζει την επιθυμία της να απεκδυθεί των ευθυνών της, καταδικάζοντας τους άλλους. Δεν είναι τυχαίο ότι η σχετική φιλελεύθερη κριτική, όταν δεν οδηγείται σε ερμηνευτικά λάθη, έχει μια βάση και μια συνοχή. Όταν όμως περνάμε στους μεταμοντέρνους, τότε ξεκινά ο εκτροχιασμός.

Διότι, φυσικά, όταν δε μπορείς να βγάλεις άλλους συγγραφείς του επιπέδου του Κούντερα, ξεμπερδεύεις εύκολα με το να του ρίχνεις τη ρετσινιά του χαφιέ. Και σε πιο θεωρητικό επίπεδο: με το να χαρακτηρίζεις τον καλλιτεχνικό μοντερνισμό ως έκφραση του "δυτικού, λευκού, ματσό, άντρα, προτεστάντη ιμπεριαλιστή" απλώς καλύπτεις -με δυσκολία, είναι η αλήθεια- τη δικιά σου, κραυγαλέα μηδαμινότητα, το γεγονός ότι οι δικοί σου ήρωες δεν είναι ο Σεζάν κι ο Μπρετόν, αλλά ο Τζεφ Κουνς κι η Τσιστιολίνα.

Όταν πας για μαλλί ,μην τα βάζεις με αυτές που ασχολούνται μονο μ'αυτό!

2008-10-12T01:06:00.001+03:00

Όταν τα βάζεις με κοπέλες που έχουν μαλλί πλατίνα, ποτέ δεν ξέρεις πως θα σου πάει το πράγμα.

Για παράδειγμα είδαμε στην αμέρικα να χρησιμοποιείται η πάρις χίλτον σε γκρίζα διαφήμιση του maccain (με τον πατατά καμια σχέση?) ενάντια στον οbama.

.

Όμως η έμπνευση των κιμαζ σεικερς πήγε περίπατο όταν δυο σκηνοθέτες της πρότειναν να απαντήσει με δικό της βίδεο.

... έτσι βρέθηκε ο σαπιογερας μακειν να παραπονιέται για το επιπεδο της πολιτκής αντιπαράθεσης που ο ίδιος καταπόντησε!
Αναλόγως -αν ισχύουν όσα λέγονται για προσχεδιασμένες με το μαξίμου δηλωσείς από τον Δαλάϊ-λάκη - η νουδου πήγε να βγάλει τον μπούλη σαν σπαθάτο τσεκουράτο αρχηγό και βρέθηκε να ακούει την γνωστή αϊδ(ί)ό μπεντεζακου.
Συγκεκριμένα όταν τα είπε ο βολευτής τα παπατζιλίκια του και ο ράθυμος κατοικος ραφήνας τον καρατόμησε ήδη από το δελτίο των 24:00 του mega δια στοματος σπυράκη, οι τεράγωνοι (αντί του κύκλοι) της ριγή-λης υπολόγιζαν χωρίς τον ξενοδόχο. Αφού η στελίτσα στάθηκε αλληλέγγυα στο πρωην έτερο ήμισι με επιστολή νουθεσίας στον κωστάκη. Αποτέλεσμα; Όταν τελικά και αναγκαστικά ,ένεκα της ανεπάρκειας πλειοψηφίας απο vooter βουλευτές στην κυνοβουλευτική κλίκα της δεξιάς, το απολλωλός πρόβατο Δαλάϊ-λάκης γύρισε στο μαντρί , να είναι η παρέμβαση της τραγουδάριας η καίρια για την επιστροφή και ο καραμανλής να εισάκουσε την νουθεσία της.

Καραμανλής ή πανκς

2008-10-08T01:54:00.005+03:00

Το παχουλό ανιψάκι του θείου εθνάρχη που αμολάει αετό με γάντι, μεταφέρει τα παιδιά του σαν τσουβάλια, πάει να κλοτσήσει μια μπάλα και σπάει το πόδι του, συγκαίονται τα μπουτάκια του.

Τζ. Πανούσης

Όπως διαπίστωσα εκείνη την περίοδο, ο Καραμανλής έχει την ικανότητα να θέτει το πολιτικό πρόβλημα κρατώντας τον εαυτό του έξω από αυτό.

Γ. Κύρτσος

Όπως έχουμε ξαναπεί, σε παλιότερο ποστ του συγκεκριμένου μπλογκ, από τότε που ανέβηκε στην εξουσία το Παχύδερμο, ο Μπουχέσας, ο Κωστάκης ο Καραμανλής, άπαντες ξέχασαν τις γελοιότητες των προηγούμενων χρόνων: τους χαρταετούς, τα δίδυμα-τσουβάλια, την αποτυχημένη προσπάθεια ποδοσφαιρικής πάσας που κατέληξε σε κάταγμα κ.λπ. Ο «Κωστάκης», όπως όλοι τον αποκαλούσαν, μετατράπηκε σε «Κώστα Καραμανλή», σε ισχυρό και στιβαρό (λόγω των κιλών και των προεξεχόντων γλουτών προφαντώς) ηγέτη που θα έβγαζε τη χώρα απ’ το τέλμα της διαφθοράς και της σήψης, σε άνδρα με εκτόπισμα (για τους ίδιους, εξίσου τροφανείς, λόγους) που θ’ αποκάθηρε τη δημόσια ζωή απ’ τις μίζες του Τσοχατζόπουλου και τα κότερα του Τσου Κα-του. Ξαφνικά όλοι ξέχασαν την πασιφανή γελοιότητα του όντος Κωστάκης Καραμανλής.

Η πετυχημένη φόρμουλα των επικοινωνιολόγων που τον έκρυβαν κι έριχναν όλες τις ευθύνες στους εκάστοτε υπουργούς δούλεψε καλά. Διότι, πράγματι, όπως το έλεγαν τότε οι πασόκοι, ο Πρωθυπουργός ήταν άφαντος, κρυμμένος στη Ραφήνα και στ’ άδυτα του μεγάρου Μαζί μου. Ο Κωστάκης μυθοποιήθηκε, καθώς εμφανιζόταν σπανίως και αυστηρά μόνο όταν είχε να πει κάτι αρεστό. Το «στιβαρό» του ύφος, σε σύγκριση πάντοτε και με τα σπαστά κι ασύντακτα ελληνικά ή το «που πας αφού δεν το ‘χεις» ύφος του Γιωργάκη Παπανδρέου, του χάρισε το προφίλ[1] του ηγέτη που ξέρει τι κάνει, που ελέγχει την κατάσταση παρασκηνιακά, με τους απαραίτητους χειρισμούς και τη λιγότερη δυνατή δημοσιότητα. Σαν τους δασκάλους του Ζεν, που μιλάνε μια φορά στα δέκα χρόνια. Ειδικά μάλιστα, όταν αποφάσισε να γίνει και μεταρρυθμιστής (θα διάβαζε, φαίνεται, ανάμεσα στα γεύματα, τη Διαρκή μεταρρύθμιση του Πρετεντέρη και ζήλεψε), η εικόνα του δυναμικού πολιτικού ανδρός τονώθηκε ακόμα περισσότερο. Οι μόνοι που συνέχισαν, μάταια, να λένε την αλήθεια, ήταν ο Μητσικώστας κι ο Πανούσης, που συνέχισαν, πολύ σωστά, να αναπαράγουν την εικόνα του νωθρού, μπουχεσοειδούς, αφασικού «Κωστάκη».

Έτσι φτάσαμε στο χιλιοειπομένο συμπέρασμα ότι, από ένα σημείο κι έπειτα, η απαξιωμένη και βυθισμένη στα σκάνδαλα νεοδημοπρασιακή κυβέρνηση (που δεν ξέρει να χειρίζεται τα ΜΜΕ όσο οι δεξιο-τένχες του ΠαΣοΚ κι έτσι έχει όλο διαρροές) κρατιόταν στο προβάδισμα έναντι του Γιωργάκη μόνο και μόνο χάρις στην αύρα του Κωστάκη. Πρόκειται πιθανώς για την πιο εκφυλισμένη μορφή χαρισματικού τύπου εξουσίας που έχει δει η ιστορία. Σκέτη παρωδία. Δεν είναι τυχαίο ότι σε όλες τις δημοσκοπήσεις που προηγήθηκαν του τελευταίου Σεπτεμβρίου, ο Κωστάκης είχε διπλάσιο ποσοστό προτίμησης απ’ τον Γιωργάκη στην κατηγορία «καταλληλότερος για πρωθυπουργός»[2]. Αν η Πέιλιν αντιπροσωπεύει τη Βαθιά και Μέση Αμερική, τότε μάλλον ο Κωστάκης αντιπροσωπεύει το Μέσο Έλληνα. Μ’ αυτό τον τρόπο η Νέα Δημοπρασία μπορούσε να κρατά σταθερό προβάδισμα απ’ το διαλυμένο ΠαΣοΚ, παρ’ όλο που έπεφτε κι αυτή, διαρκώς, σε σχέση με τα ποσοστά της σε προηγούμενες σφυγμομετρήσεις. (Ας παρατηρήσουμε επ’ ευκαιρία ότι, όπως θα έλεγαν και οι σύντροφοι και αδελφοί εν όπλοις της Πρωτοβουλίας Αυτόμονων Κέρκυρας, η ξύλινη γλώσσα της σύγχρονης σοβαροφάνειας ενσαρκώνει με τον καλύτερο τρόπο τα αδιέξοδα των σημερινών κοινωνιών. Εν προκειμένω έχει πιάσει μια έκφανση αυτού που ο Ευγένιος Αρανίτσης έχει συχνά περιγράψει υπό τον όρο υπεραναπλήρωση : μια κοινωνία με σχεδόν επίπεδο καρδιογράφημα δεν κάτι τίποτε άλλο απ’ το να σφυγμομετρείται όλο και πιο συχνά, όλο και με πιο ακριβή εργαλεία. Όσο χάνεται η ουσία, τόσο επιμένουμε με πάθος και μανία στην τήρηση των τύπων.)

Αυτό στο οποίο έχει σημασία να σταθούμε, όπως το είχαμε κάνει και στο προηγούμενο κείμενό μας που είχαμε αφιερώσει στο θέμα, είναι η εμπέδωση της δυναμικής και ηγετικής εικόνας του Κωστάκη. Δεν πρόκειται εδώ για κάποια πλύση εγκεφάλου, για κάποια ραδιουργία του Ρουσόπουλου και του Λούλη ή για τίποτε βουντού του Εφραίμ. Αν αυτές οι μικροραδιουργίες μπορούν και πιάνουν είναι επειδή, όπως το έλεγε κάποτε ο Μάρσαλ Μακλούαν, χαρακτηριστικό των ΜΜΕ είναι η αρχή «το μήνυμα είναι το μέσο», the medium is the message. Το περιεχόμενο, δηλαδή, είναι ο ίδιος ο τρόπος οργάνωσης και λειτουργίας του μέσου και ο τύπος ανθρώπου που διαμορφώνει. Εν προκειμένω, ο εθισμός της κοινωνίας στη μαλακή χειραγώγηση απ’ την τηλεόραση και τα υπόλοιπα ΜΜΕ επέτρεψε στη δημιουργία ενός γελοίου «μύθου» σχεδόν απ’ το τίποτε, τρόπον τινά αυτόματα και αβίαστα. Ως τέτοιος όμως, αυτός ο μύθος, όπως και τόσοι άλλοι (βλ. π.χ. την κατρακύλα του κύρους της Πέιλιν), δε θ’ αργούσε να καταρρεύσει. Η πρώτη επαφή με την πραγματικότητα ήταν αρκετή για να τον κάνει να σκάσει σαν τις σαπουνόφουσκες (ή σαν τις φούσκες του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος –αν και αυτές οι τελευταίες έχουν την αξιοζήλευτη ικανότητα να μετουσιώνονται και να παίρνουν αρκετές διαδοχικές μορφές πριν σκάσουν).

Αυτή η επαφή, στενότατη, τρίτου τύπου, έλαβε χώρα στη ΔΕΘ. Λίγο με τις φορολογικές εξαγγελίες του Τσάρου (sick) της οικονομίας, λίγο με το Βατοπέδι, λίγο με τις οφσόρ του Βουλγαράκη, η Νέα Δημοπρασία είχε προκαλέσει αρνητικό κλίμα στην κοινωνία, το οποίο έπρεπε με κάποιο τρόπο να αντιστραφεί (ρεσιτάλ ξύλινης, σπυρακοπρετεντέρειας γλώσσας). Το βάρος έπεσε στον Κωστάκη, αφού είναι γνωστός αρσιβαρίστας. Κι όμως, ω του θύματος, ο Κωστάκης τα σκάτωσε. Πρώτη φορά το κόμμα έπρεπε να βασιστεί πάνω του, από τότε που πήρε την εξουσία, πρώτη φορά κλήθηκε να αντιμετωπίσει μια στοιχειωδώς σημαντική, για το κόμμα του, υπόθεση κι αυτός τα έκανε θάλασσα. Το παρασκευοσαββατοκύριακο της ΔΕΘ μας πρόσφερε μια πολύ γλαφυρή και συμπυκνωμένη μικρογραφία της κατάστασης που περιγράψαμε παραπάνω: τις τελευταίες μέρες πριν την ομιλία και τη συνέντευξή του όλοι οι τηλεαναλυτές μιλούσαν για το ηγετικό εκτόπισμα που θα του επέτρεπε «να σηκώσει το βάρος στους ώμους του» (μέχρι τώρα το σήκωνε με τα πόδια και τη μέση του), «να παράσχει κάλυψη στους υπουργούς του» και άλλα ανάλογα πομπώδη. Ο Ράμπο όμως απεδείχθη κατώτερος των περιστάσεων σε βαθμό που κανείς δεν το περίμενε. Κι έτσι το προτσές της αυτοαπομυθοποίησής του συνεχίστηκε για δύο εβδομάδες, μέχρι την πρόσφατη Εκκεντρική Επιτροπή της Νέας Δημοπρασίας. Οι αποκαλύψεις για τα σκάνδαλα συνεχίζονταν, ο Βουλγαράκης τελικά αποχωρούσε, αναιρώντας την κάλυψη που του παρέσχε ο ηγέτης, η κομματική πειθαρχία (με την έννοια που παίρνει μέσα στο προσωποπαγές και αρχηγοκεντρικό ελληνικό σύστημα) είχε γίνει κομμάτια, το στενό του περιβάλλον αποδεικνυόταν να έχει ρόλο κτηματομεσίτη του Εφραίμ, αλλά ο Κωστάκης άφαντος.

«Προσπαθεί να κερδίσει χρόνο» έσπευσαν να πουν τα διανοητικά μεγαθήρια των παραθύρων, αντιγράφοντας το buy time των Φαριντζακαριαειδών ινδαλμάτων τους. «Να κερδίσει χρόνο να τον κάνει τι;» αναρωτήθηκε σε μια έκλαμψη διαύγειας ο πρώην αριστεριστής, Υπονομέας. Και η συζήτηση συνεχίζεται ακόμα με αμείωτο ενδιαφέρον, αφού πρώτα διεκόπη για δυο-τρεις μέρες, απ’ τις εξελίξεις τις σχετικές με την παρ’ ολίγον κατάρρευση του παγκόσμιου καπιταλισμού. Ταψής, Εισαγγελάτος, Ταμπουράκης, Σταυλόπουλος, Σπυράκι, Τρέμει, (σα)Λιαρέλης (απ’ τα σάλια, όχι απ’ το Σαλιαρέλη) κι ο ιππόμορφος Γιάννης-παπαγιάννης μας έχουν πεθάνει στις αναλύσεις.

Στο μεταξύ βέβαια το παχουλό καραμανλικό αγόρι με το αποφασιστικό βλέμμα προέβη (με το προβατίσιο του ύφος) σε στρατηγική κίνηση ευρείας σημασίας. Διέγραψε το Δαϊλάι-Κλάμα. Κι έτσι επεβλήθη, υποτίθεται, τάξη στο κόμμα. Οι «αντάρτες», αφού φίλησαν τους τροφαντούς του γλουτούς στην Εκκεντρική Επιτροπή, μετατρεπόμενοι κατ’ αυτόν τον τρόπο σε «στρατιώτες της παράταξης» (με επικεφαλής της λεγεώνας το γνωστό πράιτορα του Χολαργού), συστρατεύθηκαν στη μάχη. Η Νέα Δημοπρασία θα ξαναπαίξει το «δυνατό της χαρτί», τον Κωστάκη Μπουχέσα το Β’, μετά το προωρινό ρετούς που επετεύχθη με τα χίλια ζόρια. Κι έτσι θα συνεχίσουν να μας κυβερνάνε ο αναψυκτήρας Μαγγίνας, ο αργόστροφος Μεϊμαράκης, ο αλτουσεριανός, σημειωτικός και καθυστερημένος Άρης Σπηλιωτόπουλος κι ο διεθνούς φήμης πολιτικός επιστήμων Δέλτα Αβραμόπουλος.

Κανείς δε φαίνεται να ενοχλείται απ’ το γεγονός ότι υφιστάμεθα ένα πολιτικό σύστημα όπου το κόμμα που κυβερνά δεν έχει τίποτε άλλο, κατά βάθος, να επιδείξει εκτός απ’ τον πολιτικά ανίκανο και διανοητικά νωθρό ηγέτη του. Πράγμα βέβαια που θα γυρίσει μπόυμερανγκ. Διότι από τη στιγμή που ο Κωστάκης θ’ αρχίσει να εμφανίζεται πλέον όλο και περισσότερο, παρατώντας την παλιότερη, επικούρεια πολιτική του (λάθε βιώσας κ.λπ.), θ’ αρχίσει, μοιραία, να φθείρεται. Εφόσον το αντικείμενο που πλασάρεται ως σωτήριο είναι, γενικά, κενό από κάθε περιεχόμενο, ως πότε θα μπορεί να διατηρεί τη σωτηριακή του άλω, απ’ τη στιγμή που πλέον σταματά η μπλόφα και το θέατρο; Μήπως, σύντροφε Επίτιμε, «το παιδί» που «δεν κάνει» δεν είναι ο Γιωργάκης αλλά ο Κωστάκης (για να μην πούμε για τον Κυριάκο που τα σκάτωσε με τη Ζίμενς και κατέστρεψε το πολιτικό μέλλον της Οικογενείας); Άγνωστα, ως γνωστόν, τα κοινοβούλια του Θεού.

Όπως και να ‘χει το πράγμα, είναι προφανές ότι δεν πρόκειται εδώ απλώς για μια ιδιομορφία του ελληνικού συστήματος. Η ανικανότητα του Γιωργάκη ν’ ασκήσει αντιπολίτευση, κομμάτι της γενικής κατάρρευσης της σοσιαλδημοκρατίας σε ολόκληρη την Ευρώπη (χάσαμε και τη συντρόφισα Σεγκολέν προχθές, στο Δόλειο Μέγαρο, που θα μας διαφώτιζε σχετικά), αποδεικνύει τη γενικευμένη κατάπτωση της πολιτικής. Δεν πρόκειται απλώς για το γεγονός ότι ο Γεώργιος Παπανδρέου ήξερε να μιλά ελληνικά, όπως παρατηρούσε σε μια συνέντευξή του ο Καρούζος, ούτε για το ότι ο Βενιζέλος μετέφραζε το Θουκυδίδη. Η ηθικοπνευματική κατάπτωση των σημερινών πολιτικών ανδρών και γυναικών είναι δείγμα της σιωπηλής κρίσης των φιλελεύθερων ολιγαρχικών πολιτευμάτων. Δεν είναι καθόλου τυχαίο υπ’ αυτή την έννοια που μια τόσο σημαντική εκλογική αναμέτρηση, όπως αυτή στις ΗΠΑ, όπου διακυβεύονται ένα σωρό ζητήματα (ειδικά μάλιστα τώρα με την κρίση), έχει γενικά επισκιαστεί απ’ τις γκάφες, την ανικανότητα, την έλλειψη κατάρτισης και την ηλιθιότητα των υποψηφίων (μετά το Ρήγκαν έχουμε τον Μπάιντεν, ο οποίος έχει δύο βασικά χαρακτηριστικά: ότι έχει γνώση της εξωτερικής πολιτικής κι ότι είναι δεινός γκαφατζής∙ έχουμε επίσης τον ανεκδιήγητο κι ετοιμοθάνατο Μακ Κέιν, ο οποίος παραδέχεται ανοιχτά ότι δεν ξέρει να στείλει ούτε ένα e-mail κι ότι «δεν καταλαβαίνει και πολλά απ’ την οικονομία»). Αλλά ολ’ αυτά θα τα συζητήσουμε κάποια άλλη στιγμή, γιατί τώρα πρέπει να πάμε να σώσουμε τις καταθέσεις μας και τις δόσεις του αυτοκινήτου.

[1] Καθώς ο Κωστάκης δεν έχει ανφάς. Είναι πάντοτε στο έχω φάει.

[2] Να σημειώσουμε μια ωραία παραδρομή σ’ αυτό το σημείο: το ωραίο αυτό ξύλινο λεκτικό σχήμα, χιλιομασημένη τσίχλα στο στόμα των ειδικών δημο(σ)κόπων μιλά για «κατηγορία “καταλληλότερος για πρωθυπουργός”». Σωστά, αφού, κατά κανόνα, πρέπει να ‘χει δώσει κανείς διαπιστευτήρια λαϊκισμού και ηθικοδιανοητικού εκμαυλισμού για να τον εκλέξουν σήμερα πρωθυπουργό.

ΜΕΓΑ COMBO MENU

2008-10-02T01:30:00.002+03:00

(με 3 ποστ μόνο, πλήρες μενού+ extra desert!!!)

1. Εξελικτική Θεωρία ala dapitiana σβησμένη με ζουμί απο φοιτητάρια απλερώτους! (σούπα)

2. Το δημοπρατείν εστι Καραμανλήν. -αν και καλοφάγανε- (ορεκτικό)
3. Xταποδίστριας:(πραγματεία)"Απο την Οθωμανική αυτοκρατορία στο σήμερα".εκδ Λιακόκαυλος ,1986 σελ 1245-47. (κυρίως γεύμα)

4. Έκαστος στο είδος του , τα του Καίσαρη

(του Κώστα Καίσαρη της Goalnews) στον καίσαρα και οι παπαδες στους μεσίτες! (extra deserτ)

1. Εξελικτική Θεωρία ala dapitiana σβησμένη με ζουμί απο φοιτητάρια απλερώτους! (σούπα)

2008-10-02T01:28:00.000+03:00

Αυτή την φορά η (νεο)φιλελεύθερη παράταξη ξεπέρασε κάθε προσδοκία μας, για ειλικρίνεια. Στο φυλλάδιό της για την παιδεία που ονειρεύεται,τον ρόλο του Πανεπιστημίου(ιδιωτικού και κρατικού) που προωθεί μας δείχνει ξεκάθαρα πως είναι με την εξέλιξη από το ζώο που λέγονταν πίθηκος στο σύγχρονο ζώο που λέγεται μάνατζερ/χρηματιστής/τραπεζίτης...και γενικα καθε είδους χαρτογιακάς ,που το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι η επιβίωση του και η κυριαρχία του στα άλλα είδη χωρίς κανένα αίσθημα αλληλεγγύης. Το είδος αυτό αρχικα, ήταν "χρηματοσυλλέκτης" δηλαδή μάζευε το ίδιο τα κεφάλαια, που του ήταν απαραίτητα για να ζήσει στις βίλες του. Αργότερα εξελίχθηκε σε "παραγωγό", δηλαδή τώρα παίρνει τα κεφάλαια και αντί να τα σπαταλάει μονομιάς τα σπέρνει σε χρηματιστήρια και ομόλογα και αφήνει το υπόλοιπο σύστημα να κάνει την δουλειά, ώστε να συλλέξει , τους καρπούς-κέρδη του μόχθου του.
Βέβαια καμια φορά αρκεί μια κατάρευση των στεγαστικών δανείων, για να επιφέρει μαζικές απώλειες σε αυτό το είδος, ώστε να το απειλήσει με εξαφάνιση και να το οδηγήσει πιο βαθυά σε ασφαλέστερα επενδυτικά καταφύγια όπως ο χρυσός.

2. Το δημοπρατείν εστι Καραμανλήν. -αν και καλοφάγανε- (ορεκτικό)

2008-10-02T01:27:00.002+03:00

*Από μικρός θαύμαζα τον Τζιμάκο , έτσι αποφάσισα να οπτικοποιήσω την επικαιρη παράφραση του στο όνομα της ΝουΔου σε "Νέα Δημοπρασία",ιδιαίτερα μετά το τελευταίο ξεχαρβάλωμα του σφυριού απο το deal του βατοπεδίου...

3. Xταποδίστριας:(πραγματεία)"Απο την Οθωμανική αυτοκρατορία στο σήμερα".εκδ Λιακόκαυλος ,1986 σελ 1245-47. (κυρίως γεύμα)

2008-10-02T01:23:00.004+03:00

Από την Οθωμανική Αυτοκρατορία στο σήμερα πολλά άλλαξαν και ακόμη περισσότερα έμειναν ίδια.
Τα ίδια φαινόμενα, όπως η αμφίδρομη και ανατροφοδοτούμενη σχέση εκκλησίας-κράτους και ο πολιτικός τυχοδιωκτισμός με ολίγη από φατριαρχία υφίστανται ακόμη.
Από τα μπακσίσια των πατριαρχών στον Σουλτάνο, ως τα deals (γειά σου Χρήστο) με υπουργούς χάρη στα χρυσόβουλα του πρώτου, αλλά και από τον αφορισμό επαναστατών, ώς την ορκομωσία χουντικών, η εκκλησία έχει αποδείξει τον ιστορικό της ρόλο.Χαρακτηριστικά στοιχεία ο σκοταδισμός ,η καταπίεση των κουλών/μελών (εσωτερική και εξωτερική) και μια αδηφάγα όρεξη για πλουτισμό.
Το φυλλάδιο στην πάνω φότο (τζαβελα,στρακόσια,κτλ) έπεσε στα χέρια μου και απο την στιγμή αυτή προσπαθούσα να θυμηθώ. που είχα διαβάσει κάτι παρόμοιες αρλούμπες. Δεν θυμήθηκα αμέσως (θα θυμηθώ στην επόμενη παράγραφο) και προς το τότε παρόν νυν παρελθον και εις τους αιώνας των αιώνων αμην αρκέστηκα σε μία επιδερμική κριτική. (ανοιξε σε νεα καρτελα τη φότο για ζουμ στις σημειώσεις)

Με το όνομα Υπακοή για εκδόσεις πού πας; δεν πας να στο πω εγώ, ειδικά αν θες να φτιάξεις χριστιανική πολιτική παράταξη,το πολύ πολύ να φτιάξεις καμια Χριστοπιστία ακόμα.
Εκκλησια κ Πολιτική :Ενα θέμα ταμπόν λέει. Για εσάς μπορεί γιατί όταν ακούτε για χωρισμό απο το κράτος κάνετε μόκο,ναι ξέρω το κράτος δεν είναι πολιτική αλλα και απο αυτήν ξερετε εσείς, όταν λέτε (κατι Ανθιμοι,κατι αποδημήσαντες ) για εισβολές και δίκαια της πατρίδας μιά χαρά υπερσπίζεστε την θέση σας και το συζητάτε με το άλλοθι της ελευθερίας της έκφρασης, μόνο που η έκφραση=αποψη/θέση=πολιτική.
(3+5) 180 χρονια από τον Χταποδίστρια (τι του βρήκαν;)
λίαν επίκαιρο. Η αντίφαση είναι ολοφάνερη, 180 χρόνια πριν και να είναι επίκαιρο; Λες δεν μπορεί θα είναι κατι ανάλογο του χιούμορ του Βέγγου(respect) έλα όμως που πάνε ακόμη πιο παλιά πριν ξεφουρνίσουν τον λόγο της επικαιρότητας.
(6)Πατέρες λεει και νομίζω πως είναι οι Βυζαντινοί(πχ λέω εγώ τυχαια τωρα Μ.Κωνσταντίνος), αλλά επιτέλους το αίτιο της καποδιστριακής αναφοράς απεκαλύφθει. Η ΠΑΤΡΙΔΑ (για ακόμη μια φορά αυτή η πουτάνα) δεν εχει καμιά σχέση με αυτήν της τετραετίας 1827-1831 (ευτυχώς!) που η παράταξη του Καποδίστρια ήταν κυβέρνηση και η Ελλάδα σοβαρό κράτος. Από εκεί και ύστερα ολες οι άλλες κυβερνήσεις καμμένη γη και στάχτη άφησαν.
(7) Χορηγός ήταν ένα φροντιστήριο (σιγά μην το διαφημίσω κιόλας) , δεν θέλω να σκεπτομαι την ίδρυση μη κρατικών από την εκκλησία δυστυχώς βλέπεις έχουν αρκετά μυρια.Βαλτε ρε τσίπιδες και κατι απο τη τσέπη μας κώμα ανοίγετε όχι νεκροταφείο.

Τελείωσε η παράγραφος και θυμήθηκα που είχα δει παρόμοιες αρλούμπες. Μιά αφίσα στην πλατεία του χωριού μου μπρος στην εκκλήσιά , το προσκλητήριο μου έπεσε απ' τα χέρια, όχι δεν γίνεται δεν είναι δυνατόν.
Το κώμα που θα δώσει στην πατρίδα ή καλυτερα στο έθνος ή μάλλον στον κόσμο την ελπίδα την χαρά είναι εδώ και έχει αναφορές στον Καποδίστρια, πως το έλεγε ο Κατακουζηνός στο Κωνσταντίνου κ Ελένης το σύνθημα του Βυζάν "Εμπρός Πίσω" .Γιατί, έτσι είναι, αν θες να διορθώσεις κάτι πρέπει να το πιάσεις απο την αρχή του κακού και οι σύντροφοι το έπιασαν ,το κακό έγινε, όταν το βόλι των Μαυρομιχάλιδων χάλασε τον Γιάννη ,άσχετα αν στο ονομά του 1,8 αιώνα μετά χαλάνε χωριά και δήμους. Δυστυχώς την αφίσα δεν την βρήκα στο νετ ,αλλά έλεγε πως τώρα που δεν υπάρχει αριστερά και δεξιά η ΚΟΙΝΩΝΙΑ (sic) είναι το κώμα ,που εχει ανάγκη ο τόπος αλλά το ξεκαρδιστικότερο, ήταν αυτό που έχουν και στο site τους "ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΑΡΑΤΑΞΗ συνεχιστών του ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ". Αυτοί λοιπόν στο σαγιτ γράφουν μπόλικα διαμαντια πχ Ελβετια κ Γερμανία έγιναν κράτη χάρη στον Καποδίστρια (τα μαλλιά μου, ποιοι τους διαβαζουν αμόρφωτοι φονταμενταλιστές; ) ή ένας από τους λόγους που έφτιαξαν το κώμα"Ήδη η νεολαία μας έχει αρρωστήσει βαρειά. Και ψυχικά και σωματικά. Γιατί το σώμα υγιαίνει μόνο όταν η ψυχή χαίρεται αληθινά. Και η ψυχή χαίρεται μόνο όταν ζει με τις οδηγίες Εκείνου, που την δημιούργησε.Οι μαθητές μας έχουν μείνει έρημοι και αβοήθητοι πνευματικά. Χωρίς ιδανικά, χωρίς ελπίδα. Με την απόγνωση ζωγραφισμενη στα πρόσωπά τους, χωρίς να έχουν κουράγιο να ζήσουν. Κάποιοι από αυτούς, πρόσφατα, δημιούργησαν ένα κίνημα (ΕΜΟ) και αποζητούν το Θάνατο!Με τις “ευλογίες” του Υπουργείου της υποτιθέμενης Παιδείας, εξωθούνται οι αδέσποτοι και ανερμάτιστοι μαθητές σε πλήρη ασυδοσία. Με τη συμπαράσταση και την ανοχή πολιτικών επιδίδονται σε καταλήψεις Σχολείων, σε ανεξέλεγκτη λεηλάτηση των πόλεων, σε καταστροφές δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας. Ακόμη και με τις πολυήμερες εκδρομές, που καθιερώθηκαν πια και για μικρούς μαθητές, επιδιώκεται η βίαιη και πρόωρη χειραφέτησή τους, ώστε να διευκολύνεται το σύστημα να τους “κατηχεί” δεόντως.Όλα αυτά και πολλά άλλα δείχνουν ανάγλυφα και στον πιο αφελή ότι τα πράγματα έχουν φθάσει στό απροχώρητο."

Λένε πολλά που δεν μπορώ να τα αναλύσω σε ένα ποστ, μάλλον θα πρέπει να επανέλθω ,χαρακτηριστικά θα επικολλήσω (δεν τους αδικώ τα έχουν bold απο μόνοι τους) "..πως είναι Έλληνες και Χριστιανοί και συμπεριφέρονται προς τους ισχυρούς της γης με το κόμπλεξ των εκπροσώπων μικρής χώρας. Αυτό δεν το δεχόμαστε! Δεν είμαστε η μικρή, αλλά η Μεγάλη Ελλάδα."...."Δεν πιστεύουμε «εις την Δύσιν» αλλά «Πιστεύουμε εις Ένα Θεόν...». Δεν «ανήκομεν εις την Δύσιν», αλλά στην «καθ’ ημάς Ανατολήν». Η Δύση ανήκει σ’ εμάς, γιατί από εμάς έλαβε τα φώτα. Δεν υπάρχει μόνο η Αμερική. Υπάρχει και η Ομόδοξη Ρωσία. Έχουμε ερείσματα." "Το Πιστεύω μας δόθηκε από την Αρχή (?)overdose μυστικισμού που δεν σηκώνει διαπραγματεύσεις!" τον Μέτερνιχ πως δεν τον έχουν αφορίσει ακόμα δεν ξέρω!
Κλείνωντας το ποστ αυτό να πώ ,πως αυτοί μπορεί να είναι τίποτα σαλεμένοι χριστιανοπληκτοι, αλλά το ζήτημα είναι, πως αν διαβάσεις το προσκλητήριο ,που έχουν ανεβάσει και το site τους απο την γραμματοσειρά μέχρι το νόημα των κειμώνων είναι ίδια. Βέβαια τρέχουν να δηλώσουν τη διαφοροποίηση τους απο την Εκκλησία της Ελλάδος , χαρακτηριστική είναι η 2η ερώτηση στο "συχνές ερωτήσεις" στο site τους: "Μιλάτε και τονίζετε διαρκώς την συμβολή και την αξία της Εκκλησίας στην προσπάθεια της παράταξής σας. Πίσω λοιπόν από εσάς κρύβεται ή σας υποστηρίζει η διοικούσα Εκκλησία ή κάποιοι από την διοίκηση της Εκκλησίας; Σας κάνουμε αυτή την ερώτηση γιατί η σήψη έχει προχωρήσει και σε υψηλόβαθμα Εκκλησιαστικά πρόσωπα με αποτέλεσμα οι άνθρωποι όταν ακούν ότι κάπου είναι αναμεμιγμένη η Εκκλησία, να αισθάνονται επιφύλαξη."
Κατηγορηματικά όχι! Ένα από τα βασικά προβλήματα που έχει φέρει η σημερινή πνευματική και πολιτική κατάπτωση στον τόπο μας είναι το ότι οι έννοιες και οι λέξεις έχουν αλλοιωθεί, έχουν αμαυρωθεί και εν τέλει έχουν χάσει το νόημα και την βαρύτητά τους. Μία από αυτές είναι και η έννοια της Εκκλησίας. Όταν λέμε πως «είμαστε άνθρωποι οι οποίοι προερχόμαστε μέσα από τους κόλπους της Εκκλησίας» εννοούμε αυτό που είπαμε και εξηγήσαμε στην παραπάνω ερώτηση. Είμαστε άνθρωποι που δεν ζούμε τη ζωή μας τυχαία. Έχουμε πνευματική ζωή, έχουμε στόχους και ιδανικά που ο χρόνος δεν μπορεί να φθείρει ή να αλλοιώσει. Όλα τα κόμματα έχουν μια ιδεολογία από την οποία προσπαθούν να πηγάσει η πολιτική τους και η οποία σε πολλές περιπτώσεις δεν είναι ούτε γνωστή, ούτε ορατή στον πολύ κόσμο. Στην δική μας περίπτωση είναι ξεκάθαρη! Σύμβουλος και οδηγός μας είναι η πνευματική ζωή και αυτοί οι οποίοι έχουν μείνει υπερασπιστές και υπέρμαχοι της στις μέρες μας. Όσοι έχουν αυτόν τον τρόπο ζωής είναι μαζί μας και μας ενδυναμώνουν μέσα από τις ενορίες τους, τα μοναστήρια τους και τις μητροπόλεις τους.

Βέβαια το κατα πόσο οι ερωτήσεις υπήρξαν, ή αν είναι προκαταβολικό ξεκάρφωμα ελέγχεται , πάντως το φυλλάδιο έχει σφραγίδα Χητρόπολη Πειραιά και αυτοί χάρηκαν που αυτοκαλέστηκαν από ένα προσκλητήριο βγαλμένο από την διακήρυξή (sic) τους. Σημείο τομή; Η αναφορά στον Καποδίστρια , ή η εκκλησιαστική σκέψη στράφηκε ξαφνικά στον Καπό ή μάλλον κάποιο κονέ έχουν στην εκκλησία τουλάχιστον στην Χυτρόπολη Πειραιά, ώστε να διοργανωθεί Συμπόσιον(Σ.τ.Μ"τσιμπούσι") πάνω σε ένα ζήτημα που μάλλον το γουστάρουν πολύ.

Επειδή δεν ήμεθα αφελεις (με κόλλησαν!!) μάλλον νέο κωματάκι έσπειρε η εκκλησιά στο χώρο της δεξιάς και το ταίζει καλά..είδωμεν.

4.Έκαστος στο είδος του , τα του Καίσαρη (του Κώστα Καίσαρη της Goalnews) στον καίσαρα και οι παπαδες στους μεσίτες! (+bonus deserτ)

2008-10-02T01:19:00.003+03:00

Οι παπάδες αποδείχτηκαν πολύ καλοί μεσίτες στα real estate μετά την "αποκάλυψη" των εν Βατωπέδι γενομένων, αλλά ο ρόλος τους δεν ειναι αυτός. Ένας πνευματικός δεν πρέπει να ανακατώνεται με τα ανθρώπινα, τα εγκόσμια και όλα αυτά τα υλιστικά. Έργο του παπά είναι να προσπαθεί για την πνευματική "κερδοφορία" του κοπαδιού και ουχί για το πώς θα καλοθρέψει τον γυναικώνα του. Το ηχητικό ντοκουμέντο που βρήκαμε αποδεικνύει πως έκαστος στο είδος τους και οι παπάδες στους μεσίτες. Αποτελεί τμήμα εκκλησιαστικής κασσέτας που δίνει συμβουλές σε μητέρες για το πώς να εισακουστούν οι προσευχές τους από την παναγήα (νώντας και αυτή μητέρα του ημίαιμου). Αυτού του τύπου οι μεσιτίες είναι που θέλουμε, ζητάμε και απαιτούμε από την ενελάδι κρετα φαρμ ημών ιερα και αποστολική εκκλήσίαν.

Ευτυχώς όμως το δαιμόνιο της φυλής (sic) κατάφερε καίριο πλήγμα στην ηλιθιότητα των σκοταδιστών και με ένα αίσθημα ανακύκλωσης της μαγνητικής ταινίας , την "πάτησε" με bootleg ηχογράφηση της Βάσους(κατα το Διδώ-ούς) Χατζή από λαϊκό χορευτικό κλαρινικό πανηγύρι και τα επόμενα δευτερόλεπτα της μεστιτίας που παραθέσαμε πάνε κάπως έτσι... .

Καλή ακρόαση και καλή χώνεψη.

tatouling

2008-09-27T13:40:00.001+03:00

Κάτι παραπάνω θα 'ξεραν...

2008-09-25T16:32:00.004+03:00

Αντιγράφουμε (είναι κάι περίοδος εξεταστικής):

"Μεταμφιέστηκαν σε καλόγριες για να πουλήσουν...

Πέμπτη, 25.09.08

Μεταμφιέστηκαν σε μοναχές και πουλούσαν σε διάφορους ανυποψίαστους, στην περιοχή Γιαννιτσών Πέλλας, διάφορα «θαυματουργά» εκκλησιαστικά είδη. Οι δύο γυναίκες, ηλικίας 45 και 37 ετών, συνελήφθησαν από αστυνομικούς της Ασφάλειας και σε βάρος τους σχηματίστηκε δικογραφία για αντιποίηση αμφίεσης θρησκευτικού λειτουργού.

Οι κατηγορούμενες εμφανίζονταν ως καλόγριες του μοναστηριού της Παναγίας της Τήνου και πουλούσαν σε καταστηματάρχες και περαστικούς σταυρουδάκια, εικόνες Αγίων, θυμιάματα και κομποσχοίνια. Μέχρι στιγμής δεν έγινε γνωστό το χρηματικό ποσό, που συγκέντρωσαν από τις πωλήσεις.

ΑΠΕ - ΜΠΕ"

Γιατί όχι; Αφού είναι πλέον γνωστό τοις πάσι ότι, αν είσαι καλόγερος, οι μπίζνες πάνε καλά. Μεγάλη η Χάρη Του. Μήπως να γίνουν καλόγεροι και τα διάφορα γκόλντεν μπόιζ (γεια σου ρε Βύρωνα, πραίτωρ, με τα ωραία σου!) της Wall Street, μπας και κοπάσει η οικονομική κρίση; Εξ όσων γνωρίζουμε, το Βατοπέδι έχει πολυεθνική ομάδα μπίζνεσμεν που περιλαμβάνει και αμερικανούς πατέρες.

Για την επίσκεψη του Συνασπισμού στην Κίνα

2008-09-16T05:04:00.003+03:00

Λίγες μέρες πριν αντιπροσωπεία του Κόμματος Ευρωπαικής Αριστεράς (ΚΕΑ) με συμμετοχή του ΣΥΝ (η βουλευτίνα Άννα Φιλίνη) επισκέφθηκε τη Κίνα μετά από επίσημη πρόσκληση του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κίνας. Πρόκειται για επίσκεψη –σκάνδαλο που θίγει την αξιοπρέπεια και τις αξίες που υποτίθεται ότι πρεσβεύει η ανανεωτική και δημοκρατική, ριζοσπαστική Αριστερά και, γι’ αυτό, αποτελεί ντροπή και στίγμα η συμμετοχή του ΣΥΝ σε μια τέτοια επίσκεψη. Το ψευτοκομμουνιστικό καθεστώς της χώρας είναι υπεύθυνο για σωρεία βαριών και ποικίλων παραβιάσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων που καμιά σχέση δεν έχουν με το σοσιαλισμό ενώ η υποτιθέμενη «σοσιαλιστική οικονομία της αγοράς» έχει μετατραπεί σ’ έναν άγριο, χωρίς έλεος, κρατικό καπιταλισμό. Γνωρίζουν, άραγε, οι σύντροφοι του ΚΕΑ και η Πολιτική Γραμματεία του ΣΥΝ που αποφάσισε να συμμετάσχει στην επίσκεψη ότι :

α) Η θανατική ποινή εξακολουθεί να χρησιμοποιείται για περίπου 68 παραπτώματα, στα οποία περιλαμβάνονται και μη βίαια εγκλήματα όπως αδικήματα που είναι οικονομικής φύσης ή σχετίζονται με τα ναρκωτικά;

β) η αλληλογραφία, τα τηλέφωνα, τα φαξ, αλλά και η ηλεκτρονική αλληλογραφία παρακολουθούνται από την εσωτερική ασφάλεια, ενώ για την παρακολούθηση των ηλεκτρονικών υπολογιστών έχει συγκροτηθεί ειδική υπηρεσία που λογοκρίνει τα ηλεκτρονικά μηνύματα των υπόπτων; Ότι ο έλεγχος του τύπου είναι ασφυκτικός ,κάτι που συνεχίστηκε ακόμα και για ξένους δημοσιογράφους μέχρι τις πρώτες ημέρες των Ολυμπιακών Αγώνων; Ότι εμποδίζεται η πρόσβαση σε διάφορους διαδικτυακούς τόπους με το πρόσχημα της εθνικής ασφαλείας ενώ πρόκειται για διαδικτυακούς τόπους εγχώριων διαφωνούντων και διεθνών οργανώσεων; Ο δημοσιογράφος Σι Τάο καταδικάστηκε σε 10 χρόνια φυλακή με μόνο αποδεικτικό στοιχείο ένα ηλεκτρονικό μήνυμα που εντοπίστηκε από τις αρχές ασφαλείας!

γ) σύμφωνα με τη Διεθνή Αμνηστία, γίνονται σε κρατουμένους ηλεκτροσόκ, εικονικές εκτελέσεις, καθηλώσεις, φάλαγγα, βγάλσιμο νυχιών, ακόμη και βιασμοί; Κάποιες μέθοδοι είναι ακόμη πιο ανατριχιαστικές.Εχουν καταγραφεί καταγγελίες πως έγιναν ενέσεις σε κρατουμένους με άγνωστες ουσίες που επέδρασαν μόνιμα στο νευρικό τους σύστημα!!

Στην ανακοίνωση της επίσκεψης αναφέρεται ότι «η αντιπροσωπεία θα κάνει επισκέψεις σε διάφορα ιδρύματα, εκθέσεις, και τόπους δουλειάς». Όμως οι επισκέπτες του ΣΥΝ και του ΚΕΑ δε θα έχουν επαφή με τους εσωτερικούς μετανάστες, που προέρχονται από τις αγροτικές περιοχές, καταλήγουν στις πόλεις και οι οποίοι υφίστανται κάποιες από τις χειρότερες μορφές κακομεταχείρισης στον χώρο εργασίας. Δε θα δουν ότι τους αναγκάζουν να δουλεύουν υπερωρίες για παρατεταμένα διαστήματα, συχνά τους αρνούνται ακόμα και αναρρωτικές άδειες και ότι εργάζονται σε επικίνδυνες συνθήκες για πενιχρούς μισθούς. Δεν θα πληροφορηθούν ότι απαγορεύονται δια νόμου οι απεργίες.Θα τους αποκρύψουν ότι η εργοδοσία συχνά παρακρατεί εσκεμμένα τους μισθούς πριν από την κινέζικη πρωτοχρονιά για να εξασφαλίσει ότι οι εργαζόμενοι θα επιστρέψουν στις δουλειές τους μετά τις γιορτές, με αποτέλεσμα εκατομμύρια μετανάστες να μην μπορούν να αγοράσουν σιδηροδρομικό εισιτήριο για να περάσουν τις γιορτές στα σπίτια τους. Δεν θα μάθουν, επίσης, ότι οι εργοδότες συχνά αναγκάζουν παράνομα τους εργαζόμενους να πληρώσουν προκαταβολή ώστε να τους εμποδίσουν να αλλάξουν δουλειά. Δε θα μάθουν, τέλος, ότι αρνούνται στους εργαζόμενους εσωτερικούς μετανάστες τις στεγαστικές διευκολύνσεις και την ασφάλιση υγείας που δικαιούνται οι μόνιμοι κάτοικοι των αστικών περιοχών.

Οι υπερσύγχρονες ολυμπιακές εγκαταστάσεις και οι δεκάδες ουρανοξύστες που υψώθηκαν τα τελευταία χρόνια στο μολυσμένο ουρανό του Πεκίνου κατασκευάστηκαν από εξαθλιωμένους εσωτερικούς μετανάστες, το καθεστώς των οποίων λίγο διαφέρει από εκείνο των σκλάβων.

Η διεθνής μη κυβερνητική οργάνωση Human Rights Watch καταγγέλλει ότι οι εργάτες δεν είχαν ασφάλιση, ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και έπαιρναν απελπιστικά χαμηλά μεροκάματα, ακόμη και για τα τριτοκοσμικά δεδομένα. Αν και ο νόμος ορίζει κατώτερο ωρομίσθιο 0,62 ευρώ, σε έρευνες που έκαναν διεθνείς οργανώσεις κατέγραψαν για το 50% των εργαζομένων ωρομίσθιο 0,30 ευρώ!!

Όμως η πολιτική άγνοια για όλα τα παραπάνω δεν μπορεί να αποτελεί δικαιολογία αφού η δημοσιότητα των Ολυμπιακών Αγώνων έφερε στο προσκήνιο την ποικιλοτρόπως και πολλαπλώς τεκμηριωμένη πληροφόρηση για όλες τις προαναφερθείσες καταστάσεις. Η επίσκεψη αυτή προσφέρει, με τον πιο ντροπιαστικό τρόπο, αριστερό άλλοθι στην εγκληματική, ολιγαρχική νομενκλατούρα του ΚΚ Κίνας, μια γραφειοκρατική –με την έννοια της ταξικής κατηγορίας- ηγετική ελίτ ολοκληρωτικών πρακτικών που καμώνεται με τις πλάτες των ΗΠΑ και άλλων δυτικών ότι δημιουργεί τη νέα αναδυόμενη υπερδύναμη υπό το κέλυφος (κενό περιεχομένου) του δήθεν «σοσιαλισμού της αγοράς». Καμιά βελτίωση της κατάστασης στη Κίνα δεν μπορεί να αναμένεται από μια τέτοια επίσκεψη, καμιά δήθεν πίεση δεν μπορεί να ασκηθεί στην ηγεσία του του ΚΚ Κίνας, όπως καμιά ουσιαστική βελτίωση δεν επήλθε παρά τις πιέσεις του κινήματος των ανθρωπίνων δικαιωμάτων λόγω της ανάληψης και της τέλεσης των Ολυμπιακών Αγώνων, κάτι που η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή υποτίθεται ότι προσδοκούσε με δηλώσεις που, ούτε ως φύλλο συκής, δεν αρκούν για να καλύψουν τις δικές της πολιτικές και οικονομικές σκοπιμότητες. Μόνο μια "νέα Τιεν Αν Μεν", που θα ξεπηδήσει από τις διάφορες εργατικές και αγροτικές εξεγέρσεις που ξεσπούν ολοένα και πιο συχνά στις περιφέρειες της χώρας, μπορεί να οδηγήσει στην αμφισβήτηση και στην ανατροπή της σημερινής κατάστασης στη Κίνα.

Η απαράδεκτη απόφαση της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΝ για τη συμμετοχή του κόμματος στην επίσκεψη στη Κίνα (με την τιμητική και λαμπρή εξαίρεση λίγων που την καταψήφισαν) συνιστά μέγιστο πολιτικό ολίσθημα και καταρρακώνει με τον πιο οδυνηρό τρόπο τις αξίες και τις πολιτικές και άλλες ευαισθησίες χιλιάδων αριστερών και προοδευτικών πολιτών που πιστεύουν σ’ ενα κόμμα, το ΣΥΝ, και σε μια παράταξη, το Συ.Ριζ.Α., τα οποία σκοπεύουν στο σοσιαλισμό με ελευθερία και δημοκρατία. Εάν δεν σκέφθηκαν όλο αυτό τον κόσμο στην απόφασή τους αυτή, ίσως να τους σκεφθούν κάποιοι πολίτες, μεταξύ άλλων, όταν έρθει η ώρα της κάλπης. Και τότε θα είναι πολύ αργά για (κροκοδείλια) δάκρυα...

Κώστας, Αθανασίου,μέλος ομάδας ΡΟΖΑ

Γιάννης Αλμπάνης, μέλος Ελληνικού Κοινωνικού Φόρουμ

Σπύρος Απέργης, μέλος τμήματος Εξωτερικής Πολιτικής ΣΥΝ

Κώστας Αργαλιώτης,Δίκτυο Κοινωνικής Υποστήριξης Προσφύγων και Μετανστών

Σίσσυ Βωβού, ΑΚΟΑ

Nίκος Γιαννόπουλος, Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα

Νάσος Θεοδωρίδης, μέλος τμήματος Δικαιωμάτων ΣΥΝ

Χρήστος Καραγιαννίδης,Νομαρχιακή Επιτροπή Δράμας ΣΥΝ

Νίκος Κούτσης, γραμματεάς Πολιτικής Κίνησης Αμπελοκήπων ΣΥΝ

Δημήτρης Λαβατσής, Νομαρχιακή Επιτροπή Χίου ΣΥΝ

Ελισάβετ Λούντου, Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα

Νίκος Μάλλιαρης, ανέντακτος αριστερός

Φάνης Παπαγεωργίου, Πολιτική Κίνηση Βορείων Αθήνας, Νεολαία ΣΥΝ

Θανάσης Πολλάτος, ανέντακτος αριστερός

Μάνος Σταυρουλάκης, μέλος ΣΥΝ

Παναγιώτης Σιώκος, Πολιτική Κίνηση Φιλοσοφικής ,Νεολαία ΣΥΝ

Κώστας Τζανετέας, Πολιτική Κίνηση Αμπελοκήπων ΣΥΝ

Θανάσης Τσακίρης, ανέντακτος αριστερός

(δημοσιεύθηκε στην Εποχή, 14/9/08)

Η νηπτική παράδοση είναι ζωντανή (ή) όταν το Περιβόλι της Παναγίας κάνει μπίζνες

2008-08-29T20:49:00.013+03:00

Εκείνοι που ξεδεσμεύτηκαν, που βγήκαν απ’ τις όποιες αντιθέσεις, που δεν εκτελούν διαταγές, ούτε του σώματος ούτε του «πνεύματος», αλλά βρίσκονται ολόκληροι μέσα στην καρδιά τους. Οι ερημίτες του Αγίου Όρους ή των Ιμαλαΐων, π.χ., οι άνθρωποι του «θεϊκού κενού», οι θιασώτες του γυμνού Ιησού.

Νίκος Καρούζος

Οι καθολικοί θεωρούν των Άθω, το Άγιο όρος και τα μοναστήρια του, ως το τελευταίο χριστιανικό φυλάκιο. Εκεί βρίσκονται οι τελευταίοι μυστικοί.

Μαντώ Αραβαντινού

Το Άγιον Όρος συνήθως ομιλεί με τη σιωπή του.

Υπάρχουν όμως περιστάσεις που η σιωπή του Αγίου Όρους γίνεται λόγος.

Αυτό συμβαίνει όταν η Αλήθεια της Πίστεως και της Ζωής νοθεύεται.

Όταν η νοθεία αυτή κινδυνεύει ν’ αλλοιώσει την ψυχή μας.

…

Μήπως άλλαξαν οι συνθήκες της ζωής μας τόσο και έτσι, που εκ των πραγμάτων είμαστε υποχρεωμένοι να προσαρμοσθούμε στα νέα δεδομένα;

«Το Άγιον Όρος και η Παιδεία του Γένους μας»,

Κείμενο της Ιεράς Κοινότητος του Αγίου Όρους,

Άγιον Όρος, 1990,

σσ. 5-7

****

Αντιγράφουμε από την ιστοσελίδα του Alpha :

«27.8.2008

Σκάνδαλο με Ολυμπιακό ακίνητο και την Ιερά Μονή Βατοπεδίου

Νέα συγκλονιστικά στοιχεία έρχονται στο φως της δημοσιότητας μετά την αποκάλυψη του ALPHA την Τρίτη για τη μεταβίβαση στη Μονή Βατοπεδίου του Αγίου Όρους της κυριότητας κτιρίων του Ολυμπιακού Χωριού, τα οποία τελικά κατέληξαν σε χέρια ιδιωτών. Τα κτίρια που προοριζόταν να στεγάσουν το υπουργείο Απασχόλησης και κόστισαν εκατομμύρια ευρώ στους Έλληνες φορολογούμενους, πουλήθηκαν σε ιδιώτη επιχειρηματία από τη Μονή Βατοπεδίου, στην ιδιοκτησία της οποίας περιήλθαν μετά από ανταλλαγή με την ΚΕΔ, χωρις να προκηρυχθεί δημόσιος ανοικτός διαγωνισμός και κάτω απο άκρα μυστικότητα, όπως καταγγέλλουν βουλευτές της αντιπολίτευσης.

Ο εκπρόσωπος της Μονής Βατοπεδίου πατέρας Αρσένιος μιλώντας στον ALPHA επιβεβαίωσε την πώληση, ωστόσο αρνήθηκε να μπει σε λεπτομέρειες, λέγοντας ότι «δεν έχω ασχοληθεί ιδιαίτερα με το θέμα». Όμως υπάρχουν ντοκουμέντα, όπως το έγγραφο που αποκαλύπτει, ότι η Κτηματική Υπηρεσία του Δημοσίου παραχώρησε στη Μονή Βατοπεδίου τα δύο κτίρια συνολικού εμβαδού 22.000 τ.μ. στο Ολυμπιακό Χωριό, με αντάλλαγμα έκταση στη Λίμνη Βιστωνίδα στην Ξάνθη, που είχε περιέλθει στη κατοχή της Μονής με συνοπτικές διαδικασίες. Εκτός από τα εκατομμύρια ευρώ που στοίχισε στους Έλληνες φορολογούμενους η κατασκευή των δύο κτιρίων, η ΚΕΔ πήρε μετά τη λήξη των Ολυμπιακών Αγώνων δάνεια εκατομμυρίων ευρώ για να μετασκευάσει τους χώρους, που θα φιλοξενούσαν τις υπηρεσίες του υπουργείου Απασχόλησης. Η μεταφορά τελικά ακυρώθηκε, καθώς αντέδρασαν τότε οι συνδικαλιστές.

Ο τότε υπουργός Απασχόλησης Βασίλης Μαγγίνας παραδέχεται εμμέσως πλην σαφώς, ότι είχε δεχθεί άνωθεν εντολές, για να προχωρήσει στην αποδέσμευση των κτιρίων, ώστε στη συνέχεια να παραχωρηθούν στη Μονή Βατοπεδίου. Ο κ. Μαγγίνας μιλώντας στον ρ/σ Alpha 98,9 και ερωτηθείς αν πριν αποδεσμεύσει τα κτίρια, είχε δεχθεί κάποιο τηλεφώνημα από «ψηλά», απάντησε ότι «το τι τηλεφωνήματα ελάμβανα ή λαμβάνω, δεν είναι κάτι που θα δημοσιοποιήσω», προσθέτοντας ωστόσο ότι «αυτό που έκτοτε είχε ακουστεί, είναι ότι το κτίριο θα πάει σε κάποια μονή του Αγίου Όρους» και συμπληρώνοντας με νόημα ότι «αυτό όμως είναι θέμα να σας το ξεκαθαρίσει η ΚΕΔ, η οποία ως γνωστό εποπτεύεται από το υπουργείο Οικονομικών’.

Την ίδια ώρα που ο τότε υπουργός Απασχόλησης έδινε την δική του εξήγηση, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος αν και πνευματικό τέκνο του ηγούμενου Ευφραίμ της Μονής Βατοπεδίου «νίπτει τας χείρας του», δηλώνει άγνοια και πετάει πίσω το «μπαλάκι» στο Βασίλη Μαγγίνα, καθώς ερωτηθείς σχετικά απάντησε ότι «είναι ένα εξειδικευμένο θέμα, για το οποίο θα σας παρακαλέσω να απευθυνθείτε στο αρμόδιο υπουργείο». Παρά την υπεκφυγή του κυβερνητικού εκπροσώπου πάντως, πληθαίνουν οι καταγγελίες βουλευτών, αλλά και πολιτών, για αδιαφανείς διαδικασίες και την εμπλοκή υψηλών πολιτικών προσώπων στη συγκεκριμένη υπόθεση. Μάλιστα, ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Μάρκος Μπόλαρης σε δηλώσεις του κατονόμασε τον Θοδωρή Ρουσόπουλο.

Εξίσου αποκαλυπτικές και οι καταγγελίες των τοπικών παραγόντων. Σύμφωνα με τον Δήμαρχο Αχαρνών όπου υπάγεται το Ολυμπιακό Χωριό Παναγιώτη Φωτιάδη, η Μονή έχει πουλήσει το υπερσύγχρονο κτίριο σε μεγάλο κατασκευαστικό όμιλο. Η χιονοστιβάδα των αποκαλύψεων συνεχίζεται με δεκάδες άλλα ακίνητα του Δημοσίου, που μέσω της Ιεράς Μονής Βατοπεδίου πέρασαν με πανομοιότυπο αδιαφανή τρόπο σε χέρια ιδιωτών.

Πηγή: ALPHA

Επιμέλεια: Π. Γραμμέλης»

Παραπέμπουμε επίσης στα ακόλουθα δύο λινξ:

ένα

δύο

Και τώρα κάνουμε το ταπεινό –αλλά μεγάλων πάντοτε αξιώσεων- σχόλιό μας:

Πρέπει επιτέλους να το πάρουμε απόφαση ότι αυτήν αιδώ τη χώρα δεν την κυβερνούν ούτε τα ξένα συμφέροντα ούτε οι Αμερικανοί. Όπως κάθε τόσο αποδεικνύεται, αυτοί που μας κυβερνούν είναι το νηπτικό παρακράτος και τα διάφορα παπαδοπαίδια του (με πρώτο και καλύτερο το Ρουσόπουλο). Με άλλα λόγια ο Γιανναράς πρέπει να τα έχει χάσει, πρέπει να έχει πάθει γεροντική άνοια, ειδ’ αλλιώς δε νοείται να μη μπορεί να καταλάβει ότι οι θεωρίες του έχουν αρχίσει, με αργά αλλά σταθερά βήματα, να πραγματοποιούνται. Με άλλα λόγια, το Περιβόλι της Παναγίας κάνει μπίζνες, πράγμα που σημαίνει ότι η Νηπτική Παράδοση ξαναζεί, παίρνει τα πάνω της, αναγεννάται, ως φάρος μέσα στη γενικευμένη ηθική κατάπτωση της εποχής. Κι ο καπιταλισμός, ο καταραμένος δηλαδή δυτικός ορθολογισμός, πρωτότοκος της Αναγέννησης και αδερφός του Διαφωτισμού και της Γαλλικής Επανάστασης, τέκνα αμφότερα της καθολικοσχολαστικής βλασφημίας, δεν είναι, τελικά δημιουργήματα του Σατανά, αλλά, αντίθετα, τα μέσα διά των οποίων θα ανανήψει η νηπτική μας κληρονομιά. Οι μεγάλοι μυστικοί διάδοχοι του Γρηγορίου του Παλαμά και του Γέροντος Ιωσήφ του Ησυχαστού, ο Ρουσόπουλος, ο Ψωμιάδης, ο Στυλιανίδης, ο Καμμένος κι οι υπόλοιποι πνευματικοί πατέρες τίθενται μπροστάρηδες της ηθικής και ψυχοπνευματικής αναγεννήσεως του Έθνους, ταγοί της θεοπνεύστου ακεραιώσεως και της οσίου παλιγγενέσεως του Γένους. Αμήν.

Τέρμα πια με τα «Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα» και τα λοιπά εβραϊκά και αθεϊστικά∙ τώρα πια

Ο ΚΑΙΡΟΣ ΓΑΡ ΕΓΓΥΣ

ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ Ή ΘΑΝΑΤΟΣ

ΖΗΤΩ ΤΟ ΒΑΤΟΠΕΔΙ ΚΙ Η ΜΟΝΗ ΕΣΦΙΓΜΕΝΟΥ,

ΚΑΝΤΕ ΤΟ ΓΙΑΝΝΑΡΑ ΠΡΟΕΔΡΟ ΤΟΥ ΠΑΝΙΩΝΙΟΥ

ΖΗΤΩ Η ΦΙΛΟΚΑΛΙΑ*

†

*Όποιος κάνει λογοπαίγνιο με τη Φιλοκαλία, προσθέτοντας γνωστό φωνήεν του ελληνικού αλφαβήτου (που αποτελεί και όνομα εκδοτικού οίκου που έχει βγάλει τα περισσότερα απ’ τα έργα του Καστοριάδη), θα μας βρει κάθετα αντίθετους. Είμαστε με/για την πλάκα, αλλά όλα τα πράγματα έχουν και τα όριά τους (εκτός βέβαια απ’ το Θεό που είναι άπειρος). Θα τρίζουν τα κόκαλα του μακαρίτη του Αγίου Θεοφάνη του Ερημύτη, θα τρίζει κι ο ίδιος εκεί στους ουρανούς που έχει μετακομίσει και είναι κρίμα.

Στο μυαλό του Ρέμου

2008-08-28T13:48:00.005+03:00

Χμ. Από το μυαλό του Τζον Μάλκοβιτς στο μυαλό του Ρέμου. Σα να πέφτεις στη Δ' Εθνική λόγω χρεών. Η αλήθεια είναι ότι δεν αντέχω να μείνω για πολύ εδώ. Η αποφορά του αποχωρητηρίου με καταβάλλει.

Ο Ρέμος, αποφάσισε να κάνει αντιπρόεδρο της ΠΑΕ Ηρακλής το Μάκη Τριανταφυλλόπουλο. Του είπε, λέει, στο τηλέφωνο "είσαι να κάνουμε κάθαρση στο ποδόσφαιρο;". Και ο Μάκης είπε ναι, να την κάνουνε την κάθαρση στο ποδόσφαιρο. Η εξουσία που του έχει εξασφαλίσει ο λαϊκισμός και η κίτρινη δημοσιογραφία θα είναι φόβητρο για τους Μποροβήλους, για να δίνουνε τα πέναλτι στον Ηρακλή. Βέβαια, ο Μάκης δεν είναι Ηρακλής, ΑΕΚ είναι, αλλά τι σημασία έχουνε αυτά. Όλα τα γουρούνια του τηλεοπτικού lifestyle έχουνε την ίδια μούρη, που θα πει πως δε θέλουνε και πολύ για να έχουνε και την ίδια ομάδα. Ξουτ, Κούγιες!

Ελληνική ψυχή, δηλαδή μεθυλτριενολόνη

2008-08-17T19:11:00.012+03:00

"Οι Έλληνες είμαστε γεννημένοι πρώτοι. Τα υπόλοιπα είναι για τους δεύτερους. Το αποδεικνύουμε εδώ και χιλιάδες χρόνια σε όλον τον κόσμο. Το έχουμε στα κύτταρα μας και είναι το μεγαλύτερο δώρο. Είναι κρίμα να το αμφισβητούμε. Όταν υπάρχει ελληνική ψυχή και πίστη στον Θεό, μπορείς να κατακτήσεις την κορυφή του κόσμου".

Φανή Ντοπέ-Χαλκιά (όπως Φάνη Πάλι-Πετραλιά) , 8/2004

Νομίζαμε ότι η ανωτερότητα της φυλής βασίζεται στο "ελληνικό αίμα", μια ανάλυση του οποίου θα αρκούσε για να αποδείξει την υπεροχή του ελληνικού DNA. Κάναμε λάθος. Στα ούρα βασίζεται. Γιατί η ελληνική ψυχή κατουράει μεθυλτριενολόνη.Η ελληνική ψυχή ανιχνεύεται στα ούρα. Τρεχάτε στους μικροβιολόγους από αύριο.

Dream Team - Greek Team: 92 - 69

2008-08-14T20:55:00.003+03:00

ΦΟΝΙΑΔΕΣ ΤΩΝ ΠΕΛΑΡΓΩΝ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ

Ζήτω το ρίγος, κάτω ο Ρήγος

2008-08-13T21:36:00.011+03:00

Détacher l’ angoisse du sol en baissaint la mort

en tirant les idées en arrière

pour soulever les frissons

Gherasim Luca

…wishing I were a Negro, feeling that the best the white world had offered was not enough ecstasy for me, not enough life, joy, kicks, darkness, music…

Jack Kerouac

Άμα ήμουν ο Φλομπέρ, θ' αυτοκτονούσα με φλόμπερ

Τζίμης Πανούσης

Τα έχουμε ξαναπεί σε γενικές γραμμές, αλλά μια λεπτομερέστερη υπενθύμιση δεν έβλαψε ποτέ κανέναν. Μερικά μόνο σχόλια γύρω απ’ το φαινόμενο «Κωνσταντίνος Ρήγος» (βλ. http://www.rigosk.gr/ για περισσότερες πληροφορίες) θα κάνουμε, όχι τίποτε συνταρακτικό. Κανονικά θα έπρεπε να πούμε κάτι για τον πόλεμο στη Γεωργία και για τις σφαγές που έγιναν πάλι εκεί, εκατέρωθεν, αλλά τα γεγονότα μας πρόλαβαν κι οι εχθροπραξίες σταμάτησαν. Όπως σε κάθε περίπτωση, έτσι κι εδώ τις βρομοδουλειές των από πάνω τις πληρώνουν, ενίοτε και με αίμα, οι από κάτω. Το μόνο σχόλιο που θα μπορούσαμε να κάνουμε είναι σχετικά με τις διαδηλώσεις των γεωργιανών: δε λέμε, η πολιτική της Ρωσίας απέναντι στις πρώην σοβιετικές υποτελείς της χώρες είναι γνωστή, με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα την Τσετσενία∙ ωστόσο, εν προκειμένω, τις εχθροπραξίες τις ξεκίνησε ο Σαακασβίλι, υπάλληλος του State Department στην περιοχή, όχι ο Μεντβέντιεφ. Τι διαμαρτύρονται λοιπόν οι Γεωργιανοί, κάνοντας λες και την πρώτη επίθεση την έκαναν οι Ρώσοι; Εν πάση περιπτώσει… Ο λόγος λοιπόν, για να επιστρέψουμε στο Ρήγο, που τον θυμηθήκαμε έτσι ξαφνικά, εν μέσω θέρους, είναι, πολύ απλά, ότι τον πετύχαμε στο δρόμο, πριν από λίγο καιρό, κι εντυπωσιαστήκαμε έτσι όπως τον είδαμε live, με σάρκα και οστά, όπως και τους καθημερινούς, κοινούς θνητούς. Είναι αλήθεια ότι η μπογιά του έχει πάψει να πιάνει εδώ και μερικούς μήνες, μετά από την άνευ προηγουμένου επιτυχία που είχε το ανέβασμα του επικολυρικού του μεγαλουργήματος, που ακούει στο όνομα Bossa Nova -ναι, σωστά διαβάζετε: αναφερόμαστε στη μεγάλη χορευτική παράσταση που ανέβηκε στο Ρεξ το περασμένο φθινόπωρο και στην οποία συμμετείχε, μεταξύ άλλων, κι αυτός ο γκριζομάλλης γόης που συνιστά μια λιγότερο αλογομούρικη εκδοχή του Αντώνη Νικοπολίδη (είναι και συνονόματοι, αν δεν απαπτώμαι) και ο οποίος έγινε διάσημος μέσα απ’ τις διαφημίσεις της Cosmote (κι εν συνεχεία, αφού βέβαια είχε καθιερωθεί, απ’ το ρόλο του Λουκά στο Singles). Μετά απ’ την τεράστια εισπρακτική επιτυχία της εν λόγω παράστασης, ο Κ. Ρήγος ασχολήθηκε λίγο με την καλλιτεχνική επιμέλεια των τελευταίων βιντεοκλίπ της Πέγκυς Ζήνα (εξίσου μεγάλης καλλιτέχνιδας). Φαίνεται ότι ο λαός τον αγαπά τον Κώστα (γενικά εδώ στην Ελλάδα οι Κώστες, απ’ το Γλύξμπουργκ –που, όπως μας έμαθαν πριν λίγες μέρες οι κινέζοι κι ο Μίνως Κυριακού, είναι ακόμα αρχηγός του ελληνικού κράτους- μέχρι τον Κωστάκη-Μπουχέσα, έχουν πέραση), γιατί στη συνέχεια απέκτησε και μόνιμη –φωτογραφικού περιεχομένου- στήλη στην εφημερίδα Athens Voice. Νομίζω ότι το μάτι μου είχε πέσει, προ κάποιου καιρού, σε μια συνέντευξη του Ρήγου, όπου ο μεγάλος δημιουργός έλεγε ότι ετοιμάζει το επόμενο –μεγάλο εννοείται- έργο του αυτή την περίοδο. Εν αναμονή λοιπόν του νέου δημιουργήματος, ας καταθέσουμε μερικές ταπεινές και ουδόλως φιλόδοξες ως προς την πιθανή τους ορθότητα παρατηρήσεις. [Προσθήκη στη β’ έκδοση : όπως διάβασα σε περασμένο τεύχος του Έψιλον της Ελευθεροτυπίας, το οποίο και μου είχε διαφύγει, εξαιτίας της διάλυσης που επιφέρουν οι διακοπές, το μεγάλο έργο του Ρήγου που αναμέναμε τελικά ανέβηκε –πότε θα κατέβει να δούμε. Πρόκειται για την εξίσου επικολυρική, χορευτική παράσταση με τίτλο Neverland. Όπως μαθαίνουμε απ’ την ανταπόκριση του συν. Α. Διαμαντή, ο οποίος δεν άντεξε για πολύ και, κατά την προσφιλή –και απολύτως δικαιολογημένη απ’ το περιεχόμενο των παραστάσεων τις οποίες τον στέλνουν να καλύψει- τακτική του, εγκατέλειψε πριν το μισό του έργου, το νέο δημιούργημα –ή μάλλον τερατούργημα- του Ρήγου αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα μεταμοντέρνου κιτς. Συνδυάζει «τον παιδικό ήρωα Πήτερ Παν με τον Μάικλ Τζάκσον, μαζί με video wall και με μουσική ροκ, ανακατεμένη με συνθέσεις του Δημοσθένη Γρίβα», ενώ στη σκηνή της παράστασης «όλα μπερδευτήκανε… γλυκά: ένα ψυγείο, ένα παιδικό αλογάκι, ένα πανί με εικόνες της Ελίζαμπεθ Τέιλορ, ένας καναπές, μια χορεύτρια με μαύρα γυαλιά και μια λάμπα» (Έψιλον, 10/8/2008, σ. 15 και 16 αντιστοίχως). Φανταστείτε σε τι Ρήγοι ηδονής θα έπεσαν οι θαυμαστές του Ρήγου που παρακολούθησαν την παράσταση.]

Από ένα παράξενο παιχνίδι της τύχης –ή μάλλον του Παγκόσμιου Πνεύματος (Π.Π.) που βρίσκεται διαρκώς εν δράσει μέσα στην Ιστορία-, ο Κ. Ρήγος, ανεξάρτητα απ’ το αδιαμφισβήτητο ταλέντο του, που, ούτως η άλλως, θα του επέτρεπε να επιτύχει μόνος του, δίχως δηλαδή τη συνδρομή του Π.Π., μια τέτοια κατάκτηση, οφείλει να αναχθεί σε ιστορική τάση, σε σύμβολο, με άλλα λόγια, ενός ολόκληρου πολιτισμικού μορφώματος, όπως θα έλεγε κι η μορφολογική οντολογία του Oswald Spengler. Ως εκ τούτου είναι ορθότερο να ομιλούμε περί ρηγισμού κι όχι απλώς περί Ρήγου. Ας δούμε λοιπόν τι στο καλό είναι αυτός ο ρηγισμός και για ποιο λόγο καθόμαστε κι ασχολούμαστε μαζί του καλοκαιριάτικα.

Ο ρηγισμός, όπως διαβάζουμε στο δεύτερο τεύχος ενός πολύ καλού περιοδικού που κυκλοφορεί εδώ και λίγους μήνες (βλ. το άρθρο «Όψεις της ανόδου της ασημαντότητας»), υπό την κωδική ονομασία Μάγμα (πρόκειται περί αρκτικόλεξου), συνιστά έναν από τους βασικούς άξονες μέσω των οποίων οργανώνεται η σύγχρονη, δυτική, καταναλωτική κουλτούρα. Ο ρηγισμός, στο καλλιτεχνικό καταρχάς επίπεδο, πρέπει να νοηθεί ως η πιο ρητή –και ρηχή (αλλά και ρηγή)- και εξόφθαλμη άρνηση του μοντερνισμού. Μια απ΄ τις βασικές αρχές του καλλιτεχνικού μοντερνισμού υπήρξε η διάκριση ανάμεσα στην υψηλή και «χαμηλή» κουλτούρα –αυτό που στ’ αγγλικά λέγεται highbrow και lowbrow culture αντίστοιχα. Ο καλλιτεχνικός μοντερνισμός, όπως πολύ ωραία το λέει ο Clement Greenberg (στο κείμενό του “Modern and Postmodern” που βρίσκεται στη συλλογή Late Writings), προήλθε ως αντίδραση σε μια κρίση: στο θάμπωμα την εκφραστικότητας των μέσων που παρατηρείται στον ύστερο ρομαντισμό (εξού κι η αντίδραση του Φλομπέρ ενάντια στο μεσσιανισμό και τον πομπώδη λυρισμό της ρομαντικής μανιέρας), απ’ τη μια μεριά, και στο φιλισταϊσμό των αστών και των μικροαστών της εποχής από την άλλη, που ήταν προϊόν του ανερχόμενου καπιταλισμού και του οικονομιστικού του φαντασιακού (του esprit boutiquier). Αυτού του είδους η ιστορική καταβολή κληροδότησε στο μοντερνισμό ένα ιδιαίτερο φαντασιακό, όσον αφορά στη φιλοσοφία της τέχνης και την αντίληψη περί του ρόλου του καλλιτέχνη, το οποίο πάντοτε τόνιζε, υπό διάφορες μορφές, τον κίνδυνο ευτελισμού των αισθητικών αξιών και αναλάμβανε το χρέος της αντιμετώπισης των σχετικών απειλών. Η διάκριση υψηλού και ευτελούς συνιστά χαρακτηριστική έκφραση αυτού του φαντασιακού. Ο καλλιτέχνης διατηρεί έναν ιδιαίτερο ρόλο μέσα στην κοινωνία, αυτόν της διατήρησης των υψηλών αισθητικών αξιών που απειλούνται τόσο απ’ τον ακαδημαϊσμό όσο κι απ’ το φιλισταϊσμό των αστών. Είτε ως μποέμ και δανδής, που μέσω της τέχνης και του τρόπου ζωής του σοκάρει την αστική ηθική (κατά το περίφημο épater les bourgeois), είτε ως μυστικιστής και «έργω» μεταφυσικός, όπως θα έλεγε ο Μερλό-Ποντί, που μέσω της τέχνης του μορφοποιεί τις κρυμμένες αρχές του Είναι και καθιστά απτή την οντολογική Αλήθεια. Χαρακτηριστικά παραδείγματα της πρώτης περίπτωσης είναι ο Μποντλέρ, ο Ρεμπό, ο Αρτίρ Κραβάν, οι σουρεαλιστές, ο Τζόις, ο Χένρι Μίλερ, οι Καταστασιακοί, ενώ για τη δεύτερη περίπτωση θα μπορούσαμε να παραπέμψουμε στα θεωρητικά κείμενα των Μαλέβιτς, Καντίνσκι, Μόντριαν ή ακόμα και του Ξενάκη οι οποίοι δεν ήταν με κανένα τρόπο μποέμ. Σε κάθε περίπτωση, ο μοντέρνιστης καλλιτέχνης –κι εδώ πρόκειται για ένα κληροδότημα του ρομαντικού και νεώτερου νεοπλατωνικού φαντασιακού (Shaftesbury, Blake, Coleridge, Schelling κ.λπ.)- γνωρίζει ότι έχει έναν εντελώς ιδιαίτερο ρόλο να παίξει, ο οποίος τον διαχωρίζει απ’ την τρέχουσα κοινωνική ζωή και τον υψώνει πάνω απ’ το ευτελές επίπεδο της καθημερινότητας. Αυτό είναι πολύ χαρακτηριστικό στη φιλοσοφία του Προυστ, για παράδειγμα, ο οποίος θα μπορούσαμε να πούμε πως δεν εντάσσεται σε καμία απ’ τις δύο προηγούμενες κατηγορίες. Σύμφωνα με τον Προυστ, η τέχνη, ως δραστηριότητα που ανταποκρίνεται σε μια «κλήση» (με την έννοια του «προορισμού», της vocation), έρχεται σε αντίθεση με τις συνθήκες της καθημερινής ύπαρξης και απαιτεί την ποιητική ύψωση πάνω απ’ αυτές προκειμένου να εκπληρωθεί γνήσια και δημιουργικά ο σκοπός της. Για να μην πολυλογούμε, το συμπέρασμα είναι ότι ο μοντερνιστής καλλιτέχνης αντιμετώπιζε αυτό που έκανε με τη δέουσα σοβαρότητα, δίνοντας μάλιστα, πολλές φορές, ένα μεταφυσικό ή ακόμη και θεολογικό υπόβαθρο σ’ αυτό που έκανε, κάτι που εξάλλου συνέβαινε διαρκώς, ήδη απ’ τον 14^ο αιώνα, όταν οι καλλιτέχνες –αρχής γενόμενης με τον Τζότο- άρχισαν σιγά σιγά να αποκτούν αυτοσυνείδηση και να διεκδικούν τη θέση τους ανάμεσα στις λεγόμενες «ελευθέριες τέχνες» (κατά το γνωστό ut pictura poesis). Ανεξαρτήτως του αν συμφωνεί κανείς με κάτι τέτοιο (σε πολλές περιπτώσεις το συγκεκριμένο περιεχόμενο της καλλιτεχνικής φιλοσοφίας ορισμένων δημιουργών ήταν απολύτως απαράδεκτο), κοινωνιολογικά ιδωμένη αυτή η κατάσταση, μας δείχνει τον τρόπο με τον οποίο γινόταν αντιληπτή η καλλιτεχνική δραστηριότητα μέσα στη μοντερνιστική, αλλά και γενικώς νεώτερη δυτική (ας σκεφτούμε το Μιχαήλ Άγγελο, το Λεονάρτνο, τον Τσελίνι, τον Καραβάτζο, το Ρούμπενς), κουλτούρα.

Η τρέχουσα ιδεολογία, αντίθετα, θεωρεί ότι η κατάργηση της διάκρισης ανάμεσα στο υψηλό και το ευτελές είναι κάτι το επιθυμητό, κάτι μάλιστα που μας απελευθερώνει απ’ τις «μεγάλες αφηγήσεις» και τους μύθους της νεώτερης Δύσης. Όπως το είχε πει, πολύ χαρακτηριστικά, η «διάσημη γαλλίδα επιμελήτρια» Κατρίν Νταβίντ, στο προπαρασκευαστικό συνέδριο της 1^ης Μπιενάλε της Αθήνας που έγινε πριν από κανένα χρόνο, «… δεν πιστεύω ότι υπάρχει ανάγκη ιεράρχησης, εκτός κι αν επιστρέψουμε στη λογική της καλής και κακής τέχνης. Αυτό δε μ’ ενδιαφέρει. Δεν έχω κανένα λόγο να επιστρέψω στη μεταφυσική. Δε χρειάζομαι τη μεταφυσική. Δε χρειάζομαι μια αποκάλυψη» (το παραθέτει ο Α. Ζενάκος στο Άλλο Βήμα, 15/4/2007). Παραβλέποντας την προφανή ηλιθιότητα αυτών των άναρθρων κραυγών, παρατηρούμε ότι πρόκειται κι εδώ για μια εφαρμογή των αρχών που καθιέρωσαν οι μεταμοντέρνοι καθηγητές φιλοσοφίας (κάτι Lyotard, Derrida, Vattimo κ.λπ.). Οι ιδέες που ενέπνευσαν τη δημοκρατική και χειραφετητική πτυχή της δυτικής νεωτερικότητας (ο Διαφωτισμός, η Γαλλική Επανάσταση, η φιλοσοφία του υποκειμένου κι ο ορθολογισμός, οι σοσιαλιστικές ιδέες, η μοντερνιστική απελευθέρωση των καλλιτεχνικών μέσων κ.λπ.) κατηγορούνται ως γενεσιουργά αίτια του πολιτικού και πνευματικού ολοκληρωτισμού. Δεν είναι παρά «δυτικοί μύθοι» και «μεγάλες αφηγήσεις» που πρέπει να καταπολεμηθούν∙ δεν είναι παρά «μεταφυσική» και «λήθη του Είναι», όπως θα έλεγε ο Χάιντεγκερ, που πρέπει να ξεπεραστούν. Με τη μόνη διαφορά, ειρήσθω εν παρόδω, ότι για το Χάιντεγκερ υπήρχε ακόμη ένα νόημα του Είναι, χάριν της εξεύρεσης του οποίου είχαμε χρέος να υπερβούμε τη «μεταφυσική» και τη λήθη του Είναι. Ο Χάιντεγκερ, υπό αυτή την έννοια, διατηρούσε ακόμα κάποια στοιχεία της διαφωτιστικής/απελευθερωτικής παράδοσης (έστω κι αν τα κατέπνιγε από μόνος του με τις απαντήσεις που έδινε). Και το ίδιο βέβαια ισχύει και για την περίπτωση του Νίτσε (και είναι προς τιμήν του Richard Wolin που το τονίζει επανειλημμένως αυτό, στο βιβλίο του Η γοητεία του ανορθολογισμού). Για τους μεταμοντέρνους, αντίθετα, οι οποίοι παρ’ όλα αυτά δε σταματούν να θέτουν το Νίτσε και το Χάιντεγκερ ως σημεία αναφοράς τους, η «μεταφυσική» πρέπει απλώς να καταργηθεί, όχι να ξεπεραστεί. Τι να την κάνουμε τη μεταφυσική, την οντολογία δηλαδή, όταν κάθε φιλοσοφία δεν είναι παρά εξορθολογισμένη θρησκεία, «αποκάλυψη» κατά τα σοφά λόγια της Κ. Νταβίντ; Όπως το να μιλάμε για κοινωνική απελευθέρωση δε μπορεί παρά να οδηγεί στα Γκουλάγκ ή το να μιλάμε περί οντολογίας δε μπορεί παρά να οδηγεί στη «μεταφυσική της παρουσίας» και το διανοητικό εγκλεισμό, έτσι και το να θεωρούμε απαραίτητη τη διάκριση ανάμεσα στην καλή και την κακή τέχνη δεν είναι παρά μεταφυσική, με την κακή έννοια του όρου. Ο καλλιτεχνικός μοντερνισμός είναι κι αυτός μια καταπιεστική φενάκη του δυτικού παρελθόντος, που πρέπει να ανατραπεί. Είναι άλλωστε τυχαίο, όπως το ‘χει γράψει ο Pierre Restanny, ότι όλα τα μεγάλα μοντερνιστικά κινήματα συνδέθηκαν με τον ολοκληρωτισμό (είτε το φασιστικό, όπως ο Μαρινέτι, είτε τον μπολσεβίκικο, όπως οι σουρεαλιστές ή ο Μαγιακόφσκι);

Πρόκειται, προφανώς, περί αστειοτήτων που δεν έχουν άλλο σκοπό απ’ το να δικαιολογήσουν την καλλιτεχνική στειρότητα της εποχής. Διότι τι άλλο μπορεί να σημαίνει η επιθυμία κατάργησης της δυνατότητας να κρίνουμε τα καλλιτεχνικά έργα, ξεχωρίζοντας τα καλά και μεγάλα έργα απ’ τα κακά και ανέμπνευστα; Τι άλλο εκτός απ’ τον ευτελισμό των αισθητικών κριτηρίων και την απεμπόληση του χρέους μας να τα διατηρούμε όσο καλύτερα γίνεται; Η κατάργηση της διάκρισης ανάμεσα στην υψηλή τέχνη και τη μαζική κουλτούρα (εμφανής μέσα από ποικίλα φαινόμενα όπως η απόδοση ολοένα και μεγαλύτερου καλλιτεχνικού στάτους σε μη καλλιτεχνικές δραστηριότητες σαν τη «διακόσμηση εσωτερικών χώρων», το ντιζάιν, την κομμωτική, το γκραφίτι, τα στένσιλς, τη μουσική των διάφορων υποκουλτουρών κ.λπ.) είναι ένα ιστορικό δεδομένο, χαρακτηριστικό της εποχής και σύμφυτο με την αποσύνθεση της δυτικής παράδοσης και πιο συγκεκριμένα του καλλιτεχνικού της σκέλους, που υπήρξε ο μοντερνισμός. Είναι χαρακτηριστικό ότι η κατάργηση της διάκρισης ανάμεσα στο ευτελές και το υψηλό δε γίνεται χάριν του δεύτερου, αλλά χάριν του πρώτου. Η σημερινή τέχνη (αναφερόμαστε πάντοτε στις κυριαρχούσες και καθαρά σύγχρονες τάσεις και όχι σε επιβιώσεις μοντερνιστικών τεχνοτροπιών), με άλλα λόγια, αποδεικνύεται παντελώς ανίκανη να δημιουργήσει κάτι διαφορετικό από τη μαζική κουλτούρα του καταναλωτισμού στην οποία οδηγεί ο καπιταλισμός κι έτσι απορροφάται δίχως μεγάλη προσπάθεια απ’ αυτήν. Ακριβώς το αντίθετο δηλαδή απ’ ό,τι γινόταν στην εποχή του μοντερνισμού: τότε οι μεγάλοι καλλιτέχνες (ας φέρουμε για παράδειγμα τον Τζόις ή τον Κέρουακ) δε δίσταζαν να ενσωματώσουν στα έργα τους στοιχεία της λαϊκής, μαζικής και γενικότερα «χαμηλής» κουλτούρας. Το έκαναν όμως με τρόπο δημιουργικό, πετυχαίνοντας περαιτέρω αισθητικές κατακτήσεις, ανεβάζοντας, τρόπον τινά το ευτελές στο επίπεδο του υψηλού και καθιστώντας το μεγάλη τέχνη. Χαρακτηριστική περίπτωση εν προκειμένω υπήρξε ο Κουρμπέ αλλά και ο ρεαλισμός στο σύνολό του (ζωγραφικός, λογοτεχνικός κ.λπ.). Η αντίδρασή του ενάντια στη διάκριση ανάμεσα σε «ευγενή» και «χυδαία» θέματα δε συνιστά αποκήρυξη του «υψηλού» χαρακτήρα της τέχνης, καθώς ο καλλιτέχνης ασχολείται με καθημερινά και τετριμμένα θέματα, βγάζοντας όμως μέσα απ’ αυτά μια πραγματικά μεγάλη τέχνη. Εδώ η αποδοχή του «ευτελούς» ως καλλιτεχνικού θέματος έχει στόχο την απελευθέρωση απ’ τις ιδεοποιήσεις και την περαιτέρω όξυνση της εκφραστικότητας του καλλιτεχνικού μέσου. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Τζόις βάζει στη θέση του επικού ήρωα τον Λεοπόλδο Μπλουμ, έναν απλό μικροαστό, γράφοντας όμως ένα απ’ τα μεγαλύτερα έργα του 20^ούαιώνα κι όχι ένα μικροαστικό ρομάντζο. Την ίδια στιγμή δεν είναι επουδενί τυχαίο και το ότι σ’ εκείνη την ωραία εποχή, ακόμα και στο επίπεδο της καθημερινής ή μαζικής κουλτούρας, κυριαρχούσαν αισθητικά κριτήρια αρκετά υψηλά : ας θυμηθούμε για παράδειγμα τους ύμνους του Μποντλέρ στον «ηρωισμό της μοντέρνας ζωής» και τα «ποιητικά και θαυμαστά θέματα» που έβρισκε να του προσφέρει η παρισινή ζωή της εποχής του· ας θυμηθούμε την έμπνευση που αντλεί ο Le Corbusier απ’ τα αυτοκίνητα και τα κρουαζιερόπλοια της εποχής του (βλ. τις σχετικές αναλύσεις στο Προς μια αρχιτεκτονική) ή τον Καστοριάδη που σε μια συνέντευξή του αναφέρεται στην ομορφιά των παλιών αυτοκινήτων. Στην εποχή όμως όπου η τέχνη και το πνεύμα του δολοφονούνται καθημερινά, δίνουμε το όνομα του Πικάσο σ’ ένα απ’ τα πιο άσχημα μοντέλα αυτοκινήτου που κυκλοφορούν. Όπως θα έλεγαν οι Καταστασιακοί, σήμερα η τέχνη έχει καταργηθεί, δίχως όμως να ξεπεραστεί (βλ. παραπάνω και τη σχετική διαφορά μεταξύ Χάιντεγκερ και μεταμοντερνιστών αναφορικά προς τη «μεταφυσική»). Οι ασυναρτησίες των μεταμοντερνιστών είναι ο εξορθολογισμός αυτής της οικτρής κατάστασης.

Ο ρηγισμός, για να επιστρέψουμε στο αρχικό μας θέμα, είναι η ελληνική μετάφραση αυτού του χιδεολογικού ρεύματος. Ο Ρήγος, «καλλιτέχνης» κατωτάτου επιπέδου, όπως εσχάτως αποδεικνύεται, που κρατιέται στην επιφάνεια, μόνο και μόνο επειδή εκφράζει και κολακεύει τα γούστα και το φαντασιακό των «εναλλακτικών», μεταμοντέρνων μικροαστών, δε νιώθει καμιά ντροπή να συνδυάζει το Σολωμό και τον Εμπειρίκο (ηγείται χορευτικής ομάδας με το όνομα «Οκτάνα» ενώ είχε χορογραφήσει και τους «Ελεύθερους Πολιορκημένους» μεταξύ άλλων) με την Πέγκυ Ζήνα και τους κρετίνους της Μπόσα Νόβα ή του Neverland∙ όπως λέει κι ο ίδιος, απαντώντας σε σχετική ερώτηση της εφημερίδας Blow, «…θέλω να είμαι αυτό για τους ανθρώπους, θέλω να είμαι γέφυρα ανάμεσα σε πράγματα επιφανειακά ανόμοια» (1/2/2008, δικιά μας η υπογράμμιση). Ο Ρήγος –και οι διάφοροι κρετίνοι που τον προωθούν και τον εκθειάζουν- θεωρεί, παρ’ όλα αυτά, τον εαυτό του καλλιτέχνη. Καλλιτέχνης δηλαδή ο Χένρι Μίλερ, που παρ’ ότι δεν είχε μία, αρνιόταν να γράψει, έναντι αδράς αμοιβής, σενάρια για το Χόλιγουντ, επειδή το θεωρούσε αισθητικά ευτελές, καλλιτέχνης και ο Ρήγος∙ σωστά, στην εποχή της γενικευμένης ασημαντότητας, όπου τα κριτήρια κάθε είδους εξαφανίζονται και χάνουν το νόημά τους, τα πάντα επιτρέπονται.

Παρενθετικά, δύο ακόμα παρατηρήσεις. Πρώτον, θέλουμε να ξεκαθαρίσουμε ότι η Πέγκυ Ζήνα δε μας ενοχλεί καθόλου. Ποτέ δε διανοήθηκε να πει ότι είναι μεγάλη καλλιτέχνιδα ή δημιουργός. Είναι ένα προϊόν της μουσικής βιομηχανίας και στο βαθμό που προσφέρει διασκέδαση στους θαυμαστές της, δεν ενοχλεί κανέναν. Το πρόβλημά μας, αντίθετα, είναι τα διάφορα ρηγοειδή, που, ενώ παράγουν αστεία πράγματα, θέλουν όχι μόνο να παριστάνουν τους καλλιτέχνες αλλά επιπλέον εξορθολογίζουν τη μηδαμινότητά τους με θεωρίες σαν αυτές που περιγράψαμε προηγουμένως. Υπό μία έννοια –ενδεχομένως λίγο παρατραβηγμένη- η τέχνη και η υψηλή κουλτούρα κινδυνεύουν περισσότερο απ’ αυτούς παρά απ’ την Πέγκυ Ζήνα (η οποία, ειρήσθω εν παρόδω, φαίνεται και ιδιαιτέρως συμπαθής ως άτομο, εν συγκρίσει τουλάχιστον με συναδέλφους της όπως η κα Νικολαΐδη, η Κοκκίνου κ.λπ.). Διότι η διατήρηση των αισθητικών κριτηρίων δεν είναι δουλειά της Πέγκυς Ζήνα –ειδικά μέσα σε μια κοινωνία σαν τη σημερινή-, αλλά των καλλιτεχνών. Όταν λοιπόν οι καλλιτέχνες προδίδουν τον «προορισμό» τους, εξαφανίζεται αυτόματα και το αισθητικό/καλλιτεχνικό πεδίο, η ίδια η διάσταση όπου μπορεί ν’ αναδυθεί η αισθητική διερώτηση κι η αισθητική απόλαυση, απορροφούμενο απ’ την καταναλωτική κουλτούρα.

Δεύτερον και διόλου άσχετον με το πρώτον: οφείλουμε εδώ να καταγγείλουμε ένα διαρκώς αυξανόμενο ρεύμα μέτριων νεοελλήνων καλλιτεχνών οι οποίοι, χάριν της αναγνώρισης και της αποδοχής, έχουν προσχωρήσει στο στρατόπεδο του ρηγισμού και του αισθητικού ευτελισμού. Πρόκειται για μέτριους καλλιτέχνες κι όχι για μεγάλους δημιουργούς ή, έστω, για ανθρώπους που προσπαθούν να πουν κάτι σχετικώς καινούργιο στον τομέα τους. Πρόκειται όμως, την ίδια στιγμή, για ανθρώπους που έχουν ένα στοιχειώδες επίπεδο, έστω και στα πλαίσια του ακαδημαϊσμού και του αισθητικού συντηρητισμού τους. Αναφερόμαστε σε ανθρώπους σαν το Μάνο Ελευθερίου, για παράδειγμα. Η περίπτωσή του είναι χαρακτηριστική: ενώ μέχρι πρότινος εθεωρείτο ένας άνθρωπος καλλιεργημένος, ενός στοιχειώδους επιπέδου κ.λπ., τώρα τελευταία τον βλέπουμε να πλέκει το εγκώμιο της απόλυτης ελληνίδας σταρ, Anna Vissi, της Ε. Παπαρίζου, του Sakis, του Μαρτάκη. Η περίπτωσή του δεν είναι επουδενί μοναδική και θα μπορούσαμε να αναφέρουμε κι άλλα παραδείγματα, με πρώτη και καλύτερη την Α. Πρωτοψάλτη. Η σχετική αφέλεια αυτών των ανθρώπων, συνέπεια της καλλιτεχνικής τους μετριότητας, η οποία δεν τους επιτρέπει να φτάσουν σε μια συνειδητοποίηση του ρόλου τους ανάλογη μ’ αυτή των μοντερνιστών που προαναφέραμε –και κάθε πραγματικά μεγάλου καλλιτέχνη γενικότερα-, τους καθιστά εύκολη λεία για τα ρηγοειδή και τους διάφορους τηλεοπτικούς παράγοντες (κάτι Πρέκες, Χουλιάρες κ.λπ.). Δεν είναι τυχαίο ότι ο δημοσιογράφος της Blow, ο οποίος παίρνει τη συνέντευξη του Ρήγου που παραθέσαμε, δεν τον ρωτά για τον Εμπειρίκο ή το Σολωμό, αλλά για το «Θανάση Βαλτινό, τον Πορτοκάλογλου, την Καρυστιάνη». Το φαινόμενο, για να μην πολυλογούμε, πρέπει να ιδωθεί στα πλαίσια της γενικότερης πολιτιστικής αποσύνθεσης των ημερών μας και είναι ομοούσιο με την ύπαρξη μιας ειδικής κατηγορίας ατόμων, σαν τους Γ. Πολυχρονίου, Ι. Τριανταφυλλίδη και Ν. Μουρατίδη, οι οποίοι υποτίθεται ότι συνδυάζουν το «υψηλό» (μια εκδοχή του τουλάχιστον) με το τηλεοπτικό και το ευτελές∙ όπως επίσης είναι ομοούσιο και με το συγκεκριμένο περιεχόμενο που λαμβάνει η γεροντική πορεία προς το ξεμωραμένο του Θεοδωράκη και του Σαββόπουλου, οι οποίοι συνεργάστηκαν με το Ρέμο και την Καλομοίρα αντίστοιχα.

Δε σκοπεύουμε ν’ αναλύσουμε εδώ τα κοινωνικοϊστορικά αίτια και τις περαιτέρω συνέπειες αυτής της κατάστασης (το κάνουμε, σε ένα βαθμό, στο άρθρο του Μάγματος που αναφέραμε σε προηγούμενο μέρος του κειμένου). Σε μια μόνο πλευρά του ζητήματος θα σταθούμε, για να δικαιολογήσουμε επί τη ευκαιρία και το πρώτο σκέλος του τίτλού της ανάρτησής μας. Στην εποχή της ανόδου της ασημαντότητας, όπου το νόημα εξαφανίζεται και τη θέση του παίρνουν οι κυνισμός και ο μηδενισμός («μηδενισμός είναι όταν οι υπέρτατες αξίες χάνουν κάθε αξία» έλεγε ο Νίτσε), χάνεται σταδιακά κι η ικανότητα των ατόμων να επενδύουν συναισθηματικά αντικείμενα του εξωτερικού τους κόσμου, είτε πρόκειται για άλλα ανθρώπινα όντα, είτε για έργα τέχνης, για ιδεολογίες κ.λπ. Πρόκειται γι’ αυτό που ο Κρίστοφερ Λας το αποκαλούσε «φυγή απ’ το συναίσθημα» και ο Ιταλός Ουμπέρτο Γκαλιμπέρτι «συγκινησιακό αναλφαβητισμό» και «ξηρασία του συναισθήματος» (βλ. το κείμενό του «Η κραυγή των νέων», στο 7 της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας, 23/3/2008). Μοιραία όμως, με αυτό τον τρόπο, χάνεται και το εκστατικό στοιχείο, η επιδίωξη κι η εξύμνηση του οποίου βρίσκεται στο κέντρο του μοντερνισμού και του ρομαντισμού. Ξεκαθαρίζουμε φυσικά ότι δεν αναφερόμαστε στις ουτοπικές επιδιώξεις των μοντερνιστών (τις οποίες έχει πολύ ωραία και από μοντερνιστική, όχι από μεταμοντερνιστική ή φιλελεύθερα «ρεβιζιονιστική», σκοπιά κατακρίνει ο Μίλαν Κούντερα στο μυθιστόρημά του Η ζωή είναι αλλού αλλά και στο λήμμα «Μοντερνισμός» των «Εξήντα πέντε λέξεών» του από την Τέχνη του μυθιστορήματος) ούτε καταφεύγουμε σε οποιονδήποτε φετιχισμό της έκστασης∙ έχουμε, αντίθετα, κατά νου τις απολύτως ανθρώπινες και θεμιτές δυνατότητες βίωσης της ζωής με κάποια στοιχειώδη ποιητικότητα και ένταση. Εκεί λοιπόν που κυριαρχεί ο κυνισμός, η εκστατικότητα επιβιώνει όλο και λιγότερο. Το ρίγος, είτε πρόκειται για τον έρωτα, για το γέλιο, για το δόσιμο σε μια υπόθεση, εξαφανίζεται και τη θέση του την παίρνει ο Ρήγος. Sic transit Gloria mundi δηλαδή, όπως θα έλεγε κι ο πειρατής Τριπόδης απ’ τον Αστερίξ.

N.M.

Α! Και κάτι –φαινομενικώς- άσχετο, αλλά πάντοτε επίκαιρο:

FAQ LALAS

Όσοι έχουν παρακολουθούν τον αθηναϊκό Free Press τύπο (έμαθε κι ο βλάχος ο νεοέλληνας το Free Press!), ενδεχομένως να το πιάσουν.

Ζήτω οι Πελαργοί

2008-08-11T22:32:00.008+03:00

Οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι, ανεξαρτήτως της όποιας συμβολής του παράγοντα Επίτιμου στην όλη τραγωδία (βλ. αμέσως προηγούμενο ποστ), η Ελληνική Ψυχή δε φαίνεται να πολυτραβάει φέτος...

Μετά τα παλληκάρια μας που δίδαξαν τι θα πει ελληνική καρδιά και λεβεντιά στα χορτάρια της Αυστρίας και της Γερμανίας -στους Βάρβαρους δηλαδή-, τερματίζοντας τελεταία στο τουρνουά, τώρα βλέπουμε πώς πέφτουν ηρωικά, το ένα μετά το άλλο (γεια σου ρε Βλάση Μάρρα αγωνιστή!), υποκύπτοντας στην παγκόσμια συνωμοσία εναντίον της Ελλάδας μας, χαρακτηριστικότερο δείγμα της οποίας ήταν -μετά τις φωτιές στη Ρόδο- ο αποκλεισμός του (απροσδιορίστου, πλέον, γένους) Κατερίνα Θάνου απ' το Μπέιτζινγκ του θάουσεντ έιτ. Ακόμα κι ο ειδικός κομάντο, Πύρρος Δήμας, που έστειλε το Μεγάλο Κανάλι, σε μυστική αποστολή στο Σινικό τείχος, δείχνει να τα έχει βρει (σκ)ούρα... Πρόκειται για τα ούρα του Τάσου Γκούση από το μπουκαλάκι των οποίων εκλήθη να πάρει δακτυλικά αποτυπώματα και DNA o εισαγγελέας (ο Ευαγγελάτος λείπει σε άδεια) ουτεσώστε να αποδείξει την παγκόσμια συνομωσία που κρύβεται πίσω από τον καταποντισμό της ελληνικής ψυχής, η οποία ως γνωστόν κατοικοεδρεύει σε μπουκαλάκια με δείγματα ούρων.

ΜΟΝΟ ΜΙΑ ΦΑΝΗ ΧΑΛ(Κ)ΙΑ ΜΠΟΡΕΙ ΠΛΕΟΝ ΝΑ ΜΑΣ ΣΩΣΕΙ

Καλή τύχη

2008-08-09T18:54:00.007+03:00

"Ευχόμαστε ολόψυχα καλή τύχη στους Έλληνες αθλητές που συμμετέχουν στην Ολυμπιάδα του Πεκίνου"

[μπρρρρρ...]

Διακήρυξη

2008-08-08T16:51:00.003+03:00

ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΝΤΙΕΞΟΥΣΙΑΣΤΕΣ

(ο μόνος άνθρωπος που έχει κάνει μόνος του πορεία στο κέντρο της Αθήνας, με την αστυνομία να έχει κλείσει τους κεντρικούς δρόμους)

Πέθανε ο Αλεξάντερ Σολζενίτσιν

2008-08-05T13:48:00.005+03:00

Ο Ρώσος συγγραφέας Αλεξάντερ Σολζενίτσιν άφησε την τελευταία του πνοή τη νύχτα της Κυριακής προς την Δευτέρα στο σπίτι του, στη Μόσχα, σε ηλικία 89 ετών, όπως ανέφεραν τα ρωσικά ειδησεογραφικά πρακτορεία.

Ο Αλεξάντερ Σολζενίτσιν γεννήθηκε στις 11 Δεκέμβρη του 1918 στο Κισλοβόντσκ του Καυκάσου. Σπούδασε μαθηματικά, ρωσική λογοτεχνία, φιλοσοφία και Ιστορία στα Πανεπιστήμια Ρόστοφ και Μόσχας. Στη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, κατατάχτηκε ως αξιωματικός Πυροβολικού στον Κόκκινο Στρατό, πολέμησε και παρασημοφορήθηκε. Τον Φεβρουάριο του 1945 στην Ανατολική Πρωσία, η στρατιωτική μυστική υπηρεσία συνέλαβε τον λογαχό Σολζενίτσιν, επειδή στην αλληλογραφία του από το γερμανικό μέτωπο κακολογούσε τον Ιωσήφ Στάλιν - σε γράμμα προς τον φίλο του Ν. Ντ. Ουτκέβιτς κατέκρινε τους χειρισμούς του στον πόλεμο και τον αποκάλεσε «μουστακαλή», «εξουσιαστή» και «αφεντικό». Ο Σολζενίτσιν κατηγορήθηκε για αντισοβιετική προπαγάνδα και καταδικάστηκε σε 8 χρόνια καταναγκαστικής εργασίας σε στρατόπεδο, προτού εξοριστεί στο Καζακστάν.
Το 1953, ενώ βρισκόταν εκεί εξόριστος, οι γιατροί τού διέγνωσαν καρκίνο στο στομάχι. Οταν πλησίαζε στον θάνατο εστάλη σε νοσοκομείο της Τασκένδης για θεραπεία. Η περιπέτεια της υγείας του μεταφέρθηκε στο βιβλίο του «Πτέρυγα καρκινοπαθών». Σην πρώτη δεκαετία της εξορίας του απαρνήθηκε τον μαρξισμό και ανέπτυξε τις φιλοσοφικές και ορθόδοξες θρησκευτικές απόψεις, που κυριάρχησαν στην υπόλοιπη ζωή του. Στην εξορία έγραψε και τη νουβέλα «Μια μέρα στη ζωή του Ιβάν Ντενίσοβιτς», βιβλίο που τον έκανε παγκοσμίως γνωστό, μια ωμή ρεαλιστική αφήγηση για τον τρόπο λειτουργίας των σοβιετικών στρατοπέδων εργασίας. Το βιβλίο, φυσικά, απαγορεύτηκε. Δημοσιεύτηκε πρώτη φορά το 1962 όταν τη διακυβέρνηση της Σοβιετικής Ενωσης είχε αναλάβει πια ο Νικίτα Χρουστσόφ.
Το κυνήγι του Σολζενίτσιν συνεχίστηκε με μεγαλύτερη ένταση μετά την απομάκρυνση του Χρουστσόφ. Τα βιβλία του αφανίστηκαν, ενώ το 1965 η KGB κατάσχεσε αρκετά χειρόγραφά του. Ανάμεσά τους βρισκόταν και ο συγκλονιστικός «Πρώτος Κύκλος», μυθιστόρημα που περικλείει μέσα σε τρεις μέρες δράσης όλο τον σταλινικό παραλογισμό.Παρά τις συνεχείς διώξεις, ο συγγραφέας, κορυφαίος εκπρόσωπος του σύγχρονου ρεαλισμού (πολλοί τον συγκρίνουν με τους γίγαντες της ρωσικής λογοτεχνίας Τολστόι, Ντοστογέφσκι, Τσέχοφ), δεν έχασε το κουράγιο του. Αντιθέτως, ξεκίνησε να γράφει με μεγαλύτερη ορμή το πιο ανατρεπτικό από τα έργα του, το επικό «Αρχιπέλαγος Γκουλάγκ».Η διάκριση με το Νόμπελ, το 1970, αναστάτωσε τη ζωή του και προδιέγραψε τη φυγή του από τη Σοβιετική Ενωση. Ο σοβιετικός Τύπος υποδέχτηκε το βραβείο ως ενορχηστρωμένη αντισοβιετική προπαγάνδα. Ο Σολζενίτσιν δεν πήγε στη Στοκχόλμη για να το παραλάβει, επειδή φοβόταν ότι δεν θα του επιτρεπόταν η επιστροφή στη Σοβιετική Ενωση. Η εναλλακτική πρόταση να το παραλάβει σε ειδική τελετή στη σουηδική πρεσβεία στη Μόσχα απορρίφθηκε. Η σουηδική κυβέρνηση δεν ήθελε να καταστρέψει τις σχέσεις της με την τότε υπερδύναμη.Τελικά παρέλαβε το Νόμπελ τέσσερα χρόνια μετά, ενώ βρισκόταν εξόριστος στη Δύση. Διότι, όταν τον Φεβρουάριο του '74 οι Αρχές τον συνέλαβαν, του ανακοίνωσαν ότι δεν έχει πια τη σοβιετική υπηκοότητα και του έδειξαν τον δρόμο της εξόδου από τη χώρα. Εζησε πολλά χρόνια στο Βέρμοντ των ΗΠΑ με τη δεύτερη σύζυγό του και τους τρεις γιους του, όπου και ολοκλήρωσε το «Αρχιπέλαγος Γκουλάγκ».

Στη Ρωσία επέστρεψε οριστικά στις 27 Μαΐου του 1994. Κατευθύνθηκε αμέσως στη Σιβηρία. Εσκυψε να αγγίξει το χώμα, σαν ύστατη πράξη σεβασμού στη μνήμη των χιλιάδων θυμάτων. Τους επόμενους δύο μήνες ταξίδεψε ασταμάτητα για να δει τη χώρα που είχε αφήσει πίσω του μια εικοσαετία.

[Στη φωτογραφία ο Σολζενίτσιν, το 1950, εξόριστος στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Καζακστάν]

Πηγές: Ελευθεροτυπία, Ναυτεμπορική

Να μην περνάς τα σύνορα

2008-07-31T18:06:00.006+03:00

Στις 20 Ιουλίου έγινε στη Μελίτη της Φλώρινας το πανηγύρι του προφήτη Ηλία, στο οποίο εδώ και πολλά χρόνια συμμετέχουν Μακεδόνες από την Ελλάδα, τη Δημοκρατία της Μακεδονίας, τη Βουλγαρία, αλλά και Μακεδόνες μετανάστες στο εξωτερικό. Τη χρονιά αυτή, μια μικρή ομάδα της Χρυσής Αυγής, υποκινούμενη από τις τελευταίες εξελίξεις στο Μακεδονικό, πήγε ως τα σύνορα και κατάφερε να μπλοκάρει την είσοδο ενός λεωφορείου από τη Δημοκρατία της Μακεδονίας.
Το πανηγύρι αυτό αποδεικνύει με πόσο απλό τρόπο συνυπήρχαν οι άνθρωποι στα Βαλκάνια για τόσους αιώνες, μέχρι που αποφάσισαν να κατασκευάσουν τα σύνορά τους και τα συρματοπλέγματά τους, τους φασίστες τους και τις σημαίες τους, τις γενοκτονίες τους και τους εθνικούς τους μύθους. Έτσι, φτάσαμε σήμερα μια πρώην πολυπολιτισμική πόλη όπως η Θεσσαλονίκη να έχει για νομάρχη τον Ψωμιάδη, ο οποίος υπεράσπισε με δηλώσεις του τα μέλη της Χρυσής Αυγής λέγοντας ότι δεν κάνανε τίποτα «τα παιδιά», απλά υψώσανε την ελληνική σημαία.
Πριν από μερικούς μήνες μια μικρή ομάδα από αντιεθνικιστές και αντιμιλιταριστές από την Ελλάδα, ταξίδεψε ως τα Σκόπια και συμμετείχε μαζί με αντιεθνικιστές και αντιμιλιταριστές από τη Δημοκρατία της Μακεδονίας σε διαδήλωση ενάντια στον εθνικισμό και το μιλιταρισμό. Αργότερα, οι Μακεδόνες σύντροφοι ήρθαν στην Ελλάδα και συμμετείχαν σε αντίστοιχες εκδηλώσεις.

Μου φαίνεται πως μπορούμε να δώσουμε στα δύο γεγονότα συμβολική σημασία. Από τη μια η Χρυσή Αυγή που σταματάει η ίδια στα σύνορα και ζητάει από τους Άλλους να υποχωρήσουν και να πάνε πίσω, στη δική τους χώρα. Και από την άλλη οι αντιεθνικιστές που τα περνάνε τα σύνορα και συναντιούνται και μιλάνε με τους «απέναντι», ανακαλύπτωντας ίσως τελικά ότι «απέναντι» δεν υπάρχει. Να τα περνάς τα σύνορα ή να μένεις καθηλωμένος, παραδειγματικά φοβικός και αποστειρωμένος, στα όριά τους; «Δεν καταλαβαίνω και πολλά από κράτη και σύνορα. Ξέρω μόνο ότι η Γη είναι στρογγυλή και ότι, εν αντιθέσει προς τα δέντρα που έχουν ρίζες, οι άνθρωποι έχουν πόδια για να περπατούν» όπως λέει και η καναδέζικη ομάδα "No one is Illegal" (http://nooneisillegal-montreal.blogspot.com/). Και επίσης, τα μυαλά, όπως και τα αλεξίπτωτα, λειτουργούν καλύτερα όταν είναι ανοιχτά.

ΚΑΤΩ ΟΙ ΒΛΑΧΟΙ

2008-07-30T15:30:00.007+03:00

ΚΑΤΩ
ΟΙ ΒΛΑΧΟΙ

Αφιερωμένο εξαιρετικά, μετά το πρωινό του εθνικιστικό ντελίριο, στη σημερινή εκπομπή του Καρσιώτη. Φοβερές ασυναρτησίες και απίθανα σενάρια συνωμοσιολογίας, σύμφωνα με τα οποία οι Αλβανοί απήγαν Σέρβους, τους οποίους "άνοιγαν" με σκοπό να πάρουν τα όργανά τους και να τα πουλήσουν. Διόλου τυχαία, το ντελίριο ξεκίνησε από μια αντιαμερικανική παρατήρηση του Γιώργου: μόλις η συμπαρουσιάστρια του Καρσιώτη αναφέρθηκε στο σεισμό που έγινε χθες στο Λος Άντζελες, ο βλάχος έσπευσε να δηλώσει, με αποτυχημένα ειρωνικό ύφος, το οποίο ουδείς αντελήφθη, "ναι αλλά τώρα δεν είμαστε όλοι Αμερικανοί, όπως έλεγαν διάφορα παπαγαλάκια τότε με την τρομοκρατία". Όντας φτιαγμένος ο Γιώργος, μπορείτε να φανταστείτε τι έγινε, όταν αμέσως μετά συζητήθηκε το θέμα Κάρατζιτς: "ό,τι έκανε το έκανε για να υπερασπιστεί την πατρίδα του" κ.λπ. Η αρχή έγινε, όταν ο Καρσιώτης είπε "διαδηλώσεις Σέρβων υπερεθνικιστών" και ο Γιώργος εθίγη: "Δεν κατάλαβα, τι εννοούμε με το υπερεθνικιστής; Δηλαδή όποιος αγαπά την πατρίδα του είναι υπερεθνικιστής;". Προς τιμήν του, ο Πέτρος αντεπιτέθηκε στο βλάχο, κάνοντας αναφορά στη Σρεμπρένιτσα, στο Σεράγιεβο, στους μαζικούς τάφους κ.λπ. Το πιο σουρεαλιστικό βέβαια κομμάτι της όλης διένεξης -καθώς αυτή η πλευρά των γεγονότων τραβά αμέσως το φαινομενολογικό μας ενδιαφέρον- ήταν η καϋμένη η συμπαρουσιάστρια του Καρσιώτη (ονόματι "Βίκυ Χαντζή" -με νι-, αν δεν απατώμεθα), η οποία δε φαίνεται να είχε κάποια ιδιάιτερη άποψη -ή, πιθανώς, ακόμα και αντίληψη- περί του θέματος κι έτσι κοιτούσε αμήχανα δεξιά κι αριστερά τους δύο μονομάχους (αφού ο σκηνοθέτης της εκπομπής, πιθανώς για σουρεαλιστικούς λόγους, της έχει βάλει να κάθεται ανάμεσα στους δύο). Το καλύτερο βέβαια ήταν, όταν της έκανε πάσα ο Καρσιώτης, ζητώντας της την υποστήριξη: "το να σκωτώσεις όλα τα παιδιά άνω των δεκατεσσάρων δεν είναι φριχτό ε, Βίκυ, πώς σου ακούγεται;". Τι να πει κι η καϋμένη η Βίκυ, "ναι, ναι, Πέτρο, έχεις δίκιο".

ΚΑΙ ΟΙ ΕΘΝΙΚΙΣΤΕΣ

The return off...

2008-07-29T05:52:00.012+03:00

Αργήσαμε αλλά επιστρέφουμε. Αυτή τη φορά σκοπεύουμε οριστικότερα απ' τις δύο προηγούμενες φορές. Καλοκαίρι είναι, φεστιβαλική περίοδος, κι όλα τα βεμπίρ κάνουν ριγιούνιον τουρς, "επιστρέφοντας" μετά από 20, 30, 40 κ.λπ. χρόνια. Ε, να μην επιστρέψουμε κι εμείς; Αν δούμε ότι πιάνουμε, εμπορικώς, θα το μονιμοποιήσουμε. Αλλιώς θα πάμε να βγάζουμε προφυλακτικά με τις υπογραφές μας, όπως ο σύντροφος Marky Ramone, που τον είδαμε και πρόσφατα λάιβ.

Επίσης, με χαρά ανακαλύψαμε ότι τελικά μας πήραν είδηση. Μετά από κόπους ενός χρόνου σχεδόν, βρέθηκε κάποιος τίμιος ελληνοχριστιανός οικογενειόρχης, εργαζόμενος, οπαδός του Λαζόπουλου και του Λευτέρη Ζαγορίτη, να μας καταγγείλει στη Γκουγκλ, για το απρεπές περιεχόμενο του ιστολογίου μας. Ό,τι και να πούμε έχει δίκιο ο άνθρωπος. Δεν είμαστε καθόλου σοβαροί. Αυτό όμως που μας απασχολεί -έχουμε σπάσει το κεφάλι μας- είναι για ποιό (ν απ' όλους) λόγο μας δώσανε. Για το πολιτικό θερμόμετρο του κώλου; Για το φόρο τιμής στο Νίκο το Σεργιαννόπουλο; Για τα κηδειόχαρτα του Μαρίνου και του Γεωργιάδη; Επειδή κοροϊδεύουμε τον Πρετεντέρη και το Ράμφο;

Όπως και να 'χει το θέμα, η απουσία μας από την τελευταία ανάρτηση κι εδώθε είναι απολύτως δικαιολογημένη. Κι αυτό διότι είχαμε αφιερώσει όλες μας τις ταπεινές δυνάμεις στην προσπάθεια εξιχνίασης της "υπόθεσης Σεργιανόπουλου". Κι όπως με χαρά το μάθατε, η έρευνά μας έφερε τελικά καρπούς. Το κάθαρμα βέθηκε και τώρα θα πληρώσει. Παρεμπιπτόντως και μόνο ν' αναφέρουμε ότι, κάθε φορά που κάποιος αλλοδαπός κάνει κάποια ποινικώς κολάσιμη και γενικώς παράνομη πράξη, τα δελτία ειδήσεων ουρλιάζουν "30χρονος Αλβανός", "18χρονος Γεωργιανός" κ.λπ. Όταν ο δράστης είναι Έλλην υπήκοος, αντίθετα, ούτε καν που αναφέρεται η εθνικότητα. Και μετά λέμε για τον Καρατζαφέρη. Εν πάση περιπτώσει...

Ας περάσουμε όμως και σ' ένα άλλο θέμα, παρ' όλο που αργήσαμε κάπως, καθώς δεν είχαμε πρόσβαση στο διαδίκτυο. Μιλάμε φυσικά για τη σύλληψη του Κάρατζιτς και για τις αντιδράσεις που προκάλεσε εν Ελλάδι. Καταρχάς να πούμε ότι κάθε άνθρωπος που αγωνίζεται για τις αξίες τις ελευθερίας και της κοινωνικής απελευθέρωσης δε μπορεί παρά να χαίρεται γι' αυτή την εξέλιξη, καθώς άλλος ένας απ' τους υπεύθυνους της πιο πρόσφατης γενοκτονίας της ευρωπαϊκής ιστορίας θα πάει φυλακή. Μας έμεινε ο Μλάντιτς τώρα για τον οποίο φημολογείται ότι θα συλληφθεί εντός των επόμενων εβδομάδων. Το γεγονός ότι αυτοί που θα τον δικάσουν (και αυτοί, κυρίως, που επιθυμούσαν διακαώς τη σύλληψή του) δεν εχουν τα χέρια τους απολύτως καθαρά δεν έχει σημασία εν προκειμένω. Ως γνωστόν, τα φιλελεύθερα ολιγαρχικά καθεστώτα που έχουμε στη Δύση βασίζονται στο κράτος δικαίου και γενικώς (όχι απόλυτα όμως) σέβονται τα ανθρώπινα και πολλά κοινωνικά δικαιώματα. Εννοείται ότι αυτό δεν είναι αποτέλεσμα της καλής καρδιάς των γραφειοκρατών και των καπιταλιστών, αλλά των αγώνων του εργατικού και στη συνέχεια των υπόλοιπων κινημάτων του τελευταίου αιώνα, τα οποία προχώρησαν πέρα απ' τις κατακτήσεις των "αστικών" επαναστάσεων (Αμερικανικής και Γαλλικής). Αυτό που έχει σημασία, εν ολίγοις, είναι ότι, παρόλο που στην εξωτερική της πολιτική η Δύση έχει κάνει πλείστα αίσχη -και συνεχίζει, όπου τη συμφέρει, να καταπατά τα ανθρώπινα δικαιώματα για τα οποία κατά τ' άλλα κόπτεται, ή να σιωπά απέναντι στην καταπάτησή τους (βλ. για παράδειγμα τη συνεργασία των ΗΠΑ με τις χούντες της Λατινικής Αμερικής ή, τώρα, με τη Σαουδική Αραβία, τα βασανηστήρια και τις συνθήκες κράτησης στο Αμπού Γκράιμπ και στο Γκουαντάναμο, όπως επίσης και τη στάση της Ε.Ε. απέναντι στη ρωσική εισβολή στην Τσετσενία κ.λπ.), τα φιλελεύθερα στοιχεία των πολιτευμάτων της είναι στοιχεία προοδευτικά τα οποία εμείς πρέπει να υπερασπιζόμστε, ακόμα κι αν υποστηρίζουμε, κατά τ' άλλα την ανατροπή αυτών των πολιτευμάτων και τη δημιουργία μιας πραγματικής -και όχι "αντιπροσωπευτικής" (καθώς τέτοιο πράγμα δεν υπάρχει)- δημοκρατίας. Το γεγονός, με άλλα λόγια, ότι η ρητορική των ανθρωπίνων δικαιωμάτων έχει καταστεί σήμερα ένας ιδεολογικός εκβιασμός που χρησιμεύει στην υπεράσπιση των σημερινών καθεστώτων και, πολλές φορές, στη δικαιολόγηση της εξωτερικής τους πολιτικής ("πόλεμοι ενάντια στην τρομοκρατία", "εξαγωγή της δημοκρατίας" κι άλλες τέτοιες χυδαιότητες), δε σημαίνει ότι τα ίδια τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι κάτι αρνητικό. Κάθε άλλο. Το πρόβλημα με τα δικαιώματα δεν είναι ότι είναι πλαστά ή τυπικά. Είναι ότι είναι περιορισμένα κι ότι χρειάζεται ουσιωδώς να επεκταθούν. Και, όπως είναι φυσικό, μια τέτοια επέκταση, μέχρι την επίτευξη ενός πραγματικού σεβασμού τους, είναι αδύνατη υπό τις παρούσες πολιτικοοικονομικές συνθήκες, πράγμα που επιμελώς αποκρύπτουν οι διάφοροι απόστολοι της "δημοκρατίας".

Ωστόσο, κάποιοι φαίνεται να μην προσυπογράφουν αυτού του είδους την ανάλυση. Γι' αυτούς το γεγονός ότι η Δύση μιλά για τα ανθρώπινα δικαιώματα σημαίνει ότι τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι το δόλωμα που μας ρίχνει ο ιμπεριαλισμός, για να μας χειραγωγεί. Υπάρχει πίσω απ' όλα αυτά η παλιά ιδέα ότι τα δικαιώματα δεν είναι παρά κενές περιεχομένου παραχωρήσεις απ' την πλευρά της άρχουσας τάξης, με σκοπό τον αποπροσανατολισμό και την ποδηγέτηση των μαζών. Ιδέες που, υπό τις παρούσες συνθήκες, οδηγούν στην εξίσωση της Δύσης με τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό και το ΝΑΤΟ. Στην περίπτωση Κάρατζιτς, όπως επίσης και στην περίπτωση του συνόλου των δικτατόρων και σφαγέων με τους οποίους -για τους δικούς τους λόγους κι όχι επειδή κόπτονται για τη "δημοκρατία"-τα έχουν βάλει στο παρελθόν οι ΗΠΑ (Κάστρο, Σαντάμ κ.λπ.), κάποιος που υποστηρίζει αυτό το διπολικό και μανιχαϊστικό φαντασιακό, θα πρέπει τελικά, αν είναι συνεπής, να πει: ή με τον Κάρατζιτς ή με τους Αμερικανούς. Αφού όποιος είναι αντίθετος με τους Αμερικανούς, είναι, εξορισμού, ενάντιος στον ιμπεριαλισμό κ.λπ. Η άκρα αριστερά και οι αναρχικοί μας έχουν συνηθίσει σε τέτοιου είδους χοντράδες. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί, για την περίπτωση Κάρατζιτς, το χυδαίο ΚΚΕ που, συνεχίζοντας την πολιτική που καθιέρωσε απ' την εποχή του πολέμου της Γιουγκοσλαβίας, έβγαλε ανακοίνωση η οποία ουσιαστικά ("εμμέσως πλην σαφώς", καθώς καταδικάζει τη σύλληψή του) υπερασπίζεται το σερβοβόσνιο σφαγέα.

Πίσω από έναν αντιαμερικανισμό του κώλου, κρύβεται ο βαθύς εθνικισμός του ΚΚΕ. Πίσω απ' την καταγγελία του ΝΑΤΟ και του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου κρύβεται η συμπάθεια για τους Σέρβους και σερβοβόσνιους σφαγείς. Γι' αυτό και αποκρύπτεται επιμελώς το γεγονός ότι ο πόλεμος στη Γιουγκοσλαβία δεν ξεκίνησε με την επέμβαση του ΝΑΤΟ, αλλά με την εθνικιστική κι επεκτατική πολιτική των Σέρβων, η οποία αποτέλεσε την ουσία της πολιτικής του Μιλόσεβιτς, από τη στιγμή που ανέλαβε την εξουσία. Διότι, ως γνωστόν, η υπεράσπιση του Κάρατζιτς, όπως επίσης και των Μιλόσεβιτς και σία, συνιστά προσχώρηση σε μια απ' τις πιο καθαρές εκφάνσεις του νεοελληνικού εθνικισμού: την ιδεολογική ταύτιση με τους "ομόδοξους αδερφούς Σέρβους", η οποία ταύτιση, εκτός από ιδεολογική κατέστη και "πρακτική"/στρατιωτική, με την περίφημη συμμετοχή Ελλήνων εθελοντών στη σφαγή της Σρεμπρένιτσα. Να υποθέσουμε φυσικά ότι το ΚΚΕ είναι υπέρ αυτών των γεονοκτονιών, ότι εγκρίνει τις πρακτικές των μαζικών τάφων. Πώς όχι; Και στο Κατίν το ίδιο δεν έγινε, για να φέρουμε ένα απλό παράδειγμα; Πίσω βέβαια απ' την ελληνοσερβική συμμαχία υπάρχει κι η μητρική φιγούρα της Ρωσίας, η οποία στοιχειώνει το νεοελληνικό φαντασιακό τουλάχιστον απ' τα προεπαναστατικά χρόνια.

Αλλά όπως και να 'χει, όλοι ξέρουμε πόσο σταλινικό παραμένει το ΚΚΕ. Η στάση του δεν έχει ιδιαίτερη σημασία, παρά μόνο ως ένδειξη της ιδεολογικής αποσύνθεσης που γενικώς επικρατεί. Αυτό που πραγματικά έχει σημασία είναι να δούμε τι θέση θα πάρουν όλοι οι υπόλοιποι (κόμματα, οργανώσεις κ.λπ.), που την περίοδο του πολέμου και στη συνέχεια της νατοϊκής επέμβασης τάσσονταν φανατικά στο πλευρό των σφαγέων Μιλόσεβιτς-Κάρατζιτς-Μλάντιτς με συλλαλητήρια, δηλώσεις κ.λπ. Τι έχουν να πουν όλοι αυτοί τώρα, πέρα απ' το να κρύβονται πίσω απ' τον αντιαμερικανισμό τους; Τι έχουν να πουν για τις εθνικιστικές τους θέσεις, οι οποίες κρύβονται πίσω απ' τον αντινατοϊσμό και τον αντιαμερικανισμό; Αντιαμερικανός ήταν κι ο μακαρίτης, ο μακαβριστός Χουντόδουλος, αν δεν απατώμεθα.

ΕΛΛΑΣ-ΣΕΡΒΙΑ-ΡΩΣΙΑ ΣΥΜΜΑΧΙΑ

ΖΕΙ, ΖΕΙ Ο ΜΑΡΚΟΡΑΣ ΖΕΙ

2008-06-07T02:27:00.005+03:00

Μετά από πολύ καιρό, η Κ. Ε. του imaginaire radical επανέρχεται στην ενεργό δράση. Θα αναλύσουμε σε κάποια άλλη στιγμή τους λόγους της μακροχρόνιας αυτής απουσίας μας απ' το πεδίο του κοινωνικού/ταξικού ανταγωνισμού. Για την ώρα λέμε μόνο ότι είχαμε πάει για μερικές εβδομάδες σ' ένα μοναστήρι στο Θιβέτ. Το κάνουμε κάθε χρόνο αυτό. Είναι εκπληκτικό να βλέπεις τη γενναιοδωρία και την καλοσύνη (απ' τον κάλο) αυτών των ανθρώπων, ειδικά αν τους συγκρίνεις με τη σαπίλα των δυτικών. Τέτοια διαλείμματα ανθρωπιάς και διαλογισμού είναι απαραίτητα για να αντέξουμε τη βρωμιά της σύγχρονης Δύσης και του Διαφωτισμού, που καταλήγουν στο αίσχος του καπιταλισμού, της αστικής δικτατορίας και των δεκανικιών τους (των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, της ανεξιθρησκείας και του, συνακόλουθου, αντιισλαμικού ρατσισμού -πρωτεργάτης του οποίου είναι ο γνωστός δεξιός και πνευματικός πατέρας του Πάσχω Μανδραβέλη, Κ. Καστοριάδης). Η πνευματική ένεση που μας έκαναν οι πένητες αδελφοί μας βοήθησε στην προετοιμασία της προσεχούς διάλεξης περί του θρησκευτικού επιφαινομένου, που θα δώσουμε σε αίθουσα του επαναστατικού κρατιδίου του κέντρου των Αθηνών.

______________________________________________

Ας περάσουμε όμως σε κάτι πιο γήινο και Δυτικό. Στο σημερινό (χθεσινό) πανεκπαιδευτικό "συλλαλητήριο". Ως γνωστόν το "Φοιτητικό Κίνημα" -που δεν είναι, δυστυχώς, ούτε με το ζόρι κίνημα- πάει κατά διαόλου. Δείγμα χαρακτηριστικό της πλήρους μη συμματοχής και αδιαφορίας των μη επαγγαλματιών συνδικαλιστών φοιτητών ήταν το εν λόγω συλλαλητήριο, όπου η αστυνομία ήταν περισσότερη απ' τους φοιτητές. Μήπως τελικά ήταν κανένα συλλαλητήριο των ματάδων συνδικαλιστών, για τίποτε μισθολογικά, κι είχαμε πάει εμείς να τους επιβλέπουμε; Τίποτα δεν αποκλείεται.

Όπως και να 'χει, η επαναστατική πρωτοπορία ήταν, για μια ακόμα φορά, συνεπής στο ραντεβού της με την Ιστερία. Λάνσαρε μερικά καινούργια και ριζοσπαστικά συνθήματα, κρίνοντας ότι η αποτυχία του συλλαλητηρίου επέτρεπε να τεθεί ένα άλλο μείζον ζήτημα: η άνανδρη δολοφονία, απ' τα κρατικά σκυλιά, του συντρόφου Κ. Μαρκόρά, άκα Ν. Σεργιανόπουλου. Τα συνθήματα δυστυχώς δεν έπιασαν κι έτσι η απόσταση ανάμεσα στις μάζες και την πρωτοπορία παρέμεινε στα δύο βήματα.

-ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΜΑΧΑΙΡΩΝΟΥΝ ΗΘΟΠΟΙΟΥΣ ΚΙ ΕΡΓΑΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΜΟΝΟΙ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΣ.

-ΣΤΟ ΣΕΡΓΙΑΝΟΠΟΥΛΟ ΣΤΗΣΑΝΕ ΠΑΓΙΔΑ ΟΙ ΗΘΟΠΟΙΟΙ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝΕ ΠΑΤΡΙΔΑ.

-ΖΕΙ ΖΕΙ Ο ΜΑΡΚΟΡΑΣ ΖΕΙ ΜΕ ΝΤΕΝΗ ΚΑΙ ΜΕ ΦΛΟΡΑ ΜΑΣ ΟΔΗΓΕΙ.

-ΖΕΙ ΖΕΙ ΖΕΙ Ο ΜΑΡΚΟΡΑΣ ΚΑΤΩ ΤΟ ΠΑΡΑΚΡΑΤΟΣ ΤΗΣ ΔΕΞΙΑΣ.

-ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΣΤΟ ΠΑΓΚΡΑΤΙ ΔΟΛΟΦΟΝΕΙ ΝΑ ΚΑΕΙ ΝΑ ΚΑΕΙ ΤΟ ΜΠΟΥΡΔΕΛΟ Η ΒΟΥΛΗ.

-ΟΙ ΔΥΟ ΞΕΝΟΙ ΗΤΑΝ ΜΟΝΟ Η ΑΡΧΗ, ΝΤΕΝΗ ΚΑΙ ΜΑΡΚΟΡΑΣ Σ' ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΤΗ ΓΗ.

-ΣΕΙΣΜΟΣ ΣΕΙΣΜΟΣ ΣΕΡΓΙΑΝΟΠΟΥΛΙΣΜΟΣ.

εκδήλωση για το Μάη του '68

2008-05-08T08:13:00.005+03:00

Με αφορμή τη συμπλήρωση σαράντα χρόνων από τα γεγονότα του Μάη του '68 συνδιοργανώνουμε, μαζί με τον Όμιλο Φίλων Κ. Καστοριάδη, σχετική ανοιχτή συζήτηση με θέμα "Ο Μάης του '68 και το πρόταγμα της αυτονομίας". Η συζήτηση θ' ανοίξει με δύο δεκαπεντάλεπτες εισαγωγικές εισηγήσεις.

Παρασκευή, 16 Μαΐου, 19:00, στη Στοά του Βιβλίου. Μην ξεχάσετε να έρθετε.

http://autonomyorbarbarism.blogspot.com/2008/05/blog-post.html

Ανθρώπινα δικαιώματα, όχι Ολυμπιακοί Αγώνες

2008-03-25T09:58:00.011+02:00

Κατά τη διάρκεια της ομιλίας του επικεφαλής της οργανωτικής επιτροπής των αγώνων του Πεκίνου Λιού Κι στην τελετή αφής της Ολυμπιακής φλόγας, τρεις γάλλοι δημοσιογράφοι μέλη της οργάνωσης Ρεπόρτερ χωρίς σύνορα ύψωσαν πανό διαμαρτυρίας ενάντια στις διαρκείς παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και την κατάργηση της ελευθερίας της έκφρασης που λαμβάνουν χώρα στην Κίνα. Λίγο αργότερα, θιβετιανοί εξόριστοι συνελήφθησαν από την ελληνική αστυνομία λόγω της διαμαρτυρίας τους ενάντια στην καταστολή του κινεζικού κράτους. Ο πρόεδρος τη Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής Ζακ Ρογκ και ο αντιπρόεδρος Λάμπης Νικολάου δήλωσαν δυσαρεστημένοι και εξοργισμένοι αντίστοιχα όχι για την καταπάτηση της ανθρώπινης ελευθερίας και αξιοπρέπειας, αλλά επειδή οι διαδηλωτές "δε σεβάστηκαν το χώρο. Ό,τι διαφορές έχουν να τις εκφράσουν στη χώρα τους, όχι στη δική μας", όπως δήλωσε ο τελευταίος. Ο εκπρόσωπος Τύπου της ελληνικής κυβέρνησης Ευ. Αντώναρος καταδίκασε τους διαδηλωτές που προσπάθησαν να σκιάσουν τη λαμπερή τελετή αφής της Ολυμπιακής φλόγας.

Τα σχόλια είναι περιττά.

περισσότερα:

http://www.rsf.org/rubrique.php3?id_rubrique=20

http://www.reuters.com/article/newsOne/idUSL241004020080324

Παραθέτουμε μερικές φωτογραφίες:

Νίκος Γεωργιάδης: πυροβολείτε τον πιανειστα(ρχίδια σου κάθε φορά που μιλάει)

2008-03-20T22:44:00.004+02:00

Τις προάλλες ο Makis έβγαλε σε μια απ' τις εκπόμπές του ντοκουμέντο με τον Ν. Γεωργιάδη (πρώην βουλευτή Κερκύρας -που τώρα δε τον θυμάται ούτε η γυναίκα του- και μεγάλο πιανύστα) να δίνει τις απαραίτητες πληροφορίες, σε επιχειρηματία προστάτη/χρηματοδότη του, για το πώς θα κέρδιζε ένα δημόσιο διαγωνισμό για την εξαγορά ενός δημόσιου κτηρίου.

Καταρχήν να πούμε ότι, για άλλη μια φορά, o Makis φανερώνει τη γνωστή αδίστακτη συμπεριφορά του, καθώς, μπροστά στην ηδονή της αποκάλυψης και της κρυφής κάμερας, δε σέβεται ούτε τον πόνο της οικογένειας και των συγγενών του Ν. Γεωργιάδη, ο οποίος πόνος είναι ακόμη νωπός. Υπενθυμίζουμε ότι ο Ν. Γεωργιάδης "έφυγε" πριν από μερικούς μήνες και τώρα βρίσκεται σκεπασμένος απ' την κερκυραϊκή γη που τόσο αγάπησε και υπηρέτησε (βλ. αιδώ).

Ας περάσουμε όμως και στο κεντρικό μας ζήτημα. Εντάξει, δεν έχουμε αυταπάτες για το πυόν των πολιτικών και κανείς δεν αμφιβάλλει για τις βρωμοδουλειές που κάνουν (ο βουλευτικός μισθός δεν επαρκεί, δυστυχώς, και η λαϊκή οικογένεια έχει ένξοδα). Ωστόσο, μερικοί έχουν το στοιχειώδες τακτ να κάνουν τις δουλειές τους, χωρίς πολλά λόγια και φανφάρες. Αντίθετα, ο μακαρίτης ο Γεωργιάδης, σπουδαγμένος εις το εξωτερικόν γαρ, δεν έχανε ευκαιρία να μας παραδώσει μαθήματα φιλελευθερισμού από τηλεοράσεως, όποτε τύχαινε να δωθεί η ευκαιρία. Χαρακτηριστικότερη ήταν η κόντρα του με το σύντροφο Στρατούλη, στο MEGA αν δεν απατώμαι, όταν ο τελευταίος βγήκε για να μιλήσει και να εξηγήσει γιατί είχε αναρτήσει, μαζί με άλλα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ, το περίφημο πανό στα θεωρία της Βουλής. Εκεί ο Ν. Γ. άστραψε και βρόντηξε -και τι δεν είπε. Τα ίδια βέβαια κι όταν ξεσπάθωνε υπέρ της ΔΑΠ και των "σιωπηλών πλειοψηφειών" "που έβλεπαν την εξεταστική τους να χάνεται" κατά την περίοδο των φοιτητικών κηνητοποιήσεων της περασμένης χρονιάς.

Ας είναι βαρύ το χώμα που σε σκεπάζει, Ν.Γ., εσένα και τη φράτζα σου.

για τον Γκουίντο

2008-03-13T20:21:00.004+02:00

(ανακοίνωση του ΔΙΚΤΥΟΥ για τον θάνατο του συντρόφου Γκουίντο)

Ο ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ ΓΚΟΥΙΝΤΟ ΤΣΙΟΦΦΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΙΑ ΜΑΖΙ ΜΑΣ

Ο μαχόμενος δημοσιογράφος, ο πεισματάρης αγωνιστής, ο φωτισμένος αριστερός Γκουίντο Τσιόφφι χτυπήθηκε από τον αιφνίδιο θάνατο στα 55 χρόνια του.
Γεννημένος και μεγαλωμένος στην Ιταλία, με σπουδές στη μηχανολογία και τις οικονομικές επιστήμες στο Πανεπιστήμιο της Ρώμης, συνδέθηκε από μικρός με την ιταλική ριζοσπαστική Αριστερά (μέσα από τις γραμμές του «Μανιφέστου») και το διεθνιστικό κίνημα αλληλεγγύης στην αγωνιζόμενη Παλαιστίνη.
Από το 1975 μέχρι σήμερα, δούλεψε στις εφημερίδες «ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ», «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ», «ΒΗΜΑ», «ΕΙΔΗΣΕΙΣ» και «ΕΞΟΥΣΙΑ», στην ΕΡΤ και στον ΣΚΑΙ 100.3, καθώς και σε αρκετά περιοδικά. Συνειδητοποιημένος εργαζόμενος, αγωνίστηκε με συνέπεια για τα δικαιώματα όλων όσοι δουλεύουν στα ΜΜΕ, συμμετείχε ενεργά στην ΕΣΗΕΑ (ήταν μέλος του Πειθαρχικού Συμβουλίου της όταν διεγράφη ο ρυπαρός Μαυροτρύπας…), πρωτοστάτησε σε όλες τις απεργιακές κινητοποιήσεις του κλάδου και γιʼ αυτό εδώ και αρκετά χρόνια ήταν στη «μαύρη λίστα» των μεγαλοεργοδοτών της «ενημέρωσης».
Ο Γκουίντο —και στην Ελλάδα— συμμετείχε ενεργά στο αριστερό κίνημα. Από το ΕΚΚΕ και το «αντιιμπεριαλιστικό ΠΑΣΟΚ» των πρώτων χρόνων της Μεταπολίτευσης, συνέχισε, ως ανένταχτος, τη δράση του για να συναντηθεί με το Δίκτυο το 2002, το καλοκαίρι της «αντιτρομοκρατικής» υστερίας. Πρωτοστάτησε στην πραγματοποίηση των αποστολών αλληλεγγύης στο Ιράκ (2003), την Παλαιστίνη (2005), και το Λίβανο (2006), σε δεκάδες κινητοποιήσεις διεθνιστικής αλληλεγγύης και υπήρξε ιδρυτικό μέλος της ριζοσπαστικής αριστερής ομάδας Ιταλών/ίδων που ζουν στην Ελλάδα BELLA CIAO.
Ο σύντροφος Γκουίντο Τσιόφφι, ένας πραγματικός αντάρτης της καθημερινότητας, λιτός, αψύς και ανυποχώρητος, πολυμαθέστατος και σεμνός, αυτοσαρκαστικός και μαχητικός, υπήρξε ένα από τα εκλεκτότερα παιδιά της γενιάς που θέλησε να αλλάξει τον κόσμο. Και αυτό τον αγώνα συνέχισε μέχρι τέλους.

Καλό ταξίδι, Γκουίντο…

http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=840952

http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=840887

Βιάστηκες να την κάνεις μου φαίνεται. Ανυπόμονος όπως πάντα, αλλά με μια καλοσύνη να πετάει σπίθες στα μάτια. Θα τις θυμόμαστε τις σπίθες αυτές. Άντε γειά.

Διαμαρτυρία

2008-03-13T20:14:00.003+02:00

ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΝΤΑΙ ΟΙ ΔΙΑΔΗΛΩΤΕΣ ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΤΑΝΕ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ ΣΤΟΥΣ ΜΠΑΤΣΟΥΣ. ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΟΝΤΑΙ (ΤΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ).

Καλές Απόκριες

2008-03-08T21:25:00.022+02:00

Ο Νομάρχης σε χαρακτηριστικές στιγμές του μετεκλογικού προσαρακοστιανού του αγώνα:

Ως τιμωρός του αθηναϊκού κατεστημένου, υπερασπιστής του συμπατριώτη του Ζαχόπουλου (γι’ αυτό και το Ζ).

Ως νέος φέρελπις λαϊκός τροβαδούρος.

Ως αρκουδιάρης σε κτηνοβατικού περιεχομένου περιπτύξεις με τρόφιμο του Αρκτούρου.

Ως γαμπρός σε ομοφυλοφυλικό γάμο, τον οποίο τέλεσε ο μακαριστός μητροπολίτης Άνθιμος.

Ως καουμπόης της Άγριας Βίσσης ( συνοπτική, αλλά τιμητική αναφορά στην Άννα την οποία σφόδρα θαυμάζει ο Νομόρχης).

Ως Μεγαλέξανδρος, ο βατευτής των αλόγων (επιβεβαιώνονται οι διαστροφές της φωτο με την αρκούδα).

Ως γιαουρτάς για τις ανάγκες προώθησης της Αγελαδίτσας.

Χορηγός επικοινωνίας: Νομαρχία Θεσσαλονίκης (υποθαλάσσιο παραθεριστικό φέρετρο της Νότιας Βουλγαρίας)

O σωματοφύλακας

2008-03-04T19:55:00.003+02:00

Στα πλαίσια του ανηλεούς πολέμου που συνεχίζουμε ενάντια στον θεοδωρακολαζοπουλισμό, ανα μεταδίδουμε το αξιέπαινο λιβελογράφημα του συντρόφου και συναγωνιστή πιτσιρίκου τον οποίο και ανακαλύψαμε προσφάτως ένεκα ευγενικής θείας (ή αδελφής)επιφοιτήσεως.

Ο Λάκης Λαζόπουλος είναι έτοιμος να χτυπήσει με το μπαστούνι του όποιον τολμήσει να πειράξει πολιτικούς όπως ο Κώστας Καραμανλής και ο Νικήτας Κακλαμάνης. Οι συγκεκριμένοι πολιτικοί δεν έχουν παρουσιάσει κανένα απολύτως έργο, αλλά είναι ηθικοί άντρες όπως ο Λάκης, και ως γνωστόν «ηθικός ηθικού μάτι δεν βγάζει» και «μεταξύ ηθικών αλληλεγγύη». Η σάτιρα του Λάκη Λαζόπουλου είναι η μόνη σάτιρα στον κόσμο που δεν έχει στο στόχαστρο την κυβέρνηση αλλά την αξιωματική αντιπολίτευση. ΚΚΕ και ΣΥΝ δεν μπορεί να σατιρίσει γιατί είναι κόμματα της Αριστεράς –όπου ανήκει και ο Λάκης, τουλάχιστον κατά τη διάρκεια της εκπομπής και μόνο για τις ανάγκες του σόου- ο Καραμανλής είναι ηθικός, οπότε τι μένει να σατιρίσεις; Το ΠΑΣΟΚ. Ένας ακόμα λόγος που ο Λάκης σατιρίζει μόνο το ΠΑΣΟΚ είναι επειδή δεν έχει αντιληφθεί πως εδώ και τέσσερα χρόνια κυβερνάει η Νέα Δημοκρατία. Από την άλλη, αν βιαστείς να σατιρίσεις κάποιον, υπάρχει ο κίνδυνος να τον αδικήσεις –όπως ο Αριστοφάνης τον Σωκράτη-, οπότε ο Λάκης, για να είναι σίγουρος, θα στρέψει τα βέλη της ανελέητης σάτιράς του στον Κώστα Καραμανλή το 2020.Ο Λάκης επίσης δεν σατιρίζει ποτέ τους νταβατζήδες γιατί είναι προστάτες του ηθικού Καραμανλή, ενώ μετά από τη σύναψη εμπορικής συμφωνίας με τον «Ελεύθερο Τύπο» για διανομή των αριστουργημάτων του στο λαό, ο Λάκης έχει υπογράψει σύμφωνο μη σάτιρας και με τη Γιάννα Αγγελοπούλου. Στο ΠΑΣΟΚ σκέπτονται σοβαρά να προσλάβουν τον Λάκη με παχυλό μισθό, ως κομματικό τζουτζέ, μπας και σατιρίσει κάποτε και την κυβέρνηση.Βέβαια, ο Λάκης –μέσα από την εκπομπή του- δεν κάνει μόνο σάτιρα αλλά αφυπνίζει και κοιμισμένες συνειδήσεις. Μετά από απαράμιλλα ανέκδοτα από τη χρυσή δεκαετία του ’80, βίντεο με γυναίκες σε κλιμακτήριο και ξεκαρδιστικές ιστορίες με γριές που κλάνουν, ο Λάκης παρουσιάζει πάντα κάποιο ανάπηρο παιδάκι, κάποιον μετανάστη, κάνα φυλακισμένο, τίποτα πρεζόνια, και –αφού πάρει το ύφος της Μητέρας Τερέζας και βουρκώσει λίγο- βγάζει έναν υπέροχο εκκλησιαστικό λόγο για τις αδικίες του συστήματος που πετάει τους συνανθρώπους μας στο περιθώριο (σε λίγο θα βγάζει και δίσκο ο Λάκης, όπως στις εκκλησίες).Οι διαφημίσεις με τραπεζικά δάνεια και αυτοκίνητα που ακολουθούν δεν πτοούν τον Λάκη, αφού έχει εκπαιδευτεί να παραμένει συγκινημένος και βουρκωμένος από τον κοινωνικό κατατρεγμό του αθώου παιδιού από το Κουρδιστάν, τουλάχιστον επί ένα 20λεπτο. Το κοινό ταυτίζεται με το δράμα του εκάστοτε ανήμπορου συνανθρώπου μας –βασικά, στα αρχίδια τους και μακριά από τον κώλο τους το πρόβλημα κι όπου θέλει ας είναι- και χειροκροτάει τον Λάκη, ο οποίος, αφού έχει εκπληρώσει την κοινωνική του αποστολή απέναντι στην AGB, το ρίχνει στο τραγούδι.Δεν λέει βέβαια τα τραγούδια που αρέσουν στον ίδιο και στις μπουζουκοπαρέες του, αλλά τα παλιά, καλά τραγούδια από την εποχή που οι άνθρωποι ήταν φτωχοί και τίμιοι και έγραφαν τραγούδια για θλιμμένες Παναγιές, πούλιες και αυγερινούς.Ο Λάκης διαβάζει και επιστολές του Μίκη Θεοδωράκη – προφανώς, τις βρίσκει διασκεδαστικές ο Κοντομηνάς. Ξυπνάει ο Μίκης μέσα στη μαύρη νύχτα, πάει στο σαλόνι με τις πιτζάμες, ψάχνει κάνα εγγόνι να του διηγηθεί καμιά ιστορία, τα εγγόνια είναι στα μπαρ με τις γκόμενες, οπότε κι ο Μίκης αρχίζει να γράφει γράμματα στον Λάκη, στον Μάκη και σε άλλες κορυφαίες προσωπικότητες της εποχής μας – τους βλέπει στην τηλεόραση και τους θεωρεί φίλους του, όπως κάτι γριές που βλέπουν στον δρόμο τις ηθοποιούς που παίζουν στις σαπουνόπερες και τους πιάνουν την πάρλα λες και είναι κολλητές τους. Την περασμένη Κυριακή, ο Μίκης έστειλε γράμμα και στον «Ελεύθερο Τύπο», γιατί σκέφτηκε πως, αφού η Γιάννα αγόρασε τον Λάκη, είναι κι αυτή προλετάρια. Ο Λάκης χαμηλώνει τη φωνή του, χάνει τα λόγια του και δηλώνει πως αισθάνεται ανάξιος να διαβάσει το γράμμα του μεγάλου Μίκη γιατί αισθάνεται πολύ μικρός μπροστά σε τέτοιο μέγεθος, αλλά μετά παίρνει το ύφος της Κατίνας Παξινού, ξεχνάει τους κομμωτές και τον Ψινάκη που αποτελούν τον κόσμο του, και διαβάζει το γράμμα του Μίκη που δεν είναι τίποτε άλλο από ένα εθνικιστικό παραλήρημα.Τα ‘χει χάσει εντελώς ο Μίκης και έχει την εντύπωση πως όλοι συνωμοτούν εναντίον του μοναδικού έθνους μας με σκοπό να μας αφανίσουν από προσώπου γης. Το περίεργο δεν είναι που ο Μίκης τα ΄χει χάσει –ου γαρ έρχεται μόνο…- αλλά το πόσοι άνθρωποι ακούνε προσεκτικά αυτές τις αρλούμπες και κανείς δεν βάζει τα γέλια ή δεν ρίχνει μια γιούχα μπας και βγάλει επιτέλους τον σκασμό ο Λάκης και διασωθεί το όνομα του Θεοδωράκη.Κανείς δεν προστατεύει τον Θεοδωράκη από τον εξευτελισμό – αφού σκέφτομαι πως μπορεί οι δικοί του άνθρωποι να τον μισούν και να γράφουν αυτοί τις επιστολές και να τις στέλνουν δεξιά κι αριστερά για να τον κάνουν ρεζίλι.Αν και το πιθανότερο είναι πως ένας άνθρωπος με τόσο μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του, πιστεύει πως, τώρα που πλησιάζει το τέλος του, θα τελειώσει μαζί του και ο Ελληνισμός – από τον Όμηρο στον Θεοδωράκη, και μετά θα το κλείσουμε το μαγαζί. Μην ανησυχείς Μίκη – μετά από σένα υπάρχει ο Λάκης.

posted by πιτσιρίκος @ Τρίτη, Μάρτιος 04, 2008

http://pitsirikos.blogspot.com/2008/03/blog-post_9511.html

Μισαλλόδοξο και συκοφαντικό παραλήρημα Θεοδωράκη – Λαζόπουλου κατά επιστημόνων

2008-03-02T16:06:00.005+02:00

ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΡΙΟ ΤΩΝ ΣΥΜΦΩΝΙΩΝ ΤΟΥ ΕΛΣΙΝΚΙ (ΕΠΣΕ)

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

29 Φεβρουαρίου 2008

Μισαλλόδοξο και συκοφαντικό παραλήρημα Θεοδωράκη – Λαζόπουλου κατά επιστημόνων

Το Ελληνικό Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι (ΕΠΣΕ) καταδικάζει το μισαλλόδοξο και συκοφαντικό παραλήρημα του Μίκη Θεοδωράκη που πρόβαλε υιοθετώντας το ο Λάκης Λαζόπουλος στην εκπομπή «Αλ Τσαντίρι Νιούζ» της 26 Φεβρουαρίου 2008 στην τηλεόραση του «Άλφα». Το ΕΠΣΕ θα σταθεί σε ένα σημείο που δείχνει πως το κείμενο αυτό υιοθετεί τις γκεμπελικές μεθόδους των ακροδεξιών και νεοναζί τους οποίους κατά τα άλλα ο Λάκης Λαζόπουλος δίνει την εντύπωση πως καταδικάζει: όταν θέλεις να χτυπήσεις κάτι που σε ενοχλεί το διαστρεβλώνεις και προσθέτεις και μια θεωρία συνομωσίας γιατί αν μείνει στην πραγματική του διάσταση δεν θα έχει απήχηση η επίθεσή σου.

Γράφει λοιπόν ο Μίκης Θεοδωράκης (http://www.enet.gr/online/online_print?id=71864632): «Γεγονός πρωτοφανές για τη χώρα μας, μερικοί ‘επιστήμονες’ επέλεξαν το αμφιθέατρο του Παντείου Πανεπιστημίου για να αναπτύξουν δημόσια την υποστήριξή τους σ’ ένα βασικό αίτημα της ‘Μεγάλης Αλβανίας’, την κατάκτηση της Ηπείρου έως την Πρέβεζα με τη δικαιολογία ότι ανήκε στην Αλβανική Τσαμουριά, απ’ όπου τους έδιωξαν με εγκληματικές πράξεις οι Έλληνες. Ασφαλώς πρόκειται για οργανωμένη προβοκάτσια των ΗΠΑ, ώστε να μελετηθούν οι δικές μας αντιδράσεις και να προπαρασκευασθεί ψυχολογικά η εδαφική επέκταση της Αλβανίας μετά το Κόσοβο και σε ένα μεγάλο τμήμα των Αλβανοφώνων περιοχών των Σκοπίων και ακολούθως και σε δικά μας εδάφη.»

Κατ’ αρχή οι πανεπιστημιακοί και οι ερευνητές είναι τόσο «επιστήμονες» σε εισαγωγικά όσο ο Μίκης Θεοδωράκης είναι «μουσικός» και ο Λάκης Λαζόπουλος «ηθοποιός». Η αμφισβήτηση της επιστημονικής ιδιότητας αναγνωρισμένων ερευνητών και πανεπιστημιακών επειδή οι (δήθεν) θέσεις τους δεν αρέσουν όταν γίνεται από κάποιον που ενοχλείται όταν αρνούνται ότι κάνει σάτιρα κάποιοι τους οποίους η σάτιρά του στοχεύει δεν τον τιμά καθόλου και φυσικά δεν αποτελεί σάτιρα.

Κυρίως όμως, αμέσως πριν από την προβολή της επιστολής, ο Λάκης Λαζόπουλος έδειξε σύντομο βίντεο με απόσπασμα ομιλίας ενός από τους ομιλητές ο οποίος δεν αναφερόταν πουθενά σε «υποστήριξη σ’ ένα βασικό αίτημα της ‘Μεγάλης Αλβανίας’, την κατάκτηση της Ηπείρου έως την Πρέβεζα». Ας ανατρέξει ο Λάκης Λαζόπουλος σε όλο το υλικό του «Άλφα» από την ημερίδα που αφορούσε τους Τσάμηδες να βρει έστω και μια φράση σε αυτή την κατεύθυνση.
Επίσης, μόνο οι πάσης φύσεως μισαλλόδοξοι και ακραίοι αναζητούν πίσω από ένα ενοχλητικό για τις ολοκληρωτικές απόψεις τους έργο αναγνωρισμένων ερευνητών «οργανωμένη προβοκάτσια» των ΗΠΑ ή οποιουδήποτε άλλου, ώστε να προσπαθήσουν να πλήξουν το κύρος των επιστημόνων και να τους διαβάλουν. Ας ανατρέξουν οι Μίκης Θεοδωράκης και Λάκης Λαζόπουλος στα εκατοντάδες βίντεο που υπάρχουν στο YouTube με παραληρήματα του Κώστα Πλεύρη ή του ΄Αδωνι Γεωργιάδη, ή στα χιλιάδες κείμενα στις ιστοσελίδες των ακροδεξιών και των νεοναζί για να βρουν κείμενα ανάλογου ύφους και ήθους, και ίσως καταλάβουν πως, ως δημοκράτες που θέλουν να θεωρούνται πως είναι, χρωστάνε μια μεγάλη συγγνώμη στους επιστήμονες τεσσάρων ελληνικών πανεπιστημίων και δύο ερευνητικών φορέων αλλά και σε ένα δημοσιογράφο τους οποίους κατασυκοφάντησαν.

http://cm.greekhelsinki.gr/index.php?sec=192

Σχόλιο: ο γνωστός αντισημίτης, εθνικιστής και σταλινικός ονόματι Μίκης Θεοδωράκης ξαναχτύπησε. Αυτή τη φορά με τη βοήθεια του τελευταίου πουλέν του εθνικιστικού αριστερισμού που λέγεται Λάκης Λαζόπουλος. Ναι, ο Λαζόπουλος είναι αυτός που κάνει μάθημα κουνώντας το δάχτυλο κάθε βδομάδα στην τηλεόραση, πουλώντας τσάμπα αριστερισμό και εθνικισμό στο αλλαλάζον κοινό των μικροαστών που τον χειροκροτεί. Ασφαλώς, τα δείγματα γραφής του Λαζόπουλου και η εθνικιστική του ρητορεία ήταν γνωστά από τότε που συμπαρατασσόμενος με το συρφετό του χυδαίου εθνικισμού χτυπούσε το βιβλίο ιστορίας της Στ' δημοτικού. Παρέα με το Θεοδωράκη, τον Κούνδουρο και άλλους γνωστούς ακροδεξιούς της σταλινικής αριστεράς. Ο Θεοδωράκης, το "σύμβολο αυτό της ελληνικής αριστεράς", ο συνεργάτης του Μητσοτάκη, ο ενομωτάρχης της ΟΠΛΑ, αποτελεί το σύμβολο της κατάντιας της αριστεράς, τη σταλινική εθνικιστική της απόκλιση, το νεοφασιστικό ραγιαδισμό της Λιάνας Κανέλλη και του ΚΚΕ που κρύβουν -καθόλου καλά- την εθνικιστική τους μισαλλοδοξία πίσω από τη λέξη του "πατριωτισμού" και του "αντιαμερικανισμού". Τσάμπα μάγκες. Για όλα φταίνε οι Αμερικάνοι. Και θα βγούνε πάλι στους δρόμους να υποστηρίξουνε του ομόθρησκους και ομοαίματους Σέρβους αδελφούς τους. Και θα κάνουνε οι Καζάκοι και οι Κολοβοί λαϊκά δικαστήρια στο Σύνταγμα, ενώ ανακαλύπτονται ακόμα ομαδικοί τάφοι που είχε ανοίξει ο φίλος τους ο Μιλόσεβιτς και ο Κάρατζιτς και ο Μλάντιτς στη Βοσνία. Εκεί που συνέβη η τελευταία εθνοκάθαρση στην Ευρώπη. Και ο Μπογιόπουλος, ο υπάλληλος του Περισσού, θα γράφει στο φασιστικό περιοδικό Ρεσάλτο και ο Βουλευτής του ΛΑΟΣ Αϊβαλιώτης στη Νέμεσι της Κανέλλη. Και ολόκληρη η διεθνιστική παράδοση της αριστεράς και του εργατικού κινήματος, η Ρόζα και ο Λένιν και ο Μαρξ και ο Στίνας; Θα ρωτήσουμε τον Τσίπρα να μας πει, για να βήξει αυτός αμήχανα και να μηρυκάσει μια παλιά κοινοτοπία, μια μπούρδα, το γεγονός ότι δεν έχει τίποτα να πει πέρα από τις παπαρολογίες και τα μεταμοντέρνα αναμασήματα του Ζίζεκ και του Αγκάμπεν και του Αλτουσέρ.

Καληνύχτα και καλή τύχη.

για τις απόπειρες λογοκρισίας των blogs

2008-02-27T15:12:00.004+02:00

Ανακοίνωση του Τμήματος Δικαιωμάτων του ΣΥΝ για την απόπειρα λογοκρισίας στα ειδησεογραφικά blogs

Mε ανησυχία παρακολουθούμε τις εξελίξεις που αφορούν στην πρόθεση της κυβέρνησης για νομοθετική παρέμβαση στα ειδησεογραφικά blogs.Τη στιγμή που ακόμη και το ισχύον θεσμικό πλαίσιο, που αφορά τη συκοφαντική δυσφήμηση, βρίσκεται σε δυσαρμονία με τη συνταγματικά κατοχυρωμένη ελευθερία της έκφρασης, η κυβέρνηση της Ν.Δ. φαίνεται ότι επιθυμεί να επεκτείνει τις αυστηρές τυποκτόνες διατάξεις του νόμου Βενιζέλου του 1995, ώστε αυτές να ισχύουν και για τα blogs. Η κυβέρνηση, με πρόσχημα την καταπολέμηση του αδικήματος του εκβιασμού, για το οποίο όμως επαρκούν οι υπάρχουσες ποινικές διατάξεις, επιδιώκει μια νέα ειδική ρύθμιση που θα οδηγήσει σε λογοκρισία, με προφανές θύμα το αγαθό της ελευθεροτυπίας. Οι κυβερνώντες φοβούνται την ελεύθερη ανταλλαγή απόψεων καθώς και την σκληρή κριτική για τα πεπραγμένα των στελεχών τους.Η παροχή τεχνικών διευκολύνσεων προς ανακάλυψη ηλεκτρονικών ιχνών δεν αποσκοπεί στην προστασία της τιμής των θιγόμενων ιδιωτών, αλλά στην αποτελεσματική διακοπή της ροής «ενοχλητικών» ειδήσεων και σχολίων.Ζητούμε να μην υιοθετηθούν τυποκτόνες ρυθμίσεις για τα ειδησεογραφικά blogs, διότι διαφορετικά θα πληγεί εμπράκτως η εφαρμογή του δικαιώματος στην ελευθεροτυπία.

26/02/2008

Κανένας όμηρος στα χέρια του παρακράτους (της πασαρέλας)

2008-02-24T22:02:00.003+02:00

αλιευμένο από το κρυμμένα του ινδυμέδια (επί τη ευκαρία να εκφράσουμε την αλληλεγγύη μας στο σύντροφο βηχολόγο)

Flag-burning no longer illegal

2008-02-14T15:59:00.002+02:00

The Norwegian parliament has decided to completely decriminalize the burning of flags in Norway, to promote freedom of expression.It's long been allowed to burn the Norwegian flag in Norway. Now the parliament's justice committee has unanimously agreed to decriminalize the burning of other country's flags in Norway."For us, freedom of expression is the most important," said deputy leader of the justic committee Jan Arild Ellingsen of the Progress Party, Norway's most conservative political party. Ellingsen nonetheless said he understands that many Norwegians still see flag-burning as unacceptable.That was proven in 2003, when Norwegian comedian Otto Jespersen abruptly set fire to an American flag during an episode of his nationally broadcast TV show at the time. Not only were US authorities upset, but so were many Norwegians, and Jespersen was charged with insulting and debasing another nation's flag. Prosecutors, however, later dropped the case.Professor Frank Aarebrot, a national expert in political science at the University of Bergen, said he could understand how the parliament found it difficult to reconcile a law against flag-burning with freedom of expression."When Otto Jespersen burned the American flag on an entertainment program on national TV, it showed how difficult it is to attempt to punish it," Aarebrot said. "Putting Jespersen in prison would have sparked a huge debate."

πηγή: http://www.aftenposten.no/english/local/article2251791.ece

14 Φεβρουαρίου

2008-02-14T04:44:00.000+02:00

Ημέρα των ερωτευμένων η σημερινή και ως αιώνιος εορτάζων ο ποιητής έχει να εκφράσει την ανησυχία του για την ερωτική εξαθλίωση της εποχής. Με άλλα λόγια:

ΠΩΣ ΝΑ ΕΠΙΒΙΩΣΕΙ Ο ΕΡΩΤΑΣ,

ΟΤΑΝ Ο ΑΔΩΝΙΣ ΕΓΙΝΕ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ;

Ν. Μ.

Ralph DiGia

2008-02-02T18:14:00.000+02:00

Σκεφτόμουνα με αφορμή την πρόσφατη κηδεία ότι υπάρχουν κι εκείνοι που δε θα ταφούν "με τιμές αρχηγού κράτους", αυτοί που δε θα αποχαιρετιστούν από πλήθος κόσμου ούτε θα εκτεθούν σε λαϊκό προσκύνημα και αυτοί που τ' όνομα τους θα ξεχαστεί σύντομα, καθώς δε θα στηθούν μνημεία με τη μούρη τους. Μερικούς απ' αυτούς αξίζει να τους θυμόμαστε παρ' όλο που δεν τους γνωρίσαμε ποτέ. Μου ρχεται στο μυαλό ο Στίνας. Ελλείψει μνημείων και επιτυμβίων (βλ. προηγούμενο ποστ) μένουμε εμείς να τους θυμόμαστε. Να θυμόμαστε το παράδειγμά τους.

Ο Ralph DiGia γεννήθηκε το 1914. Από τη δεκαετία του '30 υπήρξε αγωνιστής του ειρηνιστικού κινήματος. Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου δήλωσε αντιρρησίας συνείδησης και φυλακίστηκε επειδή αρνήθηκε να πολεμήσει. Στη φυλακή αγωνίστηκε για την κατάργηση των φυλετικών διακρίσεων και η φυλακή του Ντάνμπουρι ήταν η πρώτη αμερικανική φυλακή όπου οι διαχωρισμοί καταργήθηκαν. Μετά την αποφυλάκισή του υπήρξε η ψυχή της War Resisters League. Ο Ralph πέθανε χτες σε ηλικία 93 χρονών. Αγωνίστηκε ως το τέλος της ζωής του για ελευθερία, ισότητα και δικαιοσύνη. Ο άνθρωπος αυτός με τη μεγάλη καρδιά και το ακαταμάχητο χαμόγελο, όπως λένε όσοι τον έχουν γνωρίσει, δεν έλειψε ούτε στιγμή από τον αγώνα ενάντια στον πόλεμο και στη βία συμμετέχοντας στο κίνημα των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, στο κίνημα ενάντια στον πόλεμο του Βιετνάμ κλπ. Στα γεράματά του, απτόητος, δε δίστασε να ταξιδέψει μαζί με τη γυναίκα του, Κάρεν, ως τη Βοσνία εν μέσω του πολέμου για να περιθάλψει όσους είχαν ανάγκη.

Μια ενδιαφέρουσα συνέντευξη στα αγγλικά εδώ: http://www.philipmetres.com/content/view/43

Θ.Π.

Save Pervez!

2008-02-01T18:38:00.000+02:00

Διεθνή κατακραυγή έχει προκαλέσει η καταδίκη σε απαγχονισμό του αφγανού νεαρού φοιτητή δημοσιογραφίας Σαγιέντ Περβέζ Κάμπακς με την κατηγορία της βλασφημίας. Την απόφαση του αφγανικού δικαστηρίου καλείται να ακυρώσει ο πρόεδρος του Αφγανιστάν Χαμίντ Καρζάι, ο οποίος κατακλύζεται από αιτήσεις για την απελευθέρωση του νεαρού φοιτητή. Ο 23χρονος φοιτητής καταδικάστηκε επειδή τύπωσε από το διαδίκτυο μια έκθεση που υποστηρίζει ότι όσοι καταπιέζουν τις γυναίκες στις ισλαμικές κοινωνίες επικαλούμενοι το Κοράνι παρερμηνεύουν το λόγο του Μωάμεθ. Σκόπευε δε να διανείμει την έκθεση σε συμφοιτητές και καθηγητές του. Οργανώσεις δημοσιογράφων και προάσπισης ατομικών ελευθεριών έχουν ήδη διαμαρτυρηθεί στην αφγανική κυβέρνηση, όπως επίσης και ο ειδικός απεσταλμένος των Ηνωμένων Εθνών στην Καμπούλ, ενώ πορεία διαμαρτυρίας πραγματοποιήθηκε την Πέμπτη στην πρωτεύουσα. Η βρετανική εφημερίδα Ιντιπέντεντ που ηγείται της διεθνούς εκστρατείας για την απελευθέρωση του 23χρονου, φιλοξενεί στο δικτυακό της τόπο αίτηση, την οποία από χθες το πρωί έχουν υπογράψει πάνω από 19.000 αναγνώστες. Ο υπουργός Εξωτερικών της Βρετανίας, Ντέιβιντ Μίλιμπαντ δήλωσε στην εφημερίδα ότι η Βρετανία έχει επίσης εκφράσει την αντίθεσή της στην απόφαση του ισλαμικού δικαστηρίου.

του Θανάση Γκαβού, Λονδίνο - 01/02/2008, από το www.skai.gr

περισσότερα: http://www.independent.co.uk/news/world/asia/save-pervez-global-protests-to-save-afghan-student-from-death-sentence-776783.html

Επιτύμβιον

2008-01-31T20:56:00.000+02:00

Πέθανες - κι έγινες και συ: ο καλός.
Ο λαμπρός άνθρωπος, ο οικογενειάρχης, ο πατριώτης.
Τριάντα έξι στέφανα σε συνοδέψανε, τρεις λόγοι αντιπροέδρων,
εφτά ψηφίσματα για τις υπέροχες υπηρεσίες που προσέφερες.

Α, ρε Λαυρέντη, εγώ που μόνο το 'ξερα τι κάθαρμα ήσουν,
τι κάλπικος παράς, μια ολόκληρη ζωή μέσα στο ψέμα.
Κοιμού εν ειρήνη δε θα 'ρθω την ησυχία σου να ταράξω.
(Εγώ, μια ολόκληρη ζωή μες στη σιωπή θα την εξαγοράσω
πολύ ακριβά κι όχι με τίμημα το θλιβερό σου το σαρκίο).
Κοιμού εν ειρήνη. Ως ήσουν πάντα στη ζωή: ο καλός,
ο λαμπρός άνθρωπος, ο οικογενειάρχης, ο πατριώτης.

Δε θα 'σαι ο πρώτος ούτε δα κι ο τελευταίος.

Μανόλης Αναγνωστάκης, Επιτύμβιον, 1970

Πολιτιστικά νέα

2008-01-27T00:50:00.000+02:00

Η γραμματεία πολιτισμού του Imaginaire radical προτείνει (αντιγράφοντας από ένα mail που έλαβε):

Το σεμινάριο της Θεσσαλονίκης (Αναζητώντας την ενοποιητική αφήγηση της Δύσης - http://www.triaridis.gr/keimena/keimE010.htm ) ξεκίνησε την Τετάρτη 23-1-2008. Λόγω του μεγάλου αριθμού εγγραφών (37) νοικιάσαμε την αίθουσα διαλέξεων του Βρετανικού Συμβουλίου – ακριβώς απέναντι από το βιβλιοπωλείο Σαιξπηρικόν που διοργανώνει τα σεμινάριο. Επίσης, ένα μέρος των εσόδων του σεμιναρίου θα διατεθεί για την έκδοση από τις Εκδόσεις Σαιξπηρικόν ενός δοκιμίου μου με τίτλο «Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι: τα γυμνά μάτια ή το πώς να ζει κανείς με τον μπαλτά» μέσα στον Φεβρουάριο του 2008. Πρόκειται για μια πειραματική προσπάθεια αυτοχρηματοδότησης από το ίδιο το σεμινάριο ενός βιβλίου που αποτελεί μέρος της ύλης του.

***

Αντίθετα στο σεμινάριο της Αθήνας (Ιταλική :Αναγέννηση: η επανάκτηση του σώματος - http://www.triaridis.gr/keimena/keimE009.htm) υπήρξαν μόλις 8 (οχτώ) εγγραφές. Ως εκ τούτου ο κύκλος των έξι σεμιναρίων δεν θα πραγματοποιηθεί (δεν καλύπτονται ούτε καν τα μεταφορικά έξοδα των έξι αντίστοιχων καθόδων στην Αθήνα).

Αλλά επειδή κρίθηκε καλό … να μην αποστερηθεί το αθηναϊκό κοινό τις σκέψεις μου περί Ιταλικής Αναγέννησης (και περί επανάκτησης του σώματος εν γένει) το σεμινάριο μετεξελίσσεται σε μία και μόνη διάλεξη με το ίδιο θέμα που θα γίνει στον Φούρνο (Μαυρομιχάλη 168) τη Δευτέρα 28/1/2008, ώρα 6 μμ. με είσοδο ελεύθερη.

Όσοι θέλουν μπορούν να έρθουν. Θα είναι μια πνευματική διαδρομή από τον διανοητικό όλεθρο της χαμένης Μάχης του Ανκιάρι μέχρι τον πραγματωμένο όλεθρο της Σρεμπρένιτσας – κι από την αναδυόμενη Αφροδίτη του Μποτιτσέλι μέχρι την ακαταπόνητη Πάμελα Άντερσον. Σε όλους όσους παραστούν, θα δωριστεί και DVD το οποίο θα περιλαμβάνει σε PDF αρχεία το υλικό του σεμιναρίου, δηλαδή: 1) το ειδικά φτιαγμένο για το σεμινάριο 400 σελίδων βιβλίο μου για την Αναγέννηση, 2) μια ανθολογία 600 σελίδων με τις πλέον κλασικές απόψεις για την αναγέννηση από τον Τζόρτζιο Βαζάρι και τον Γιάκομπ Μπούρκχαρντ μέχρι τον Τ.Σ. Έλιοτ και τον Χόρχε Μπόρχες. (Όσοι δεν είναι εξοικειωμένοι με την ανάγνωση κειμένου σε οθόνη υπολογιστή μπορούν με το DVD στο χέρι να πάνε σε οποιοδήποτε φωτοτυπείο και να τυπώσουν τα δύο βιβλία…).

Κι όποιος φίλος ενδιαφέρεται για το υλικό αλλά δεν μπορεί να έρθει στη διάλεξη, ας με ενημερώσει με μέιλ για να του το στείλω.

Χαιρετισμούς σε όλους – και ευχαριστώ όσους βοήθησαν στην γνωστοποίηση αυτής της δραστηριότας.

Θανάσης Τριαρίδης

Διά την αντιγραφή: imaginaire radical (πολιτιστικό τμήμα του νεανικού φαν κλαμπ του Καστοριάδη "Αυτονομία ή βαρβαρότητα").

POPE GO HOME

2008-01-17T11:49:00.000+02:00

Πάνω από 60 Ιταλοί ακαδημαϊκοί ζήτησαν και πέτυχαν τη ματαίωση της προγραμματισμένης για αύριο επίσκεψης του Πάπα Βενέδικτου 16ου στο Πανεπιστήμιο της Ρώμης, στο πλαίσιο των εκδηλώσεων για τη νέα ακαδημαϊκή χρονιά και μετά από επίσημη πρόσκληση του πρύτανη.
Στη δημόσια επιστολή τους, η οποία πυροδότησε έντονη αντιπαράθεση, οι ακαδημαϊκοί στιγματίζουν τη θέση που είχε τηρήσει στο παρελθόν ο σημερινός Πάπας σχετικά με τον Ιταλό αστρονόμο Γαλιλαίο Γαλιλέι. Όπως επισημαίνουν, από το αξίωμα του καρδινάλιου, το 1990, ο Ράτζινγκερ είχε υποστηρίξει ουσιαστικά την καταδίκη του Γαλιλαίου από την ανώτατη ιεραρχία της Καθολικής Εκκλησίας, με το επιχείρημα ότι «την εποχή του η Εκκλησία παρέμεινε πιο πιστή από τον Ιταλό αστρονόμο στη λογική...».
Οι ακαδημαϊκοί θεωρούν ότι τα λόγια αυτά «προσβάλλουν τον κόσμο της γνώσης» και γι αυτό η παρουσία του στις αίθουσες όπου αυτή καλλιεργείται και προάγεται θεωρείται «μη ενδεδειγμένη». Το Βατικανό προχώρησε, χθες το απόγευμα, στην ακύρωση της επίσκεψης, με το σκεπτικό ότι δεν θέλει να δημιουργήσει εντάσεις.
Η εξέλιξη αυτή, πάντως, είναι πρωτοφανής για τα χρονικά των σχέσεων ανάμεσα στο Βατικανό και το Πανεπιστήμιο της Ρώμης, το οποίο, μάλιστα, ιδρύθηκε από τον Πάπα Μπονιφάτζιο 8ο, το 1303. Τα καθολικά έντυπα βάφτισαν το αίτημα των πανεπιστημιακών «λογοκρισία», ενώ ανάλογη στάση τήρησε η Σύνοδος των Ιταλών Επισκόπων.

ΗΜΕΡΗΣΙΑ 16/1/2008
του Κώστα Παπαϊωάννου

Σχόλιο: Τι να πούμε για τα ελληνικά πανεπιστήμια που έχουν εικόνες στις αίθουσες διδασκαλίας και στα αμφιθέατρα. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι θιασώτες του σκοταδισμού κάνουν μαθήματα ανεκτικότητας. Σημειωτέον, εγώ διαφωνώ με την προσπάθεια ματαίωσης της εκδήλωσης. Το πανεπιστήμιο είναι χώρος ελευθερίας και αυτό ισχύει ακόμα και όταν την ελευθερία αυτή εκμεταλλεύονται οι εχθροί της και οι θιασώτες της Ιεράς Εξέτασης. Έπρεπε να τον αφήσουν να πάει και να τον ξεμπροστιάσουν κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης.

Θ.Π.

ΤΑΞΙΚΗ ΠΑΛΛΗ

2007-12-23T16:11:00.000+02:00

ΤΑ ΣΑΡΑΝΤΑΠΕΝΤΑΡΙΑ ΠΛΕΟΝ ΕΠΙΒΑΛΛΟΝΤΑΙ

Μάγμα

2007-12-14T20:40:00.000+02:00

Μόλις κυκλοφόρησε το (όχι και τόσο) περιοδικό Μάγμα του οποίου η συνταρακτική ομάδα αποτελείται από τους διαχειριστές του παρόντος μπλογκ. Για περισσότερες πληροφορίες ο πελάτης μπορεί να ανατρέξει στις εξής σελίδες:

http://autonomyorbarbarism.blogspot.com/2007/12/blog-post_14.html

http://autonomyorbarbarism.blogspot.com/2007/12/blog-post_23.html.

Εκ της διευθύνσεως

Το τελευταίο αντίο στο Γιάννη Μαρίνο

2007-12-08T04:09:00.000+02:00

Με πόνο κορδιάς και βαθύτατη οδύνη είμαστε σήμερα αναγκασμένοι να αποχαιρετήσουμε ένα δικό μας άνθρωπο, τον αγαπητό μας Γιάννη Μαρίνο. Όλοι εμείς, συγγενείς, φίλοι, συνάδελφοι και συναγωνιστές, νιώθουμε τη βαθύτατη ανάγκη να εκφράσουμε τον πόνο ψυχής που μας προκαλεί ο χαμός αυτού του φωτισμένου και φιλελεύθερου πνεύματος.

Εκδήλωση για τον Καστοριάδη

2007-12-01T19:41:00.000+02:00

Ενημερώνουμε το φιλοθεάμον κοινό ότι η εν λόγω εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στο Παιδαγωγικό (Ναυαρίνου 13Α και Χαρ. Τρικούπη) και όχι στο Δ.Σ.Α. όπως είχε αρχικά ανακοινωθεί. Άγνωστες δυνάμεις μας τραβάνε φαίνεται όλο και πιο κοντά στο ΠΑΣΟΚ. Ιδιαιτέρως τώρα, μετά την αριστερή στροφή.

Για τους πραγματικούς λόγους δείτε εδώ: http://autonomyorbarbarism.blogspot.com/

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΕΝΕΡΓΟ ΒΡΑΣΗ

2007-11-20T19:13:00.000+02:00

"Οι Κρητικοί αγαπούν παράφορα τη ζωή και συνάμα ποτέ δε φοβούνται τον θάνατο... Υπάρχει στην Κρήτη κάποια φλόγα ας την πούμε ψυχή -κάτι πιο πάνω απ' την ψυχή κι από τον θάνατο, που είναι δύσκολο να το ορίσεις. Υπάρχει αυτή η περιφάνια, το πείσμα, η παλικαριά, η αψηφισιά και μαζί κάτι άλλο, ανεκφραστο κι αστάθμητο που σε κάνει να χαίρεσαι που είσαι άνθρωπος".

Ν. Καζαντζάκης

Σωστά. Γι΄αυτό στην Κρήτη έχουνε τη Σούδα.

(Α, ρε Κανελλάκη, την έπαθες χοντρά αυτή τη φορά. Τα αεροπλάνα που πάνε και βομβαρδίζουν τα γυναικόπαιδα εκεί που κάνεις τα οδοιπορικά σου, από που απογειώνονται; Ε; Στα Ζωνιανά ψηφίζουν 60% Νέα Δημοκρατία. Μάλλον γι' αυτό θα τους συμπαθούν κι οι αναρχικοί, δεν εξηγείται αλλιώς).

Όσο πιο μικρό πουλί έχει κανείς, τόσο πιο πολλά όπλα έχει και τόσο περισσότερες μπαλωθιές ρίχνεί. Στοιχειώδεις ψυχαναλυτικοί συλλογισμοί επιβεβειώνουν τη μεγάλη λογοτεχνία.

Ν. Μ.

Παρακαλείσθε να μην πετάτε χαρτιά μέσα στη λεκάνη της τουαλέτας

2007-11-12T14:23:00.001+02:00

Ανακοινώνουμε στο φίλαθλ(ι)ο κοινό και στους συνοδοιπόρους και αδελφούς εν όπλοις που μας παρακολουθούν ότι αυτή την περίοδο αναπτύσσουμε ευρεία επαναστατική δραστηριότητα στα πλαίσια της ομάδας Αυτονομία ή Βαρβαρότητα [http://autonomyorbarbarism.blogspot.com/] (μόλις γίνει η επανάσταση, θα βγάλουμε σχετική ανακένωση) κι έστι έχουμε παραμελήσει για λίγο τα σεξουαλικά, δια(σ)τροφικά και λοιπά μας καθήκοντα που διεκπεραινονται διά του παρόντος ειστολογίου. Σύντομα όμως θα επανέλθουμε στην ενεργό κ/δράση και μάλιστα δρυμύτεροι και πιο ανανεωμένοι από ποτέ (έχουμε πάει στην Ελβετία ν' αλλάξουμε αίμα, μαζί με τον Αξελό και τον Μητσοτάκη).

Εκ της διευθύνσεως

ΝΑ ΑΠΟΣΥΡΟΥΜΕ ΤΟ ΚΡΥΦΟ ΣΧΟΛΕΙΟ, ΝΑ ΑΝΤΙΣΤΑΘΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟ

2007-11-05T20:51:00.000+02:00

Ο Σύνδεσμος Αντιρρησιών Συνείδησης – μια οργάνωση με εικοσαετή πλέον έμπρακτη παράδοση ιδεολογικού αγώνα ενάντια στον ελληνικό εθνικισμό –διοργανώνει εκδήλωση με θέμα την απόσυρση του βιβλίου ιστορίας της έκτης δημοτικού, προκειμένου να τεθεί το σημαντικό αυτό ζήτημα σε δημόσια διαβούλευση με την ενεργό συμμετοχή όλων των συλλογικοτήτων που αντιτάχτηκαν στο εν λόγω κρούσμα εθνικιστικού σκοταδισμού ή που κατά καιρούς έχουν υψώσει τη φωνή τους ενάντια στη λαίλαπα του εθνικισμού, που δυστυχώς βρίσκει σχεδόν πάντοτε εύφορο έδαφος στην ελληνική πραγματικότητα και στο πολιτικό στερέωμα.

Ο Σύνδεσμος πιστεύει ότι μέσω του δημόσιου διαλόγου θα δοθεί η ευκαιρία να βρεθεί ένας κοινός βηματισμός ανάμεσα σε οργανώσεις και κόμματα που έχουν αντιεθνικιστικό προσανατολισμό, ώστε με αφορμή την υπόθεση του βιβλίου να διερευνηθεί η δυνατότητα να τεθούν τα θεμέλια μιας ευρύτερης συνεργασίας πάνω σε μια θεματολογία εθνικισμού που συχνά έρχεται κι επανέρχεται στην επικαιρότητα και που σύντομα θα απασχολήσει και πάλι την κοινή γνώμη (εξελίξεις στο Μακεδονικό, στο Κυπριακό, κλπ).

Η εκδήλωση θα διεξαχθεί στην αίθουσα εκδηλώσεων της Ε.Σ.Η.Ε.Α. την Τρίτη 6 Νοεμβρίου 2007 στις 18:30. Θα παραστούν και θα μιλήσουν οι:

Αντιεθνικιστική Κίνηση (Παύλος Βοσκόπουλος)
Αυτονομία ή Βαρβαρότητα (Νίκος Μάλλιαρης)
Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα (Νίκος Γιαννόπουλος)
Οικολόγοι Πράσινοι (Τάσος Κρομμύδας)
Συσπείρωση Δημοσιογράφων «Δούρειος Τύπος» (Τάκης Καμπύλης)
Τμήμα Παιδείας του Συνασπισμού (Παύλος Χαραμής)

ενώ παρεμβάσεις θα γίνουν και από εκπροσώπους άλλων φορέων

Σας καλούμε να παραστείτε

Σύνδεσμος Αντιρρησιών Συνείδησης

Εκδήλωση για τον Καστοριάδη

2007-11-01T22:20:00.001+02:00

http://autonomyorbarbarism.blogspot.com/2007/10/blog-post_29.html

Όποιον δεν έρθει τον έφαγα!

ΟΧΙ στις παρελάσεις

2007-10-25T21:17:00.000+03:00

Το “έθιμο” των παρελάσεων προκαλεί συζητήσεις αρκετά χρόνια πια. Συζητήσεις που ξεκίνησαν από τις αντιδράσεις των υπερπατριωτών επειδή η σημαία “ξεπέφτει” στα χέρια αριστούχων αλλοδαπών μαθητών, αλλά και το ζήτημα της σημασίας των παρελάσεων αυτών καθαυτών που τέθηκε από την Αντιρατσιστική Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης και άλλες συλλογικότητες ήδη εδώ και δυο χρόνια.
Πιστεύουμε ότι το αίτημα κατάργησης των παρελάσεων, γενικά, και ιδιαίτερα των μαθητικών είναι επίκαιρο μαζί με το ευρύτερο θέμα του εθνικισμού στο ελληνικό σχολείο. Αυτό αποδεικνύεται από το είδος, το ύφος και την επιχειρηματολογία που αναπτύχθηκε με αφορμή το “βέβηλο” διδακτικό βιβλίο ιστορίας της Στ΄ Δημοτικού. Άλλωστε το γεγονός της απόσυρσής του -αμέσως μετά τις εκλογές- αποτελεί επιβράβευση του σοβινιστικού φανατισμού και του θρησκευτικού φονταμενταλισμού και ως εκ τούτου χαιρετίστηκε ανάλογα από τους εκπροσώπους τους.
Είναι φανερό ότι το ελληνικό σχολείο παραμένει παγιδευμένο στην εθνικιστική μυθολογία του 19ου αιώνα, δηλαδή στους εθνικούς μύθους που νομιμοποιούν τη διεκδίκηση εδαφών και προετοιμάζουν τους επεκτατικούς πολέμους. Η έννοια της εθνικής ταυτότητας που καλλιεργούν τα περιεχόμενα των σχολικών βιβλίων βασίζεται στην απαξίωση των άλλων πολιτισμών και λαών, ιδιαίτερα των γειτονικών, ενώ δεν αναπτύσσεται μια κουλτούρα αποδοχής του διαφορετικού. Δεν είναι δυνατό να γεφυρωθεί ο εθνικισμός άλλων εποχών με τις δημοκρατικές απαιτήσεις της ένταξης των παιδιών μεταναστών στα σχολεία.
Ακριβώς αυτή η διάσταση της εθνικοθρησκευτικής κατήχησης της εκπαίδευσης υπογραμμίζεται από τις μαθητικές παρελάσεις που είναι αντιπαιδαγωγικές από κάθε άποψη, καθώς προωθούν διακρίσεις, αγελισμό και ομοιομορφία, μιλιταρισμό και στρατιωτική ιεραρχία. Εξαιτίας αυτών άλλωστε των χαρακτηριστικών είναι περίπου αδιανόητες στις περισσότερες χώρες του κόσμου, όπου ακόμα και οι στρατιωτικές παρελάσεις αποτελούν κάτι μεταξύ σπάνιου φαινομένου και εικόνας από το παρελθόν.

Ενάντια στον εθνικισμό, το μιλιταρισμό και το ρατσισμό

Για μια εκπαίδευση χωρίς αποκλεισμούς, διαχωρισμούς και διακρίσεις

Για μια παιδεία σεβασμού της διαφορετικότητας, της ειρήνης και των δικαιωμάτων

Να καταργηθούν οι μαθητικές παρελάσεις

Αντιρατσιστική Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης

Η Fontana di Trevi βαμμένη αλλιώς

2007-10-20T21:11:00.000+03:00

" Θέλετε μόνο ένα κόκκινο χαλί, εμείς θέλουμε όλη η πόλη να είναι κόκκινη. Εμείς που είμαστε ευάλωτοι , γέροι, άρρωστοι, φοιτητές, εργάτες, ήλθαμε με την κιννάβαρη (σ.σ φυσική κόκκινη χρωστική ουσία) να χρωματίσουμε το γκρίζο σας"

ΑΤΜ Azionefuturista 2007

15(-7=)ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ

2007-10-15T01:00:00.000+03:00

Κοινή δράση: όλα τα μπλογκς άρθρο για το περιβάλλον. Ιδού:

Κάτω το Περρηβάλλον

Ζήτω το περιβάλλον

ΚΑΤΩ Η ΜΟΛΥΝΣΗ ΚΑΘΕ ΜΟΡΦΗΣ. ΔΙΟΤΙ, ΩΣ ΓΝΩΣΤΟΝ, Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΜΟΛΥΝΣΗ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ ΠΟΥ ΟΔΗΓΕΙ ΚΑΙ ΣΤΗ ΜΟΛΥΝΣΗ ΤΟΥ ΦΥΣΙΚΟΥ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ. Η ΘΑΙΜΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ ΕΙΔΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΝΤ/ΓΚΟΛΟΓΙΚΟ ΣΥΣΤΟΙΧΟ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ ΤΟΥ ΦΥΣΙΚΟΥ ΚΟΣΜΟΥ.

ΤΟ ΟΓΚΟΛΟΓΙΚΟ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑ ΤΗΣ ΜΗ ΥΠΑΡΞΗΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

2007-10-12T00:00:00.000+03:00

Τώρα δεν ξέρω αν μπορώ να σκεφτώ ότι δεν υπάρχω, ενώ γνωρίζω με απόλυτη βεβαιότητα ότι υπάρχω. Αν όμως μπορώ, γιατί να μη μπορώ να κάνω το ίδιο πράγμα για οποιοδήποτε πράγμα γνωρίζω με την ίδια βεβαιότητα; Και αν δε μπορώ, δεν είναι μόνο ο Θεός που δε μπορεί να γίνει σκεπτός ως μη υπάρχων.

Gaunilo

Κάπου στον 11ο αιώνα ο αρχιεπίσκοπος του Canterbury και θεολόγος Άνσελμος λάνσαρε το λεγόμενο οντολογικό επιχείρημα περί της ύπαρξης του Θεού. Σύμφωνα με αυτό το επιχείρημα η ύπαρξη του Θεού προκύπτει από το ίδιο το γεγονός ότι ο Θεός είναι σκεπτός. Κι αυτό διότι η έννοια "Θεός" συνεπάγεται εκ των πραγμάτων, λόγω της τελειότητας και της εξοχότητας του περιεχομένου της, ότι η ύπαρξη συνιστά κατηγόρημά της. Το εν λόγω επιχείρημα υπέστη κριτική απ' τον μοναχό Gaunilo, ζώντος του Ανσέλμου, αλλά επιβίωσε μέχρι τον 18ο αιώνα, όταν το αναίρεσε ο Kant στην πρώτη Κριτική. Μάλιστα το χρησιμοποιούν ο Descartes και ο Leibniz.

Τα πρόσφατα γεγονότα τα σχετικά με την αποτυχία της εγχείρισης του Μακαβριοτάτου (όνομα και πράγμα πλέον) μου επιτρέπουν να χτυπήσω το οντολογικό επιχείρημα περί της ύπαρξης του Θεού, λανσάροντας το ογκολογικό επιχείρημα περί της μη ύπαρξής Του. Το οντολογικό επιχείρημα μας το δίνει η θεολογία, ενώ το ογκολογικό επιχείρημα η ιατρική. Αυτό δεν είναι τυχαίο. Όπως το έλεγε ο Αβικέννα (γιατρός και φιλόσοφος μαζί), η μεταφυσική είναι η ιατρική του πνεύματος, που το εκκαθαρίζει από τις πλάνες και τις απάτες. Το νυστέρι του γιατρού Τζάκι λοιπόν -είναι ίδιου μοντέλου με το νυστέρι που χρησιμοποίησε ο Althusser προκειμένου να επιτύχει την "επιστημολογική τομή" του (με τη μόνη διαφορά ότι αυτό το δεύτερο νυστέρι έχει σχέση με τη νύστα που επικρατεί μέσα στα κρανία των αλτουσσεριανών)- μας προσφέρει το εξής ατράνταχτο επιχείρημα: η εμφάνιση όγκων και μεταστάσεων στα εντόσθια του Μακαβριοτάτου που κατέστησε αδύνατη τη μεταμόσχευση αποδεικνύει ότι ο Θεός δεν υπάρχει, δίοτι, αν υπήρχε, δε θα άφηνε τους λειτουργούς του σε τέτοια κατάσταση. Περνάμε απ' την οντολογία στην ογκολογία.

ΖΗΤΩ Η ΜΕΤΑΣΤΑΣΙΑΚΗ ΔΙΕΘΝΗΣ κι ο σύντροφος Ντεβώρ (ο Δ. Βώρος, θεράπων ιατρός του μακαβριοτάτου)

Ν. Μ.

Νυστερόγραφο 1ο: Βρήκε ευκαιρία κι ο Τζούμας να βγει στις ειδήσεις να κλάψει που δεν πέτυχε να βγει βουλευτής. Τί θέαμα κι αυτό...

Νυστερόγραφο 2ο: Είναι τυχαίο που ο κύριος ο οποίος τελικά πήρε το μόσχευμα που δε βάλανε στον Χουντόδουλο είναι Εβραίος; Ε; Ιδού η παγκόσμια συνωμοσία που αποκαλύπτουμε σε παγκόσμια αποκλειστικότητα. Μήπως (τ)ο Τζάκι είναι πράκτορας της Μοσάντ;